Υπάρχει ένα πρόβλημα με τη δικαιοσύνη, όταν κρίνει, όχι επί της ουσίας, αλλά επί του τύπου, και έχει μεσολαβήσει κάποιο χρονικό διάστημα από την επιτέλεση μιας αξιόποινης πράξης μέχρι τον καταλογισμό των συνεπειών, με τη μορφή π.χ. επιβολής προστίμου.
Το πρόβλημα αφορά το όριο που λέγεται «εύλογος χρόνος» και πώς αυτός, με βάση ποια κριτήρια, πόσο ελαστικά και πόσο αυστηρά, ορίζεται. Τι σημαίνει παρέλευση εύλογου χρόνου όταν π.χ. έχουμε να κάνουμε με αξιόποινες πράξεις που αφορούν π.χ. μια ανθρώπινη ζωή συγκριτικά με απώλεια αντικειμένου ευτελούς αξίας.
Στην περίπτωσή μας: «Ο χρόνος ήταν χρήμα! 1.734.000 ευρώ γλιτώνει η “Ελληνικός Χρυσός”», «Εφ. Συν.», 9/1, επειδή η διοίκηση χρειάστηκε 33 μήνες να καταγράψει (Επιθεώρηση Περιβάλλοντος) βλάβες περιβαλλοντικές που επέφεραν στη Χαλκιδική δραστηριότητες της «Ελληνικός Χρυσός» και να καταλογίσει το εκ παραβάσεων σχετικό πρόστιμο, η υπαίτια εταιρεία προσέφυγε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών ζητώντας να ακυρωθεί η απόφαση της Επιθεώρησης Περιβάλλοντος για λόγους τυπικούς!
Κέρδισε λοιπόν την υπόθεση η εταιρεία και δεν κατέβαλε το πρόστιμο, με σκεπτικό του Διοικητικού Πρωτοδικείου ότι: «διοικητικό πρόστιμο για τις παραβάσεις αυτές πρέπει να επιβάλλεται εντός εύλογου χρόνου από την τέλεση της παράβασης…».
Δεν γλίτωσε βέβαια το πρόστιμο η εταιρεία, διότι, μετά το πρωτοδικείο έπεται το Διοικητικό Εφετείο, αλλά, αν πάρουμε υπόψη (και είναι έτσι) ότι πολλές βλάβες που έχουν επιφέρει στο περιβάλλον ανθρώπινες δραστηριότητες είναι ανεπανόρθωτες (ατελείωτος ο κατάλογος), πόσο μπορεί και δικαιούται ένα δικαστήριο να κρίνει ανάλογα ζητήματα επί του τύπου και όχι επί της ουσίας;
Και τι γίνεται στην περίπτωση που ένας δικαστής π.χ. ή ένας επιθεωρητής περιβάλλοντος αρρωστήσει παραμονή λήξης του εύλογου χρόνου! Μας βλέπουνε…
