«Αιώνιοι φοιτητές»

Συχνά η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας -αλλά και άλλων υπουργείων-, μετά από εισηγήσεις, αλλά και χωρίς αυτές, πραγματοποιεί διάφορες αλλαγές στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων. Κάποιες από αυτές τις χαρακτηρίζει τομές στην εκπαίδευση, ακόμα και μεταρρυθμίσεις, ενώ πρόκειται για απλές, μικρές αλλαγές, συμπληρώσεις ή τροποποιήσεις παλαιότερων νόμων. Κάποιες από τις αλλαγές είναι η εισαγωγή νέων μαθημάτων, η αύξηση ή μείωση ωρών διδασκαλίας, η κατάργηση νομοθετημάτων προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας -ακόμα και του ίδιου κόμματος-, η ίδρυση διάφορων τύπων σχολείων ή η κατάργηση άλλων, κ.ά. Αν θέλουμε να δούμε τι είναι και τι δεν είναι εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, μπορούμε να ανατρέξουμε στα γραπτά του αείμνηστου Αλέξη Δημαρά.

Ετσι, ως παραδείγματα, στο Δημοτικό σχολείο, αναφέρουμε τη λήξη του ολοήμερου προγράμματος στις 4 αντί στις 3 το απόγευμα ή τα εργαστήρια δεξιοτήτων. Στην άλλη άκρη, την τριτοβάθμια εκπαίδευση πολυδιαφημίζεται η διαγραφή των ονομαζόμενων «αιώνιων φοιτητών». Ακούει ο απλός, καθημερινός άνθρωπος του χωριού και της πόλης τον τίτλο και λέει «ώς πότε θα είναι γραμμένοι στο πανεπιστήμιο, στις σχολές;». Εμμεσα τους έχουν αφήσει να πιστεύουν ότι αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους, που δεν πήραν πτυχίο, επιβαρύνουν το κράτος οικονομικά ή και με άλλον τρόπο, αδιευκρίνιστο. Κι αν κάποιες αλλαγές/νέες πρακτικές στην εκπαίδευση συμβάλλουν εν μέρει -ας μην είμαστε μηδενιστές-, η διαγραφή όσων φοιτητών δεν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους δεν βοηθά κανέναν. Δεν επιβαρύνουν σε απολύτως τίποτα το ελληνικό Δημόσιο, γιατί δεν δικαιούνται καμιά φοιτητική παροχή· όπως δωρεάν σίτιση, στέγαση και συγγράμματα. Ούτε καν τις διοικητικές υπηρεσίες· είναι ένα πυροτέχνημα, το οποίο, ως γνωστόν, παράγει καπνό και θόρυβο και εντυπωσιάζει τους θεατές-πολίτες.

Πρακτικά οι περισσότεροι φοιτητές που δεν πήραν πτυχίο, μετά από πολλά χρόνια, έχουν αυτοδιαγραφεί. Δεν θα επιστρέψουν αυτοβούλως, μάλλον, ποτέ στο Πανεπιστήμιο για να αποκτήσουν πτυχίο. Απλά τα παράτησαν, ακολούθησαν και βρήκαν άλλο δρόμο στη ζωή τους. Υπάρχει η ομάδα των φοιτητών με οικονομικά και άλλα προβλήματα, γάμος κοριτσιών, οικογενειακές υποχρεώσεις, που τους ανάγκασαν να διακόψουν τη φοίτηση για κάποιο διάστημα. Κατόπιν, κάποιοι επέστρεψαν και πήραν πτυχίο.

Ο Θανάσης, φίλος των φοιτητικών χρόνων, είναι εδώ και περίπου 45 χρόνια στο πτυχίο. Χρωστά δύο μαθήματα. Πήγε στρατό, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τα οποία σπούδασαν -απέκτησαν διδακτορικό-, εργάστηκε σε υπηρεσία του Δημοσίου, πήρε σύνταξη και κατά τας γραφάς του υπουργείου είναι «αιώνιος φοιτητής».

Ομως το υπουργείο προέβλεψε νομοθετικά ότι οι φοιτητές που θα διαγράφονταν τον Δεκέμβρη μπορούσαν με βάση τον αριθμό των πιστωτικών μονάδων που θα είχαν συγκεντρώσει μέχρι τότε να «συνεχίσουν» τις σπουδές τους σε κάποιο από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια· ως πελάτες φοιτητές!

[email protected]