Κι όμως, ο Τραμπ έχει δίκιο!

Είναι αναμφίβολα ένα σημάδι της σχιζοφρένειας των καιρών μας το γεγονός ότι η ξαφνική παραίτηση ενός… «Λυσσασμένου Σκύλου», όπως είναι το παρανόμι του Τζιμ Μάτις από τον καιρό που ήταν ακόμα πεζοναύτης, από το αμερικανικό υπουργείο Αμυνας, αντιμετωπίζεται εντός και εκτός ΗΠΑ περίπου σαν η αρχή του τέλους του κόσμου, το πρελούδιο της Συντέλειας…

Η αλήθεια όμως είναι πως οι ανησυχίες έχουν βάση: ο «Mad Dog» Μάτις, όπως και ο επίσης πρόσφατα παραιτηθείς προσωπάρχης του Λευκού Οίκου και πρώην στρατηγός Τζον Κέλι, μαζί με τον «πετρελαιά» πρώην υπουργό Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, που έφυγε πρώτος βρίζοντας, ήταν για την αμερικανική κυβέρνηση αυτό που λέμε «οι ενήλικες στο δωμάτιο», οι άνθρωποι που συγκρατούσαν κάπως τον ανεξέλεγκτο Τραμπ και την ακόμη πιο αλλοπρόσαλλη «αυλή του» και προσπαθούσαν να διασώσουν συμμαχίες και διεθνείς ισορροπίες δεκαετιών από τα χέρια του ακροδεξιού όσο και αδέξιου «προέδρου του χάους».

Τώρα που οι σταθεροποιητικοί αυτοί μηχανισμοί, τα αντίβαρα αν θέλετε, απομακρύνθηκαν, οϊμέ! – οι κατ’ επάγγελμα Κασσάνδρες ξαναβγήκαν στη ρούγα και άρχισαν τα… «Μετανοείτε!». Γιατί τώρα, όπως τιτλοφορεί το κινδυνολογικό ρεπορτάζ του το CNN, «Ο Μάτις φεύγει, το χάος έρχεται»: ο Αμερικανός πρόεδρος, λέει, «θα μπορεί ανενόχλητος να εφαρμόσει τη ριψοκίνδυνη εξωτερική πολιτική του θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ασφάλεια»…

Ανάλογα άρθρα περί «παγκόσμιου χάους» διαβάσαμε τόσο στους New York Times όσο και στη Washington Post.

Ξέρετε όμως κάτι; Σε αυτήν την κόντρα, που οδήγησε τον σκληροτράχηλο στρατηγό στην παραίτηση, ο Τραμπ -για μια φορά- έχει απόλυτο δίκιο! Και εξηγούμαι αμέσως, για να μην παρεξηγηθώ.

Γιατί παραιτήθηκε ο Μάτις; Μα διότι ο Τραμπ υλοποιεί, δυο χρόνια μετά την εκλογή του, την προεκλογική του υπόσχεση για άμεση απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία (όπου βρίσκονται εντελώς παράνομα) και το Αφγανιστάν (όπου παραμένουν μισο-νόμιμα, με τη βούλα δηλαδή του ΟΗΕ, εδώ και 17 χρόνια).

Στο κυνικό «τιτίβισμά» του της Πέμπτης, ο πρόεδρος τα είπε όλα: «Δεν ήταν έκπληξη. Εκανα εκστρατεία γι’ αυτό εδώ και χρόνια. Είναι fake news ότι η Ρωσία, το Ιράν, η Συρία και πολλοί άλλοι τρίβουν τα χέρια τους. Τι θέλουν δηλαδή όλοι τους, να είναι οι ΗΠΑ ο Χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής, χωρίς να παίρνουν ΤΙΠΟΤΑ παρά να ξοδεύουν πολύτιμες ζωές και τρισεκατομμύρια δολάρια για την προστασία άλλων, που στην πλειονότητά τους δεν εκτιμούν όσα κάνουμε; Θέλουμε να μείνουμε εκεί για πάντα; Είναι καιρός να πολεμήσουν επιτέλους και άλλοι»!

Πού είναι λάθος η παραπάνω πρόταση; Σύσσωμος ο «σοβαρός» αμερικανικός και ευρωπαϊκός Τύπος κατηγορεί τον Τραμπ ότι με την απόφαση απόσυρσής του «παραδίδει» τη Συρία και το Αφγανιστάν στους Ρώσους και τους Ιρανούς.

Ομως είναι ο ίδιοι «αναλυτές» και επαΐοντες που έκαναν πλάτες τόσα χρόνια στις βρομοδουλειές του Μπαράκ και της Χίλαρι και στην α λα καρτ εμπλοκή τους στον συριακό εμφύλιο, πρώτα ως σπόνσορες και μετά ως «πολέμιοι» των φανατικών τζιχαντιστών της Αλ Κάιντα και του «Ισλαμικού κράτους».

Οι ίδιοι που «ξέσκιζαν» τον κατά τα άλλα αγαπημένο τους Ομπάμα επειδή δεν διέταξε αμερικανική στρατιωτική εισβολή στη Συρία μετά την προβοκάτσια με τα χημικά, το 2013 – ίσως η πιο γενναία πράξη του στα οχτώ χρόνια της προεδρίας του απέναντι στο στρατοβιομηχανικό «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ.

Δεν ξέρω τι βαθύτερα, αόρατα παζάρια έχει κάνει ο Τραμπ με τον Πούτιν, τον Ερντογάν και τον Νετανιάχου, όπως δεν ξέρω και τι ρόλο θα παίξουν από εδώ και πέρα οι αυθεντικοί σπορείς (και) της σημερινής τραγωδίας στη Μέση Ανατολή, οι επίμονοι αποικιοκράτες Αγγλο-Γάλλοι.

Είμαι βέβαιος ότι τα κίνητρά του δεν είναι καθόλου… φιλειρηνικά. Επίσης, είναι προφανές ότι αυτοί που θα την πληρώσουν, ως συνήθως, είναι οι δύσμοιροι Κούρδοι της Ροζάβα – αλλά αυτό το «άδειασμα» από τους εκάστοτε προστάτες τους έχει επαναληφθεί πια τόσες φορές που καταντά ιστορικός νόμος ή ανέκδοτο, ανάλογα με το πόσο μαύρο χιούμορ κουβαλάει μέσα του ο καθένας.

Οπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα στην ισοπεδωμένη, ξεριζωμένη Συρία, ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη περνά μέσα από τη δημιουργία μιας εθνικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης, με ή χωρίς «καντόνια», στην οποία θα συμμετέχουν μεν οι Κούρδοι, με αντάλλαγμα αυξημένο καθεστώς αυτονομίας, αλλά χωρίς να τους δοθεί πραγματική κρατική οντότητα.

Ποιος πιστεύει άλλωστε ότι ο Ερντογάν θα επιτρέψει την ύπαρξη ανεξάρτητου κουρδικού κράτους στα σύνορά του; Και ποιος θα τον σταματήσει, άμα «ξαναμπουκάρει» στη βόρεια Συρία, όπως απειλεί; Μια χαρά το πήρε το Αφρίν, όπως θα θυμάστε, και πέρα από κάποια μισόλογα δεν τον ενόχλησε κανείς.

Δυστυχώς Ή ευτυχώς, οι Κούρδοι έγιναν εργαλείο στα χέρια της αυτοκρατορικής, αντι-ρωσικής και αντι-ιρανικής πολιτικής της Χίλαρι, που τους χρησιμοποίησε ευκαιριακά και τώρα τους πετάει σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι σύμμαχοι των ΗΠΑ συνειδητοποιούν εκ των υστέρων πως το φλερτ ήταν… της μιας βραδιάς.

Αυτό που άλλαξε είναι πως, σε αντίθεση με τη Χίλαρι και τόσα άλλα «γεράκια» της Ουάσινγκτον, ο Τραμπ (όπως, ευτυχώς, και ο προκάτοχός του ο Ομπάμα) αρνείται να διακινδυνεύσει μια μετωπική σύγκρουση με τη Ρωσία για χάρη των Κούρδων, της Συρίας ή της Ουκρανίας.