efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Manchester by the sea» («Μια πόλη πλάι στη θάλασσα»). Αλλη ταινία ξεκίνησα να δω: το «Γκλόρι», στο Ιντεάλ.

Μπερδεύτηκα όμως με την ώρα. Δεν είχα διαβάσει και τα σχετικά.

Με παρέσυρε κι ο τίτλος∙ φαντάστηκα κάτι, τουλάχιστον, γραφικό: μια πόλη κοντά στη θάλασσα!

Είδα και ωραίες καρτποστάλ στις προθήκες του Ελλη. Ξεκινούσε και τη στιγμή που έφτανα η προβολή. Μπήκα. Την πάτησα κανονικότατα.

Είδα ένα από τα δυνατότερα δράματα, τραγωδία πολλαπλών επιπέδων, μες στις δυο-τρεις που έχω δει στην κινηματογραφική μου ζωή.

Απορώ πώς άντεξα μέχρι τέλους. Περίμενα καμιά γυριστή «αμερικανιά» με χάπι εντ, έως την τελευταία στιγμή!

Μόνο που ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος, Οσκαρ πρωτότυπου σεναρίου), Κένεθ Λόνεργκαν, ήταν συνεπής στη θλίψη και άντεξε ώς το τέλος.

Καλή ταινία, με ρυθμό, ανατροπές, ισορροπίες και πολύ καλό καστ.

Μόνο που εγώ δεν ήμουν έτοιμος να δω κάτι τέτοιο.

Με αποζημίωσε βέβαια ο πρωταγωνιστής. Ηθοποιάρα, που έβλεπα πρώτη φορά. Ολα τα λεφτά!

Στο σπίτι, μπήκα στο Ιντερνετ να δω λεπτομέρειες και είδα πως η ηθοποιάρα ήταν ο Κέισι Αφλεκ, φετινό Οσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου, ακριβώς γι’ αυτή την ταινία.

Ηταν μια, μικρή έστω, αποκατάσταση ψυχικής οδύνης∙ μια συμβολική αποζημίωση.

Σκεφτόμουν πάντως, μήπως, μετά την αμερικανική κρίση του 2008 με την κατάρρευση της Lehman Brothers, έχοντας υπόψη και άλλες, ηπιότερες αλλά με παρεμφερές θέμα αμερικανικές ταινίες αυτής της περιόδου, αρχίζει να αποτυπώνεται στον αμερικανικό κινηματογράφο μία νέα αμερικανική μελαγχολία που κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να βγάλει επί εποχής Τραμπ…

ΥΓ. Συμφωνία μέχρι το Γιούρογκρουπ της 20ής Μαρτίου; Χλομό το βλέπω. Η δική μας μελαγχολία!