efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Λίγο ακόμα και θα το ξεχνούσα. Το πέταγμα χαρταετών της Καθαράς Δευτέρας. Το έθιμο. Εκπαλαι και παιδιόθεν. Επέστρεφα, Κυριακή, με λεωφορείο από περίπατο στην παραλία διαβάζοντας ένα βιβλίο.

Τσαντισμένος, γιατί έβρισκα ασυνήθιστα πολλά τυπογραφικά λάθη, κι ένας παλιός διορθωτής, με κάτι τέτοια παθαίνει απανωτά μνημόνια. Πού να θυμηθώ ότι με 50 χιλιόμετρα την ώρα διήνυα την τελευταία Κυριακή αποκριάς και την επομένη θα ξημέρωνε Καθαρή Δευτέρα.

Κατέβηκα στην Εθνική Πινακοθήκη, έστριψα δεξιά τη Βασ. Αλεξάνδρου μεταξύ Πινακοθήκης και Χίλτον και στο φανάρι της Μιχαλακοπούλου, στο απέναντι παρκάκι, είδα τα στολίδια των χαρταετών. Πολλοί, με ωραία χρώματα, άλλοι περασμένοι σε σκοινί και άλλοι ακουμπισμένοι στα κάγκελα του Αβραμόπουλου.

Κοντοστάθηκα και τους χάζευα. Πλάι, σε χαρτόκουτο, κουβάρια από πολύχρωμους σπάγκους∙ εμφανώς συνθετικοί, ενώ τότε ήταν κάποιοι, οι ακριβοί, από βαμβάκι που το λέγαμε κορδονέτο και οι φτηνοί, από σπάγκο του τσαγκάρη κερωμένο για να αντέχει.

Πάντως, οι προχθεσινοί, δεν ήταν από πλαστικό, το πιο συνηθισμένο τα τελευταία χρόνια. Ηταν όντως χαρταετοί, από χαρτί, που δεν ήταν το παλιό, δικό μας, χρωματιστό λαδόχαρτο, πάντως ήταν χαρτί. Λίγο ακόμα να αγοράσω έναν, να τον κρεμάσω στο σπίτι ή στη βεράντα για το έθιμο (και τις αναμνήσεις). Αλλά ήταν ενός μόνο μεγέθους και αρκετά μεγάλοι για ντεκόρ.

Στις τυχόν απορίες για την ορολογία (να προσθέσω ουρά, ζύγια, γένια σε κοινούς αετούς, απλούς ή, πιο σύνθετους, τα βουτηχτάρια), τα θυμάμαι, αρκετά καλά πιστεύω, γιατί έφτιαχνα χαρταετούς που, παραδόξως, πετούσαν. Με λαδόχαρτα και μάνες ξυλουργείου αν περίσσευαν χρήματα ή με εφημερίδα και καλάμια, αν είχε συμβεί κανένα πιστωτικό γεγονός…