Λίγος χώρος σήμερα, οπότε, αντί να γράφω εγώ εξυπνάδες και «σεντόνια» από την ασφάλεια του γραφείου μου, καλύτερα να μεταφράσω για χατίρι σας λίγες αράδες από το τελευταίο πικρό, σκωπτικό και, ως εκ τούτου, απολαυστικό άρθρο του πατριάρχη της μεσανατολικής δημοσιογραφίας, του ακούραστου Ρόμπερτ Φισκ, στον χθεσινό Independent.
Του Φισκ που, αν μη τι άλλο, έχει φάει τη Μέση Ανατολή και τους πολέμους της με το κουτάλι και γι’ αυτό δεν έχει κανένα πρόβλημα να θυμίσει στους «πρόθυμους» συμπατριώτες του και τους Γάλλους και Αμερικανούς συμμάχους τους ότι, στη δεκαετία του 1980, εκείνοι έδιναν στον μετέπειτα κακό Σαντάμ χημικά όπλα, για να συντρίψει το Ιράν σε έναν από τους πιο βρόμικους πολέμους όλων των εποχών, αλλά και να καταπνίξει την κουρδική εξέγερση στη μαρτυρική Χαλάμπτζα.
«Αχ, η υποκρισία όλων αυτών. Οι άτιμοι σκοποί. Η καταστροφή. Τα εξωφρενικά ψέματα και δικαιολογίες.
Οχι, δεν μιλάω για τον Αμερικανό πρόεδρο-“πιστολά” του τουίτερ και τον πόθο του να δραπετεύσει από την έφοδο των μπάτσων στο γραφείο του δικηγόρου του. Ούτε για τα τελευταία του ροζ σκάνδαλα.
Η ζωή με τη Μελάνια μπορεί να μην είναι και τόσο σπουδαία, αυτή τη στιγμή.
Ισως θεωρεί καλύτερο αντιπερισπασμό για την κοινή γνώμη το να κάθεται με τους στρατηγούς και τους απόστρατους και να μιλάει σκληρά για τη Ρωσία και τη Συρία.
Ούτε μιλάω για την Τερέζα Μέι, που θέλει να βγει από τον λάκκο του Brexit με οποιοδήποτε πρόσχημα: με την επίθεση στο Σάλσμπουρι, με την Ντούμα -οτιδήποτε, ακόμη και πηγαίνοντας με τον Τραμπ.
Ωστε, λοιπόν, ο Τραμπ τηλεφώνησε στον Μακρόν, πάνω που η καημένη η κυρία νόμιζε πως είχε κερδίσει το χέρι του. Τι βλακείες είναι αυτές;
Ο Μακρόν τώρα έχει ενώσει τις δυνάμεις του με τους Σαουδάραβες ενάντια στον ιρανικό “επεκτατισμό” -αν και, χωρίς αμφιβολία, οι πωλήσεις όπλων στο Βασίλειο έπαιξαν τον ρόλο τους.
Πόσο τραγικό είναι αλήθεια ότι η επιθυμία, ο πόθος των νεαρών Γάλλων προέδρων (μπορώ να σκεφτώ και μερικούς άλλους) να παίξουν τον Ναπολέοντα, τους οδηγεί να αφοσιώνονται προκαταβολικά σε έναν πόλεμο, αντί να προσπαθούν να τον εμποδίσουν.
Ολοι ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να βρεις αποδείξεις για χημικά όπλα και αέρια. Οπως και το απεμπλουτισμένο ουράνιο -που χρησιμοποιούσαμε κι εμείς [οι Βρετανοί] στα βλήματά μας, τα χημικά δεν αφήνουν πίσω κάποια κομμάτια μετάλλου που να μπορούν να ταυτοποιηθούν, όπως μια βόμβα ή μια οβίδα.
Οταν ξεκίνησε όλο αυτό με την πρώτη επίθεση με χημικά αέρια στη Δαμασκό, οι Ρώσοι πράγματι αναγνώρισαν πως προερχόταν από οβίδες με χημικές κεφαλές που είχαν κατασκευαστεί στη Σοβιετική Ενωση -με τη διαφορά ότι είχαν δοθεί στη Λιβύη κι όχι στη Συρία».
Oλα αυτά δεν αποσκοπούν στο να δικαιολογήσουν σε τίποτε τη συριακή κυβέρνηση -αν και υποψιάζομαι, έχοντας δει με τα μάτια μου τη ρωσική εμπλοκή στη Συρία, ότι ο Πούτιν ίσως και να ένιωσε ανυπομονησία για να τελειώσει τον πόλεμο και να θέλησε να εξολοθρεύσει όσους αντάρτες παρέμεναν στις τελευταίες σήραγγες της Ντούμα, αντί να περιμένει μερικές ακόμη εβδομάδες μαχών. Θυμηθείτε την αγριότητα του Γκρόζνι.
Και συνεχίζει, έπειτα από μια εκτεταμένη αναφορά στον πόλεμο του Ιράν – Ιράκ και τα χημικά αέρια από το… Νιου Τζέρσεϊ, που πούλησαν οι ΗΠΑ στον Σαντάμ:
«Να ‘μαστε λοιπόν. Η Μέι διεξάγει “πολεμικό συμβούλιο” -για τ’ όνομα του Θεού!- λες και μιλάει για τις τεράστιες απώλειές μας στη μάχη του Σομ το 1916, λες και έρχονται πάλι τα Ντορνιέ από την κατεχόμενη Γαλλία για να κάψουν το Λονδίνο, το 1940.
Τι κάνει αυτή η παλιμπαιδίζουσα πρωθυπουργός; Οι παλιοί, σοφότεροι Συντηρητικοί βλέπουν πόσο παιδικές είναι αυτές οι ανοησίες και θέλουν συζήτηση στο Κοινοβούλιο.
Πώς μπορεί η Μέι να ακολουθεί πιστά έναν Αμερικανό πρόεδρο που όλος ο κόσμος βλέπει ότι είναι μουρλός, παρανοϊκός, χρόνια ασταθής, αλλά που τα παιδιάστικα μηνύματά του για “όμορφους και καινούργιους και έξυπνους” πυραύλους τα παίρνουν τόσο σοβαρά οι συνάδελφοί μου στις ΗΠΑ;
Ισως θα πρεπε να ανησυχούσαμε περισσότερο για το τι θα γίνει αν τελικά ακυρώσει τη συμφωνία με το Ιράν για τα πυρηνικά»…
Και καταλήγει:
«Αυτή είναι μια πολύ κακή στιγμή στην ιστορία της Μέσης Ανατολής -και, ως συνήθως, οι Παλαιστίνιοι είναι αυτοί που θα υποφέρουν, με την τραγωδία τους να ξεχνιέται ολοκληρωτικά εν μέσω αυτής της τρέλας.
Ωστε, λοιπόν, πάμε σε “πόλεμο”, έτσι; Και πώς θα βγούμε από αυτόν τον πόλεμο, αφού τον ξεκινήσουμε; Εχει κανένας κάνα σχέδιο;
Και, αν γίνει κανένα γιγαντιαίο μπάχαλο, σαν αυτά που οι πόλεμοι συνήθως παράγουν; Τι θα γίνει τότε;
Ε, λοιπόν, φαντάζομαι πως θα μας σώσει η Ρωσία, όπως έκανε τότε με τον Ομπάμα, όταν πρωτοχρησιμοποιήθηκαν αέρια στον πόλεμο της Συρίας»…
Γεια στο στόμα σου, δάσκαλε Φισκ! Μακάρι όλοι οι δημοσιογράφοι να ήμαστε τόσο Ιndependent, ανεξάρτητοι, αντί να παπαγαλίζουμε τις προπαγάνδες των Δυνατών…
