Βόλτα στο παγωμένο αλλά ήρεμο Φαληράκι

Είχα να κατηφορίσω στο Φάληρο από… πέρσι· εννοώ τον Δεκέμβριο. Ξημερώματα χθες λαχτάρησα θάλασσα. Γενάρης, έξι βαθμούς έδινε εκείνη την ώρα το δελτίο στο Φάληρο. Ντύθηκα καλά. Ημουν στη στάση της Πινακοθήκης στις εξίμισι, το λεωφορείο αργούσε, κατηφόρισα έως το Στάδιο. Πέρασε, το 550 Κηφισιά-Φάληρο, περίπου άδειο. Ηταν στο τέρμα, στον Φλοίσβο, σε 14 λεπτά μετρημένα. Δεν έκανε στάση –πρωτοφανές σε μένα– ούτε στο Ωνάσειο. Κανόνι.

Μπήκα στη μαρίνα του Φλοίσβου από την είσοδο με την ξύλινη ράμπα, όπου πέρσι, τέτοιο καιρό, γλίστρησα στον πάγο κι έφυγα δυο-τρία μέτρα… πατινάζ κωλοκάθιστο, ευτυχώς ανώδυνο. Φέτος, παθός-μαθός, πρόσεχα. Αλλά πάλι γλίστρησα, μόνο που τώρα πρόλαβα και πιάστηκα απ’ την κουπαστή. Νομίζω, οι υπεύθυνοι πρέπει να προσέξουν· τουλάχιστον να βάλουν προειδοποιητικές πινακίδες στις δύο ράμπες.

Ερημη η παραλία του Φλοίσβου. Ομως στον Μπάτη (που συνήθως κολυμπάω το φθινόπωρο) κάποιος ή κάποια κολυμπούσε· εφτάμισι το πρωί, ήρεμη θάλασσα, αλλά το κρύο έξω έτσουζε. Στη δε γνωστή παραλία χειμερινών κολυμβητών Αλίμου είδα πεντέξι ασώματες κεφαλές επιπλέουσες και μία ολόσωμη γυναίκα να ξεβγάζεται στην ντουζιέρα!

Εκανα μεταβολή στον Ζέφυρο. Με κέντρισε πινακίδα (κέντρου και παραλίας), λογότυπος: «ΑΚΑΝΘUS», μήπως επρόκειτο για αρχαίο τοπωνύμιο της περιοχής. Αναζήτησα, δεν βρήκα κάτι σχετικό. Πιθανόν να υπάρχει κάτι στη Μύκονο, αλλά δεν μ’ ενδιέφερε. Ωρα εννιά ήμουν στο λεωφορείο της επιστροφής, γαληνεμένος, αν και δεν ξεκίνησα ταραγμένος· το γράφω ποιητική αδεία. Στη γέφυρα της Πικροδάφνης είδα το τραμ να ’ρχεται καταπάνω μου. Στην κρίσιμη στιγμή, έστριψε. Κατάλαβα τότε πως όταν είσαι εκτός γραμμής τραμ είσαι ασφαλής. Εν αντιθέσει προς το εάν είσαι εκτός γραμμής κόμματος· εκεί διαγράφεσαι…