Ηταν ήρωας της αρχαίας Μήθυμνας, ο Λεπέτυμνος, το βουνό, που σαν τείχος κλείνει το βορινό μέρος της Λέσβου. Γεννημένος από τη λάβα του ηφαιστείου του, βιγλίζει το στενό απέναντι στο Μπαμπά-Καλέ και στην Αθηνά της αρχαίας Ασσου. Με τη Βίγλα των 968 μέτρων, τον Αϊ-Λια των 938 μέτρων, με το ιερό κορυφής, ίσως του Λεπέτυμνου, και την κορφή του Αετού, έχει αντίκρυ του την Ιδη, το Καζ Νταγ των 1.700 μέτρων, και συνομιλά μαζί του, σαν το μπουγάζι αφρίζει το πέλαγος στο στενό πέρασμα. Αυτό που χιλιετίες τώρα βλέπει μιλιούνια ανθρώπων να το περνούν και να πνίγονται στους υγρούς του τάφους. Οι παλαιολιθικοί πληθυσμοί, οι πρόσφυγες της τραγωδίας του ’22, οι πρόσφυγες των λαών της Ανατολής, που δεν έχουν τέλος, μέχρι τις μέρες μας.
Σκεπασμένο από θεμέλια αρχαίων ιερών, τοίχων, από λάρνακες, πατητήρια σταφυλιών, αλώνια και σέτια καλλιεργειών και πανάρχαια μονοπάτια, έχει σαν περιδέραιο την αλυσίδα των χωριών του, την Κλειού, την Κάπη, την Πελόπη, το Υψηλομέτωπο, τη Στύψη, τον Βαφειό, την Αργενο, τη Συκαμιά. Εδώ γεννήθηκε ο Στρατής Μυριβήλης, της αντιπολεμικής Τριλογίας, και πήρε το ψευδώνυμό του από μια μικρή κορφή, το Μεροβίγλι. Αλλά πρέπει να φυλάγεσαι στα στερνά σου, όταν κλείνεις το περιοδικό του «ανυπότακτου» Σκαρίμπα το 1936 και πολύ μετά αποκαλείς «μη Ελληνες» τους κουμμουνιστές.
Αυτό το βουνό είναι πράσινο από ρουπάκια, αγριοαχλαδιές, αγριοδαμασκηνιές, φλήντρες, και αρκομηλιές, που χαρίζουν στο μάτι μια Ανοιξη πολύχρωμη. Εδώ πλανάται η γερακίνα, πετώντας από ψηλά τις χελώνες. Αυτά τα πανάρχαια μονοπάτια τα πατούν τώρα πρόβατα μιλιούνια και γελάδια και δίπλα στα αρχαία θεμέλια φυτρώνουν τα μαντριά. Παντού η ορειχάλκινη κουδούνα συνοδεύει το αηδόνι στα πλατανόφυτα ρέματα και το κρώξιμο του όρνιου. Σειρές ολόκληρες τα ζωντανά στις στράτες του βουνού. Τα ζώα συνόδευαν την επιβίωση του ανθρώπου από ανέκαθεν στο νησί. Η Ταυροθυσία, στον Αγιο Χαραλάμπη, ίσως από τα Βουφόνια της Αθήνας, αυτή την ευφορία της Γης και το αβγάτισμα των ζωντανών παρακαλούσε. Και οι Γιουρούκοι, στον Αϊ-Γιώργη τον «Χιντριλέ», έσφαζαν το αρνί.
Τώρα, οι μετανάστες, που πέρασαν το στενό, πάλι από τη Μικρασία ήρθαν. Αυτοί όμως είναι αόρατα πλάσματα και οι αστοχίες κατέστρεψαν μέσα σε λίγες μέρες το βιος δεκάδων ανθρώπων. Και μάλιστα σ’ αυτό το Πάσχα, που γιγαντώνεται το αλισβερίσι. Τον Αφθώδη, μια πολυκαιρισμένη έννοια, τον έφερε η ολιγωρία των ανθρώπων, που θέλουν 10 μόνο κτηνιάτρους για 300.000 ζώα! Και τα άφαντα εμβόλια να προλάβουν το κακό. Και η τυπολατρία της γραφειοκρατίας, του «εγώ έστειλα χαρτιά», που πολλές φορές είναι στα «χαρτιά» και ο αποδέκτης. Χωρίς να αγνοείται η προσωπική ευθύνη, την αρρώστια τη γιατρεύουν τα «Νοσοκομεία».
*«Πολίτης του Αιγαίου»
