Οπως είναι πλέον γνωστό μετά τον θάνατο του Μεταξά στις 29.1.1941 (από «αλλεργία» στο καταναλωθέν «αρσενικό» γιαούρτι) και την «αυτοκτονία» (με μία σφαίρα στο στήθος και άλλη στον κρόταφο) του διαδόχου του Κορυζή, οι επίγονοί τους (προφανώς με εντολή των αφεντικών τους Βρετανών) παρέδωσαν ολόκληρο το «περιεχόμενο» των φυλακών της Ακροναυπλίας στους κατακτητές. Ετσι δημιουργήθηκε το στρατόπεδο (αποθήκη ομήρων) στο Χαϊδάρι.
Στην Ακροναυπλία όμως εκρατούντο όσοι εκτοπισμένοι αριστεροί είχαν βρεθεί καθ’ όλη τη δεκαετία του 1930 στα πιο απομονωμένα νησιά του Αιγαίου. Οι εκτοπίσεις και χωρίς δίκη φυλακίσεις που είχαν προηγηθεί έγιναν με βάση τον διαβόητο νόμο του «Ιδιώνυμου», δηλαδή τον Ν. 4229/24-7-1929 που είχε ψηφίσει η «κεντρώα» κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο νόμος αυτός αποτελεί παγκόσμιο στίγμα για τον νομικό πολιτισμό, αφού τιμωρεί με φυλακίσεις και εκτοπίσεις απλούς πολίτες για τα φρονήματα και τις ιδέες τους.
Οι κρατούμενοι λοιπόν της Ακροναυπλίας παρέμειναν φυλακισμένοι μόνο για λόγους τιμής και στοιχειώδους προσωπικής αξιοπρέπειας, αφού αρνούνταν να υπογράψουν τις γνωστές ατιμωτικές «δηλώσεις μετανοίας», χωρίς να έχουν διαπράξει το παραμικρό αδίκημα…
Επειδή όμως το άνω «απόθεμα ομήρων» δεν ήταν αριθμητικά επαρκές για τους σκοπούς των βαρβάρων κατακτητών, φρόντισαν τα «ελληνικά» σώματα ασφαλείας (οι «Μπουραντάδες» και κυρίως η «Βασιλική» Χωροφυλακή) μαζί με τα προδοτικά «τάγματα ασφαλείας» να το εμπλουτίσουν με άφθονο φρέσκο ελληνικό αίμα.
Πρωταγωνιστής φυσικά για τη δημιουργία και δράση των ταγμάτων ασφαλείας υπήρξε ο κατοχικός «πρωθυπουργός» Ιωάννης Ράλλης (πατέρας του μετέπειτα πρωθυπουργού της Ν.Δ. Γεωργίου Ράλλη) με την αποφασιστική όμως συνδρομή και σύμπραξη (όπως αναλυτικά εξιστορείται στο βιβλίο του Μ. Χαραλαμπίδη «Οι δωσίλογοι») των Αναστασίου Ταβουλάρη (πρώην υπουργού του Ε. Βενιζέλου), Θεόδωρου Πάγκαλου (παππού του υπουργού του ΠΑΣΟΚ, γνωστού για τη στάση του στην υπόθεση του Κούρδου Οτσαλάν και εκστομίσαντος τη φράση «όλοι μαζί τα φάγαμε»). Στο ίδιο έργο συνέπραξαν επίσης και οι «βενιζελικοί» Στυλιανός Γονατάς και Ναπολέων Ζέρβας, που διόρισαν γενικό αρχηγό για την περιοχή της Αττικής τον Βασίλειο Ντερτιλή (πατέρα του μετέπειτα υποστρατήγου της χούντας, που στις 17.7.1973 μπροστά στο Πολυτεχνείο δολοφόνησε σε δημόσια θέα τον δεκαεξάχρονο Μυρογιάννη), ενώ την αρχηγία για την Πελοπόννησο ανέθεσαν στον συνταγματάρχη Διονύσιο Παπαδόγγονα (που στο επιτελείο του είχε περιλάβει τον γιατρό Χριστοφοράκο), πατέρα του μετέπειτα υπουργού της Ν.Δ.
Οπως μπορεί κάποιος να συμπεράνει από τα προεκτεθέντα, τα υπερήφανα και αγέρωχα βλέμματα των μελλοθάνατων στις πρόσφατες φωτογραφίες δεν προσβλέπουν στους επιγόνους των δωσιλόγων (που δυστυχώς μέχρι και σήμερα διαφεντεύουν τις τύχες μας ως αποκλειστικοί ιδιοκτήτες της Ελλάδας) αλλά σε όσους από εμάς είμαστε σε θέση και συναισθανόμαστε το απερίγραπτο μεγαλείο της πανανθρώπινης αξιοπρέπειάς τους.
*Συνταξιούχος δικηγόρος
