Ενας μήνας συμπληρώνεται την Τρίτη από την γκανγκστερική απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και στο μεσοδιάστημα πολύ λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στη χώρα, παρά τους κομπασμούς του Τραμπ-ούκου Αμερικανού προέδρου και τις συνεχείς προσπάθειες δαιμονοποίησης της υπηρεσιακής διαδόχου του απαχθέντος, της Ντέλσι Ροντρίγκες, από τα ξένα ΜΜΕ – και ιδιαίτερα από την Guardian, που επιχείρησε να παρουσιάσει την ίδια και την οικογένειά της ως συνεργούς στην «παράδοση» του προέδρου στους Αμερικανούς εισβολείς, στηριγμένη σε ανώνυμες «μαρτυρίες».
Η κυβέρνηση των Τσαβίστας, κυριολεκτικά μια κυβέρνηση «Μαδούρο-χωρίς-τον-Μαδούρο», διατηρεί τον πλήρη έλεγχο του στρατού και του κράτους, ενώ η έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτη αντιπολίτευση της (νομπελίστριας χωρίς Νόμπελ, αφού πήγε και το έδωσε στον Τραμπ!) Μαρία Κορίνα Ματσάδο έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί από τη συζήτηση: φαίνεται πως ακόμη και η πλειοψηφία των αντι-Τσαβίστας ψηφοφόρων δεν της συγχωρούν την ανοιχτή υποστήριξη του εν ψυχρώ βομβαρδισμού της χώρας τους και της δολοφονίας δεκάδων στρατιωτικών αλλά και αμάχων.
Ταυτόχρονα όμως η Βενεζουέλα παραμένει μια πολιορκημένη, αιχμάλωτη χώρα, σε ασφυκτικό κλοιό, καθώς η Αμερική συνεχίζει τον ναυτικό αποκλεισμό και τις κατασχέσεις δεξαμενόπλοιων από την αρμάδα των πολεμικών σκαφών της. Οπως πολύ σωστά έγραψε η Χριστίνα μας (εγώ τη λέω χαϊδευτικά… Πάντζου-Βίγια!), παρακολουθούμε ένα σχιζοφρενικό σκηνικό όπου οι Τσαβίστας παραμένουν στην εξουσία υπό αμερικανική κηδεμονία και συνεχείς εκβιασμούς για νέα χρήση βίας και όπου ο Τραμπ και ο σκοτεινός εγκέφαλος του «δόγματος Ντονρόε», Μάρκο Ρούμπιο, «υπονομεύουν καθημερινά την εύθραυστη εξουσία της Ροντρίγκες και ταυτόχρονα εκθειάζουν την αγαστή συνεργασία μαζί της», ενώ η ίδια η Ροντρίγκες «υπερασπίζεται στις ομιλίες της τις αρχές της μπολιβαριανής επανάστασης, την ίδια στιγμή που η σχέση των ΗΠΑ με τη νέα υπηρεσιακή πρόεδρο μοιάζει να ικανοποιεί όλα τα σχέδια του Ντόναλντ Τραμπ χωρίς προς το παρόν κάποια αντίσταση»…
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της εξαναγκασμένης «ελαστικότητας» του Καράκας υπό τη φονική απειλή των σύγχρονων αμερικανικών «κανονιοφόρων» είναι βέβαια και η προχτεσινή έγκριση από το κοινοβούλιο της Βενεζουέλας του νέου νόμου για το σταδιακό και υπό όρους «άνοιγμα» της εθνικοποιημένης πετρελαϊκής βιομηχανίας στο ξένο κεφάλαιο, που έφερε προς ψήφιση η (πρώην υπουργός Πετρελαίου) Ροντρίγκες. Ενός νόμου που, ενώ διατηρεί σε μεγάλο βαθμό τον κρατικό έλεγχο της πετρελαϊκής παραγωγής, μέσω της δημόσιας εταιρείας PDVSA, υπόσχεται ταυτόχρονα να παραχωρήσει σε ιδιωτικές (διάβαζε: αμερικανικές) εταιρείες τον έλεγχο της παραγωγής και των πωλήσεων συγκεκριμένων κοιτασμάτων πετρελαίου, κυρίως μέσω του κλασικού μοντέλου «production sharing», δηλαδή συνεκμετάλλευσης, που ακολουθείται από τις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και του Περσικού. Υπόσχεται ακόμη να μειώσει τη φορολογία και -σημαντική λεπτομέρεια- να επιτρέψει την ανεξάρτητη (λέμε τώρα…) διαιτησία σε περιπτώσεις διαφορών μεταξύ εταιρειών και Δημοσίου.
Πολλοί… κακοθελητές, ανάμεσά τους και αρκετοί αμερικανόψυχοι Ελληνες που πανηγύρισαν την αρπαγή Μαδούρο και φυσικά δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για την ευημερία του βενεζουελάνικου λαού, έσπευσαν χτες να χαρακτηρίσουν με πηχυαίους τίτλους τον νόμο σαν «συνθηκολόγηση» του Καράκας στις αμερικανικές πιέσεις και σαν πρώτο βήμα για την «πλήρη ιδιωτικοποίηση» των μεγαλύτερων πετρελαϊκών αποθεμάτων στον κόσμο. Παραμύθια της Χαλιμάς: διαβάζοντας πιο προσεκτικά τις προβλέψεις του νόμου, και κυρίως ακούγοντας τα διάφορα σχόλια Αμερικανών ειδικών, σαν τον Τεξανό καθηγητή «Ενεργειακής Οικονομίας» στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, τον Εντ Χιρς, που μίλησε στο αλ-Τζαζίρα, γίνεται σαφές ότι ο νόμος δίνει μεν κάποια εξτρά κίνητρα στις αμερικανικές και άλλες εταιρείες να επενδύσουν στη Βενεζουέλα, αλλά είναι γραμμένος έτσι ώστε το Καράκας να διατηρεί, μακροπρόθεσμα, τον πλήρη έλεγχο της παραγωγής.
Οπως λέει ο Χιρς, και φάνηκε άλλωστε και κατά την πρόσφατη συνάντηση του Τραμπ με τους επικεφαλής πέντε μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών των ΗΠΑ, στην πραγματικότητα «κανένας Αμερικανός δεν βιάζεται να επενδύσει τα λεφτά του εκεί», καθώς θα απαιτηθούν τεράστιες επενδύσεις για την άντληση του (δύσκολου στη διύλιση, λόγω του μεγάλου ποσοστού θειαφιού και άλλων προσμίξεων) βενεζουελάνικου αργού, που δεν δικαιολογούνται με τίποτε από τις σημερινές διεθνείς τιμές του πετρελαίου. Οπως ανέφερε χαρακτηριστικά, οι ΗΠΑ εισάγουν περίπου 4 εκατομμύρια βαρέλια φτηνό «βαρύ» αργό πετρέλαιο (heavy crude) την ημέρα, κυρίως από τον Καναδά, και δεν έχουν λόγο να ρισκάρουν τα λεφτά τους σε μια ανοιχτά εχθρική χώρα, ακόμη κι αν ο Τραμπ προχωρούσε -όπως τους έταξε- σε ομοσπονδιακή επιδότηση με δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογούμενων.
Αλλά και άλλοι αναλυτές, όπως διαβάσαμε στα ξένα πρακτορεία, «παραμένουν επιφυλακτικοί» ως προς την πρακτική εφαρμογή του νόμου, υποστηρίζοντας ότι οι διατυπώσεις του «στερούνται σαφήνειας» και ότι οι αλλαγές «δεν επαρκούν για να υλοποιηθούν οι μεταρρυθμίσεις» που αξιώνουν οι ΗΠΑ. Κοντολογίς, υδρογον-άνθρακες ο θησαυρός! Για την ακρίβεια, τη δεδομένη χρονική στιγμή μοιάζει πιθανότερο να εκμεταλλευτεί τις διατάξεις του νέου νόμου η… Κίνα, που ήδη είχε ξεκινήσει μεγάλες στρατηγικές επενδύσεις στη Βενεζουέλα με το προηγούμενο καθεστώς, παρά οι αμερικανικές εταιρείες, που κοιτάνε πρώτα και πάνω απ’ όλα το βραχυπρόθεσμο κέρδος. Κι άσε τον Ρούμπιο να καυχιέται όσο θέλει στη Γερουσία για την «εξάλειψη της ιρανικής, της ρωσικής και της κινεζικής παρουσίας στη Βενεζουέλα»: ο μόνος πραγματικός μοχλός πίεσης που διαθέτει πλέον η Αμερική είναι η δύναμη των όπλων – αλλά για πόσο μπορεί να μείνει η πειρατική αρμάδα «παρκαρισμένη» στην Καραϊβική;
Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι ο πολύς Ρούμπιο «στριμώχτηκε» άγρια την Πέμπτη όχι μόνο από Δημοκρατικούς, αλλά και από αρκετούς Ρεπουμπλικανούς βουλευτές και γερουσιαστές, που τον κατηγόρησαν για παραβίαση του Συντάγματος με την ανάληψη πολεμικών επιχειρήσεων χωρίς άδεια του Κογκρέσου και απείλησαν ότι θα βάλουν βέτο σε περίπτωση νέων ετσιθελικών επιθετικών ενεργειών. Ο Κουβανο-Αμερικανός υπουργός υποστήριξε από τη μεριά του ότι η απομάκρυνση του Μαδούρο ήταν «αναγκαία», καθώς η Βενεζουέλα είχε μετατραπεί, λέει, σε… «βάση επιχειρήσεων των αντιπάλων των ΗΠΑ», αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τις ανοησίες περί δήθεν συνεργασίας του καθεστώτος με διακινητές ναρκωτικών. Και βέβαια, τα μάσησε στο ζήτημα της «δημοκρατικής μετάβασης», αφού αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι οι τρισκατάρατοι «Τσαβίστας» θα παραμείνουν για αρκετό καιρό στην εξουσία.
Η ειρωνεία είναι πως, περίπου την ίδια ώρα, ο Τραμπ ανακοίνωνε πως είχε μια «πολύ παραγωγική» συνομιλία με τη Ροντρίγκες και πως αφενός «θα ανοίξει όλο τον εμπορικό εναέριο χώρο πάνω από τη Βενεζουέλα» και αφετέρου ότι διέταξε το υπουργείο Οικονομικών να εκδώσει «γενική άδεια που επιτρέπει συναλλαγές με το καθεστώς της Βενεζουέλας και την κρατική PDVSA», αίροντας τον σχετικό αποκλεισμό. Δύο πολύ σημαντικές και κυρίως άμεσες και χειροπιαστές εξελίξεις για την πολιορκημένη και χειμαζόμενη από το πολυετές αμερικανικό εμπάργκο χώρα. Βέβαια ο… Μινχάουζεν Τραμπ είπε ακόμα ότι «μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες βρίσκονται ήδη στη Βενεζουέλα… Εξερευνούν την περιοχή και επιλέγουν τις τοποθεσίες τους […] για να φέρουν πίσω τεράστιο πλούτο για τη Βενεζουέλα και για τις Ηνωμένες Πολιτείες». Αμ δε!
