Ωραίο φινάλε Αποκριάς στο ηλιόλουστο Φάληρο

Αν η χθεσινή Καθαρά Δευτέρα είναι για τη θρησκεία τελετή καθαρμών, σωματικών τε και πνευματικών, μιας και μπαίνουμε στη μεγάλη σαρακοστή νηστειών και προσευχών μέχρι την Ανάσταση· αν και για το αναμάρτητο της Καθαράς Δευτέρας, προσωπικά, έχω κάποιες επιφυλάξεις· δεν νομίζω πως υπάρχει άλλη μέρα του χρόνου γαστρονομικώς πιο αμαρτωλή· αν είχαμε μια στατιστική της σόδας που καταναλώνεται το βράδυ της Καθαράς Δευτέρας, θα βλέπαμε τα χαΐρια μας…

Αν λοιπόν αυτά περί Καθαράς Δευτέρας κατά θρησκεία. Η ονομασία Φάληρο έχει κι αυτή, έμμεση έστω, σχέση με καθαρμούς, μιας και η λέξη ετυμολογείται από το φαλαρός, που σημαίνει καθαρός. Νομίζω δε (γιατί βαριέμαι να διασταυρώνω όλη την ώρα στο Διαδίκτυο· κοντεύουμε να διασταυρώνουμε ώς και τη διεύθυνση του σπιτιού μας!) ότι κάποιοι από τους καθαρμούς των αρχαίων Αθηναίων γινόντουσαν στο Φάληρο· αν δεν σφάλλω, εκεί κάπου που, πρόσφατα, μες στα μεσάνυχτα κάποιοι δαίμονες γκρέμισαν έναν άγγελο.

Είδα κι εγώ ωραία μέρα την Κυριακή, τελευταία της Αποκριάς, και τράβηξα γραμμή, με το Κηφισιά-Φάληρο, για τσάρκα στην παραλία. Αποζημιώθηκα με το παραπάνω. Γιατί: πήγα κάπως αργά για τις ώρες που πάω συνήθως, ήταν τελευταία Κυριακή Αποκριάς με λιακάδα και βρέθηκα σε ατμόσφαιρα πανηγυριού. Κάπου το περίμενα.

Αλλά αυτό που είδα ξεπερνούσε προβλέψεις. Δεν θυμάμαι άλλη φορά τόσο κόσμο στην παραλία. Κάθε ηλικίας και φυλής. Μοναχικοί, ζευγάρια, οικογένειες, χαρταετοί, κουλούρια, παιχνίδια, ποδήλατα, άλλοι να περπατούν ή να τρέχουν, τα παιδιά να πετούν χαρταετούς (που σχεδόν πάντα το κορδονέτο καταλήγει στο χέρι του μπαμπά!). Δυο σεβάσμιοι κύριοι με αμφίεση θαλάσσης και σκιάδια (καπελάκια) έπαιζαν ρακέτες, παρά κει λιαζόντουσαν (πρώτη φορά έβλεπα τόσο μεγάλο σμήνος) γλαρόνια. Πανηγύρι!