Με την πρώτη ματιά, το χθεσινό τηλεοπτικό διάγγελμα του Ομπάμα, χάρη στο οποίο «σώζονται», προσωρινά έστω, από τη δαμόκλειο σπάθη της απέλασης ώς και πέντε εκατομμύρια μετανάστες χωρίς χαρτιά, είναι μία από τις πιο προοδευτικές πολιτικές ενέργειες της εποχής μας – μια γροθιά στο μαχαίρι της απανταχού ρατσιστικής, ξενοφοβικής αντίδρασης.
Ετσι τουλάχιστον μοιάζει αυτή η «μονομερής» προεδρική απόφαση σ’ αυτή την ανάλγητη «εποχή των τεράτων», όπου μιλιούνια απελπισμένοι από τη φτώχεια, τις χούντες και τους πολέμους άνθρωποι εγκαταλείπουν τις εστίες τους και, περνώντας διά πυρός και σιδήρου, μεταναστεύουν με τη «βοήθεια» οργανωμένων δουλεμπορικών κυκλωμάτων στις «ανεπτυγμένες» χώρες, για να γίνουν κι εκεί αντικείμενα στυγνής εκμετάλλευσης, ως πάμφθηνη και κυρίως αναλώσιμη εργατική δύναμη στα χέρια των «νόμιμων» εργοδοτών τους. Οι οποίοι, συχνά, αντί να τους πληρώσουν τα συμφωνημένα ψίχουλα, «λύνουν το πρόβλημα» με ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στην αστυνομία. Ή, εναλλακτικά, στους κατά τόπους νεοναζί.
Από την Καλιφόρνια ώς τη Μανωλάδα κι από το Αμβούργο ώς το Κατάρ, οι σύγχρονοι αυτοί είλωτες έχουν εξελιχθεί στη ραχοκοκαλιά της «παγκοσμιοποιημένης» οικονομίας: όχι μόνο διότι κάνουν όλες τις δουλειές που οι ντόπιοι -ακόμη και οι πιο φτωχοί- απαξιούν ή απλά βαριούνται να κάνουν, αλλά και διότι ακριβώς λόγω του «παράνομου» στάτους τους δεν διαθέτουν κανένα εργασιακό δικαίωμα, καμιά νομική προστασία. Είναι θαρρείς διάφανοι, αόρατοι, κι ας βρίσκονται παντού γύρω μας, στις κουζίνες των εστιατορίων, στα υπόγεια των παράνομων βιοτεχνιών, στα χωράφια και τα μπουρδέλα και τα εργοτάξια των «πολιτισμένων» κοινωνιών μας.
Το τρομερό είναι πως όλοι αυτοί οι ανώνυμοι, «μικροί άνθρωποι», όπως αποκαλούν τους δικούς τους (εσωτερικούς) μετανάστες οι Κινέζοι «αστοί», είναι οι τυχεροί της υπόθεσης. Τυχεροί μόνο και μόνο γιατί επέζησαν. Μικρή σημασία έχει αν ο δύστυχος «λαθρομετανάστης», όπως ανερυθρίαστα τολμούν να αποκαλούν τους συνανθρώπους μας οι απανταχού μαυρόψυχοι -πολλοί από τους οποίους είναι και οι ίδιοι παιδιά κι εγγόνια της προσφυγιάς- πεθαίνει από δίψα στην έρημο ή πνίγεται σιωπηλά κάπου στο Αιγαίο, στη Θέουτα, στη Λαμπεντούζα ή στο Ρίο Γκράντε. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχουν τάφοι, δεν γράφονται επικήδειοι, κι ακόμη και οι συγγενείς τους στη μακρινή πατρίδα σπάνια πληροφορούνται με βεβαιότητα τον θάνατό τους.
«Είμαστε έθνος μεταναστών», είπε χθες ο Ομπάμα, ο πρόεδρος με το κενυάτικο αίμα, παρουσιάζοντας το διάταγμα που -σύμφωνα με τους λυσσασμένους ξενόφοβους αντιπάλους του– δίνει «γενική αμνηστία» στους «παράνομους εισβολείς» από τον Νότο. Ενα διάταγμα που χωρίζει τα 11-12 εκατομμύρια μετανάστες χωρίς χαρτιά που βρίσκονται σήμερα εντός των ΗΠΑ σε 4-5 εκατομμύρια «καλούς», στους οποίους θα επιτραπεί να παραμείνουν «προσωρινά» στη γη της Επαγγελίας, και σε 6-7 εκατομμύρια«κακούς», που θα διωχθούν χωρίς έλεος.
Κοντολογίς, όσοι έχουν καταφέρει να παραμείνουν παράνομα στις ΗΠΑ για περισσότερα από πέντε χρόνια, έχουν νόμιμους συγγενείς εκεί ή έχουν παιδιά που γεννήθηκαν στην Αμερική και πήραν την ιθαγένεια, είναι οι «καλοί» και μπορούν «προσωρινά» και «κατά προτεραιότητα» να μείνουν και να δουλέψουν μέχρι νεωτέρας. Οι αποδέλοιποι, η πλειοψηφία δηλαδή, είναι κατά τον Ομπαμα εγκληματίες, αφού «παραβίασαν τους νόμους μας και πρέπει να λογοδοτήσουν» – δηλαδή να συλληφθούν μαζικά και να απελαθούν πίσω στις χώρες τους, στο πυρ το εξώτερον…
*Η στήλη αφιερώνεται στον μακαρίτη δάσκαλο Ρούσσο Βρανά
