Μια ζωή την έχουμε

Ηθελε να πανηγυρίζει μαζί με τη φύση, όταν φεύγει… Φευγάτος για εκείνη τη μακρινή παραλία στη Φολέγανδρο, με την παράταιρη καντίνα, τις παγωμένες μπίρες και την πίτα κάτω απ’ το αρμυρίκι. Φευγάτος με ένα σακίδιο που θα ξυπνούσε στη μία μεριά του κόσμου και θα κοιμόταν στην άλλη. Φευγάτος για αυτοσχέδιες συναυλίες, μυστήριες γυναίκες, σπιτικά ποτά, αγέραστα καφενεία και νυχτερινές μπάρες.

Πραγματικά το είχε φιλοσοφήσει το αντικείμενο. «Μια ζωή την έχουμε» που έλεγε και ο Τάκης Χορν. Του άρεσε πολύ αυτό το έργο, του άρεσε πολύ αυτή η φράση. Και όμως, παρότι πίστευε αυτή τη φράση, του ξέφευγε η πράξη σαν τον αφρό στα δάχτυλα του ναύτη. Η συμπεριφορά του τις περισσότερες φορές ήταν ανακόλουθη με το «Μια ζωή την έχουμε» και ακόλουθη με αυτήν των πολλών ανθρώπων. Αυτών όλων δηλαδή που συμπεριφέρονται σαν να πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν. Εντάξει, όχι σε βαθμό αχαριστίας για το δώρο της ζωής, αλλά με κάποιες παραπομπές στο μέλλον, που θυσίαζε το παρόν.

Πώς να το πω δηλαδή; Σαν να ήθελε να περνούν οι μέρες και να έρθει το Σαββατοκύριακο, σαν δηλαδή να τις έσπρωχνε τις μέρες, να έσπρωχνε τον χρόνο της ζωής του χωρίς να τον αξιοποιεί, να τον χαίρεται. Και ακόμα χειρότερα: καλοκαιρινές διακοπές σχεδίαζε στο μυαλό του καταμεσής του χειμώνα. «Θα περάσει ο χειμώνας και θα απολαύσουμε το καλοκαιράκι». Και δεν άκουγε τη φωνή μέσα του: «Μια ζωή την έχουμε» και περνούν τα χρόνια. Και συνεχώς έκανε σχέδια για το μέλλον. «Θα πάρω το πτυχίο, θα κάνω μεταπτυχιακές σπουδές, θα διδάξω στο σχολείο, θα κάνω ακαδημαϊκή καριέρα, θα… θα…» Και μετά; Θα ζήσω; Ανθρώπινα σχέδια που γελάει ο Θεός. Αντίθετα είναι τα πράγματα, αντίθετη η σωστή σειρά: πρώτα η ζωή, τη χαίρεσαι καθημερινά και υλοποιείς τα σχέδιά σου, αξιοποιείς το δώρο της ζωής.

Δεν το έκανε σωστά όμως. Εντάξει, δεν κλαιγόταν, όταν το πράγμα στράβωνε. Δεν έλεγε πως είναι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί του, η κακούργα η κοινωνία και τέτοια. Δεν παραπονιόταν που δεν είχε πολλά. Ετσι και αλλιώς, και αν είχε, μπορεί να ήθελε να έχει περισσότερα. Οχι αυτό. Δεν είχε φτάσει στο σημείο αυτό να μην εκτιμά το δώρο της ζωής, την καλή υγεία, τους φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που τον έκανε να αισθάνεται ότι δημιουργεί, ότι έχει λόγο η ύπαρξή του. Τα εκτιμούσε αυτά και έβλεπε τις αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σε’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και τους θαύμαζε αυτούς τους ανθρώπους. Ενιωθε ένα δέος απέναντί τους. Και στο πέρασμα των χρόνων αυτοί οι άνθρωποι δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα. Στα απλά, καθημερινά πράγματα με άλλα λόγια.

*Πανεπιστημιακός-συγγραφέας