Στην παραλία ήθελα να περπατήσω χθες. Με συγκράτησε η συννεφιά. Φοβήθηκα τη βροχή στον δρόμο, δεν μ’ αρέσει να περπατάω και με ομπρέλα, κι έτσι πήρα την πεπατημένη του μεγάλου αθηναϊκού περίπατου της Κυριακής. Στο Στάδιο έπεσα πάνω στις ετοιμασίες του Ημιμαραθώνιου της Αθήνας, που συνδιοργάνωσαν, για έβδομη χρονιά, ο ΣΕΓΑΣ και ο Δήμος Αθηναίων: 21.100 μέτρα στο κέντρο, πέριξ Λυκαβηττού.
Πρώτη εντύπωση: Είδα, πρώτη φορά, κυρία στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πλάι στο άγαλμα του Μακρυγιάννη, να ταΐζει τα δυο-τρία (γνωστά μου) αδέσποτα σκυλιά της περιοχής· το ένα μάλιστα το χάιδευε στο κεφάλι. Θυμήθηκα τον αχαρακτήριστο («παρασκήνιο» «Εφ.Συν.» Σαββατοκύριακου) που φόλιασε μονομιάς τέσσερα σκυλιά στη Στυλίδα.
Συνέχισα προς Θησείο, από Φιλοπάππου. Εκανα μια στάση στη Θησείου για μια καλημέρα στον φίλο Γιώργο Παπαδάτο, εκ των τελευταίων… μοϊκανών παλαιοβιβλιοπωλών της περιοχής. Ανηφόρισα την Αδριανού. Εστριψα Αγίου Φιλίππου, Ηφαίστου και ψώνισα από καρότσα Ντάτσουν, στην Αβησσυνίας, βιβλίο, ανήκον κάποτε σε κάποια Κάτια… πρώτα για τον τίτλο και μετά για τον εκδότη: J.P.V.D. Balsdon, «Ρωμαίες Γυναίκες – Η Ιστορία και τα Εθιμά τους», Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης 1984, β’ έκδοση, μετάφραση Νίκος Πετρόχειλος, μεταφραστικός έλεγχος Ευάγγελος Παπανούτσος. Θα το διαβάσω. Κάποτε. Από τότε, προ πέντε ετών, που κατάλαβα πως είμαι εντελώς θνητός, χωρίς ψευδαισθήσεις, έγινα αισιόδοξος.
Ανηφόρισα την Ερμού. Εφτασα Σύνταγμα, κέντρο του Ημιμαραθώνιου: λαοσύναξη, πασών των ηλικιών. Ατμόσφαιρα εορταστική. Μπλουζάκια χορηγού (δεν κάνουμε ρεκλάμα, τα παίρνουμε κάτω από το τραπέζι!). Κάποιος δοκίμαζε μεγάφωνα: «ένα – δύο – τρία – τέσσσσερα». Κατάλαβα ότι το τέσσερα, για να το προφέρει με τέσσερα σίγμα, πρέπει να είναι μεγαφωνικά κρίσιμο. Είδα ότι και οι φουσκωτές αψίδες μένουν φουσκωμένες από παρακείμενο μοτεράκι! Θαύμα…
