Ματωμένο shopping

Κάτι ο de facto στρατιωτικός νόμος που επιβλήθηκε προληπτικά στην Πολιτεία για 30 ημέρες, κάτι τα χιλιάδες προτεταμένα αυτόματα όπλα της αστυνομίας και της εθνοφρουράς, κάτι οι χιονοθύελλες που έσβησαν τις φωτιές στα οδοφράγματα, και η θύελλα της εξέγερσης, που ξεκίνησε από το Φέργκιουσον του Μιζούρι και απλώθηκε για δυο βράδια σαν δασική πυρκαγιά σε 170 πόλεις, καταλάγιασε απότομα.

Αλλωστε, δεν έγινε και τίποτε τρομερό – καμιά πεντακοσαριά συλλήψεις, λίγα σπασμένα κεφάλια και πλευρά διαδηλωτών, μερικά καμένα περιπολικά και μαγαζιά, άντε κι ένα ήξεις αφήξεις διάγγελμα του (πρώτου μαύρου) προέδρου, και πάμε γι’ άλλα: η Αμερική έχασε μεν προσωρινά τον ύπνο της τη Δευτέρα και την Τρίτη, αλλά ήδη από την Πέμπτη κάθισε ήσυχα ήσυχα στο οικογενειακό τραπέζι για την παραδοσιακή γαλοπούλα της Ημέρας των Ευχαριστιών και την επομένη ξεχύθηκε περήφανα από τα χαράματα στα mega-malls για την περίφημη «Μαύρη Παρασκευή» των μεγάλων εκπτώσεων – ίσως τη σπουδαιότερη, από πλευράς τζίρου, γιορτή αχαλίνωτου καταναλωτισμού στον πλανήτη.

Ομως η οργή του μαύρου πληθυσμού, η φυλετική και συνάμα ταξική αγανάκτηση για τη νέα άδικη απόφαση δεν χάθηκε: πήγε κι αυτή βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο των μαύρων πρώην (;) δούλων, για να γίνει ακόμη μια στρώση παγωμένης λάβας στο πανύψηλο ηφαίστειο που σιγοβράζει εδώ και 501 χρόνια, από τη μέρα δηλαδή που ο κονκισταντόρ Νούνιες ντε Μπαλμπόα έφερε τον πρώτο μαύρο σκλάβο (Νούφλο ντε Ολάνο τον φώναζαν, τον δύστυχο) στις φρεσκοκατακτημένες ζούγκλες της σημερινής Νικαράγουας.

Το ηφαίστειο, που κάθε λίγα χρόνια εκρήγνυται, εκτονώνοντας την αφόρητη (κατα)πίεση, και μετά «κάθεται» πάλι στη στενά περιφρουρημένη καλντέρα του, μέχρι να γεμίσουν πάλι οι αόρατες δεξαμενές της σωρευμένης αδικίας. Αλλωστε, οι λάτρεις του ιστορικού σουρεαλισμού, σαν την αφεντιά μου, σίγουρα θα εκτιμήσουν την ειρωνεία του γεγονότος ότι ο πρώτος «νόμιμος» ιδιοκτήτης μαύρων σκλάβων στα αποικιακά χρονικά των ΗΠΑ, με απόφαση του 1655, ήταν ένας φτωχός μαύρος απελεύθερος γαιοκτήμων, ο Αντονι Τζόνσον…

Αυτή η «Μαύρη Παρασκευή» ήταν διαφορετική από τις άλλες: στις εισόδους πολλών υπερ-καταστημάτων Walmart, Target κ.ά. μέσα και γύρω από το Σεντ Λούις, αλλά και στη Νέα Υόρκη και άλλες πόλεις, τους φρενιασμένους για «ευκαιρίες» αστούς με τα ξέχειλα καροτσάκια του shopping περίμεναν τη φορά αυτή δεκάδες μαύροι διαδηλωτές, που με υψωμένα τα χέρια φώναζαν «Μην πυροβολείτε», χαλώντας τη γιορτή. Είναι, όπως είπαν κάποιοι από τους οργανωτές, μια νέα στρατηγική διαμαρτυρίας ενάντια στη ρατσιστική απόφαση αθώωσης του δολοφόνου (λευκού) αστυνομικού Ντάρεν Ουίλσον, που από τον πολύ… φόβο του σκότωσε με 12 σφαίρες στο κεφάλι και το σώμα ακόμη ένα άοπλο, 18χρονο μαύρο παιδί, αλλά και τη γενικότερη δραματική κατάσταση των μειονοτήτων στην ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, από το καταραμένο Ντιτρόιτ μέχρι το μικρό Φέργκιουσον των 21.000 ψυχών.

Και να ’ταν μόνο ένα παιδί… Στα νέα στοιχεία για τις περιβόητες «δικαιολογήσιμες ανθρωποκτονίες» («justifiable homicides») από την αστυνομία, που έδωσε πριν από λίγες εβδομάδες στη δημοσιότητα το FBI, καταγράφεται ρεκόρ εικοσαετίας, με 461 φόνους πολιτών μέσα στο 2013 – την ίδια στιγμή που ο αριθμός των σκοτωμένων αστυνομικών παρέμεινε στα χαμηλότερα επίπεδα εδώ και δεκαετίες, με «μόλις» 27 φόνους.

Στην πραγματικότητα οι νεκροί πολίτες από σφαίρες ενστόλων (που, βέβαια, για να τα λέμε όπως είναι, δεν ήταν όλοι άοπλα παιδιά, σε μια χώρα με 250 εκατομμύρια καταγεγραμμένα πυροβόλα όπλα) μέσα στο ’13 φαίνεται πως πλησιάζουν τους 1.500 σε όλη τη χώρα. Και βέβαια στις στατιστικές αυτές δεν περιλαμβάνεται η φετινή «σοδειά» των νεκροταφείων, που εκτός από τον Μπράουν περιλαμβάνει εκατοντάδες ακόμη νέα ισπανόφωνα και μαύρα παιδιά – ανάμεσά τους και έναν άτυχο 12χρονο που εκτελέστηκε εν ψυχρώ στο Κλίβελαντ, επειδή έπαιζε στο πάρκο με ένα ψεύτικο πιστόλι-παιχνίδι…

*Η στήλη αφιερώνεται στον μακαρίτη δάσκαλο Ρούσσο Βρανά