Ροζάβα, ρέκβιεμ για ένα όνειρο

Απ’ όλα τα φοβερά μάς επιφύλαξε ο αποχαλινωμένος Ντόναλντ Τραμπ αυτό το πρώτο εικοσαήμερο του 2026 –την γκανγκστερική απαγωγή Μαδούρο, την αιματηρή… τηλεκατευθυνόμενη εξέγερση-απόπειρα πραξικοπήματος στο Ιράν, και τώρα την ωμή προσπάθεια αρπαγής της Γριλανδίας–, μακράν το χειρότερο έγκλημα είναι η προδοσία και η σφαγή δι’ αντιπροσώπου των δήθεν «συμμάχων» και προστατευόμενών του Κούρδων της Συρίας, που κινδυνεύουν πια ανοιχτά με εθνοκάθαρση.

Με τις ευλογίες του Τραμπ και την εκκωφαντική σιγή (αλλά και τα λεφτά – 722 μύρια τούς έστειλε πεσκέσι η φράου Ούρσουλα!) των «πολιτισμένων» Ευρωπαίων, οι «κυβερνητικές δυνάμεις», δηλαδή οι τζιχαντιστές κατσαπλιάδες της Αλ Κάιντα και η εξτρεμιστική χούντα της Δαμασκού, συνεχίζουν για τρίτη εβδομάδα τις βάρβαρες επιθέσεις εναντίον των Κούρδων, παρά την υποτιθέμενη συμφωνία για κατάπαυση του πυρός. Μέσα σε λίγες μέρες, οι Κούρδοι έχασαν πάνω από τα δύο τρίτα των αυτόνομων ώς τώρα εδαφών τους, περιλαμβανομένης της Ράκα και των πετρελαίων του Ντέιρ ες Ζορ, ενώ το ίντερνετ ξεχειλίζει από φρικιαστικές φωτογραφίες και βίντεο με εκτελεσμένους μαχητές και μαχήτριες και από εκατοντάδες σφαγμένους αμάχους.

Ετσι ξεπλήρωσε ο Αμερικανός Ηγεμόνας τις ανείπωτες θυσίες του κουρδικού λαού, που επί δέκα χρόνια πολέμησε το «Ισλαμικό κράτος» και εμπόδισε την εγκαθίδρυση του «Χαλιφάτου» στη Συρία, ενώ παράλληλα πάλευε να κρατήσει στη ζωή το κοσμικό πολιτικο-κοινωνικό πείραμα της Ροζάβα, το μοναδικό σε ολόκληρη την περιοχή που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών και τη θρησκευτική ανεκτικότητα, υπό τη συνεχή απειλή και τις πισώπλατες επιθέσεις του φασιστικού τουρκικού κράτους. Μάταια όμως έδωσαν τη ζωή τους τόσες χιλιάδες – γιατί την κρίσιμη στιγμή, και αφού πέτυχαν τον πραγματικό τους στόχο που ήταν η ανατροπή του ανυπάκουου Ασαντ και η αποδυνάμωση του «Αξονα της Αντίστασης», με την έξωση από τη Συρία του Ιράν και της Χεζμπολάχ, οι Αμερικανοί γκάνγκστερ αλλάξαν με χαρακτηριστική ευκολία στρατόπεδο και στηρίζουν ανοιχτά τους ισλαμιστές κυνηγούς κεφαλών, στο όνομα της… «ενότητας της Συρίας»! Μιας ενότητας α λα καρτ βέβαια, αφού ως γνωστόν μεγάλα τμήματα της βόρειας και της νότιας Συρίας παραμένουν ακόμη υπό τουρκική και ισραηλινή κατοχή, αντίστοιχα, με τους Ισραηλινούς να έχουν «παρκάρει» κυριολεκτικά στα περίχωρα της Δαμασκού…

Η αλήθεια είναι πάντως ότι κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα – ήδη από την πρώτη του θητεία ο Τραμπ είχε προαναγγείλει την προδοσία, απλά τότε τον σταμάτησαν οι στρατηγοί του. Προσωπικά, όπως μου θύμισε το Google AI, είχα γράψει για το επικείμενο «άδειασμα» ήδη από τον Οκτώβριο του 2019 σε αυτήν εδώ τη στήλη, με τίτλο «Κούρδοι, πάντα γελαστοί και γελασμένοι»… Αλλά για τους Κούρδους της Ροζάβα και την ηγεσία τους, πολιτική και στρατιωτική, η πρόσδεση στο αμερικανικό άρμα αποδείχτηκε μονόδρομος – όπως τόσες και τόσες φορές στην ιστορία τους, δεν άκουσαν κανέναν, ίσως και γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Τώρα όμως, με τον Ασαντ φευγάτο στη Μόσχα και τα πρώην επικηρυγμένα τζιχάντια της Χαγιάτ Ταχρίρ αλ Σαμ, που «κατασκεύασε» ως διοικητής της ΜΙΤ ο σημερινός ΥΠΕΞ του Ερντογάν, Χακάν Φιντάν, να φοράνε γραβάτες και να κόβουν… νομίμως χιλιάδες κεφάλια μειονοτικών Αλαουιτών, Δρούζων, σιιτών και φυσικά χριστιανών, ήρθε η σειρά τους – και είναι πια αργά για δάκρυα.

Από εκεί και πέρα, η εν εξελίξει εθνοκάθαρση της Ροζάβα και συνολικά η τραγωδία του κουρδικού λαού σε τρία από τα τέσσερα κράτη όπου ζει μοιρασμένος, δηλαδή σε Τουρκία, Συρία και Ιράκ, έχουν όνομα και πρόσωπο – και δεν είναι ο αλλοπρόσαλλος Τραμπ, ούτε ο σκοτεινός απεσταλμένος του (και πρέσβης στην Αγκυρα) Τομ Μπαράκ, που «μεσολάβησε» με χυδαίο τρόπο για τη διάτρητη «συμφωνία» με τον Αλ Σάρα. Οχι, ο πραγματικός χασάπης των Κούρδων είναι ο «σουλτάνος» Ερντογάν, που όταν εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος της Τουρκίας τούς υποσχέθηκε λαγούς και πετραχήλια, αλλά στη συνέχεια αποδείχτηκε άξιος συνεχιστής του Κεμάλ στο «άδειασμα» και στις άγριες διώξεις τους εντός και εκτός των τουρκικών συνόρων. Τρεις φορές μπούκαρε με τα τανκς στη βόρεια Συρία και σχεδόν κάθε χρόνο βομβαρδίζει το βόρειο Ιράκ, ενώ μέσα στην Τουρκία και ειδικά στις κουρδοκρατούμενες νοτιοανατολικές επαρχίες «αντιλαλούν οι φυλακές» από τους χιλιάδες εγκλείστους και βασανισμένους. Για χατίρι του, άλλωστε, κάνει τώρα και ο Τραμπ τα στραβά μάτια στο μακελειό, αφού έχει ανάγκη τη «συνεργασία» ή έστω την ανοχή της Αγκυρας για να προχωρήσει τα ανατριχιαστικά σχέδιά του για τη Γάζα, το Ιράν, την Υεμένη και ποιος ξέρει πού ακόμα.

Από εκεί και πέρα βέβαια, η αμερικανική και συνολικά η έμπρακτη δυτική στήριξη στον πολέμαρχο Αλ Τζολάνι που έγινε εν μιά νυκτί «πρόεδρος» Αλ Σάρα αποτελεί μια από τις πιο μαύρες σελίδες διπροσωπίας και ανηθικότητας – άλλωστε ο Ελληνας υπουργός Εξωτερικών Γεραπετρίτης ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν στη Δαμασκό για να σφίξουν το ματωμένο χέρι του δικτάτορα τον περασμένο Φεβρουάριο. Μιλάμε για μια «κυβέρνηση» που έχει ήδη εξαπολύσει τουλάχιστον τρία οργανωμένα πογκρόμ σε βάρος εθνο-θρησκευτικών μειονοτήτων, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κανένας από όλους τους αξιωματούχους και δημοσιογράφους που πριν από λίγες μέρες ούρλιαζαν για τη σφαγή των Ιρανών διαδηλωτών από το «μεσαιωνικό» καθεστώς της Τεχεράνης! Πριν από λίγες μέρες είδαμε σε μεγάλο ελληνικό σάιτ να… ΣΚΑΪ άρθρο που χαρακτήριζε τον Αλ Σάρα «δεξιοτέχνη της στρατηγικής», ενώ αντί για τις σφαγές προβάλλονταν κατάπτυστα «ρεπορτάζ» για την ιστορική συμφωνία αναγνώρισης των δικαιωμάτων των Κούρδων! Κατάντια…

Ας είναι όμως. Το ξέρουμε κι εμείς, από τη δική μας μακραίωνη Ιστορία – οι μεγάλοι κάνουν πάντα τη δουλειά τους και μετά πετάνε τους μικρούς λαούς σαν σερβιέτες ή προφυλακτικά. Οι Κούρδοι μπορεί να μην απέκτησαν ούτε τώρα κρατική υπόσταση, αν εξαιρέσει κανείς το ημι-αυτόνομο ιρακινό Κουρδιστάν, αλλά παραμένουν ένας μάχιμος λαός με περίπου σαράντα εκατομμύρια ψυχές, που δεν πρόκειται να το βάλει κάτω και δεν θα κάτσει να τον περάσουν από το μαχαίρι.

Διαβάζουμε πως παρά τις μεγάλες απώλειες, το κουρδικό γενικό επιτελείο προχώρησε σε γενική επιστράτευση και μοίρασε χιλιάδες όπλα στον πληθυσμό, που αντιστέκεται στην «καρδιά» του συριακού Κουρδιστάν, τη Χάσακα και το Κομπάνι, και ήδη προκαλεί μεγάλες απώλειες στους τζιχαντιστές που προσπάθησαν να περάσουν ανατολικά του Ευφράτη. Ο SDF ηττήθηκε, αλλά οι πολιτοφυλακές των Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG) ξέρουν από ανταρτοπόλεμο – όπως και οι Πεσμεργκά του βόρειου Ιράκ, που λέγεται πως περνάνε μεμονωμένα στη Συρία από τα βουνά για να βοηθήσουν τα αδέλφια τους…