Ανηφόρισα πρόσφατα στον Λυκαβηττό. Το πήρα με το πόδι και σκαρφάλωσα μέχρι τον Αϊ-Γιώργη. Είχα ν’ ανέβω από τον (μαύρο για την οικογένειά μου) Σεπτέμβρη του ’13. Δεν ξέρω από τι παρορμήθηκα και ανηφόρισα πάλι. Ισως επειδή ο Λυκαβηττός είναι το Βουνό των παιδικών μου χρόνων. Εκεί χανόμασταν ώρες με τη συμμορία και μας έψαχναν οι μανάδες. Τον ξέρω σαν το σπίτι μου. Ας είναι…
Κανείς δεν ξέρει γιατί επιστρέφει, ακόμα και τοπικά, στα παιδικά του χρόνια. Ούτε και οι μεγάλοι συγγραφείς ή οι μεγάλοι σκηνοθέτες. Αυτοί ξέρουν να επιστρέφουν καλά, κι εμείς οι υπόλοιποι να χαιρόμαστε τη δική τους επιστροφή ή να συγκινούμαστε από αυτή. Αλλά κανείς δεν ξέρει.
Ξεκίνησα πάντως από δύο σκηνές/εντυπώσεις, κινηματογραφικές, στην τηλεόραση. Η μία από τηλεοπτική σειρά, αστυνομική, η άλλη από ταινία, ψυχολογική. Δεν θυμάμαι καμία από τις δύο, παρότι πρόσφατες. Θυμάμαι μόνο τις σκηνές. Στην πρώτη, ένα έγκλημα. Κόσμος πολύς, μία αστυνομικός φωτογραφίζει. «Φωτογράφιζε πρόσωπα, πολλές φορές το καθένα…», της λέει ο προϊστάμενός της προσθέτοντας: «Είναι σχεδόν κανόνας, ο δολοφόνος να επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Αγνωστο γιατί…».
Η άλλη σκηνή: «Τελευταία μ’ έχει πιάσει μανία να τριγυρνάω τα βράδια στη γειτονιά που μεγάλωσα. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και τριγυρνάω. Γιατί το κάνω;», ρωτάει κάποιος τον ψυχαναλυτή του. «Εσύ γιατί νομίζεις ότι το κάνεις;», ρωτάει ο ψυχαναλυτής. «Δεν ξέρω», απαντάει. «Μήπως νομίζεις ότι τότε που ήσουν παιδί έκανες κάποια ζημιά και τώρα επιστρέφεις για να τη διορθώσεις;», ξαναρωτάει ο ψυχαναλυτής. «Ετσι ακριβώς!», λέει ο ψυχαναλυόμενος. «Ε, αν είναι έτσι, σου λέω ότι δεν μπορείς να διορθώσεις τίποτα. Αφησέ τα και συνέχισε τον δρόμο σου!».
