Στις 24 Απριλίου του 1915, η ηγεσία της Τουρκίας θέτει σε εφαρμογή το αποτρόπαιο, προμελετημένο, κρατικό σχέδιο της εξόντωσης ενός ολόκληρου λαού.
Εκμεταλλευόμενο τη συγκυρία του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το τουρκικό κράτος υλοποιεί το σατανικό σχέδιο εθνοκάθαρσης του αρμενικού λαού, με την ανοχή ή την αδιαφορία των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, που με τη σιωπή τους γίνονται μοιραία ηθικοί αυτουργοί σε αυτό που είναι σήμερα ευρέως γνωστό ως η Πρώτη Γενοκτονία του 20ού αιώνα.
Οι συνέπειές της γνωστές. Ενάμισι εκατομμύριο αθώοι νεκροί, περισσότερο από ένα εκατομμύριο ξεριζωμένοι από τη γη τους πρόσφυγες, ολοκληρωτική καταστροφή αρμενικών επαρχιών, πόλεων και χωριών, λεηλασία περιουσιών και αρπαγή ιδιοκτησιών.
Αλλά, και η συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα συστηματική καταστροφή μνημείων της αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς, με στόχο την εξαφάνιση κάθε στοιχείου που μαρτυρεί τη μακραίωνη παρουσία και ιστορική διαδρομή του αρμενικού λαού στα εδάφη αυτά.
Ακόμη και σήμερα η έρημος Ντερ Ζορ της Συρίας ξεθάβει τα οστά των δολοφονημένων από τις τουρκικές ορδές Αρμενίων.
Τα λείψανα αυτά αποτελούν τα αδιάσειστα τεκμήρια ενός εγκλήματος που δεν αμφισβητείται πλέον από κανέναν, παρά μόνο από την ίδια την Τουρκία.
Μέχρι σήμερα, 25 χώρες έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη Γενοκτονία των Αρμενίων (όπως Ελλάδα, Κύπρος, Γαλλία, Ρωσία, Σουηδία, Βέλγιο, Ελβετία, Καναδάς, Ολλανδία, Ιταλία, Πολωνία, Αργεντινή, Χιλή κ.ά.).
Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει επίσης οι 44 από τις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ.
Πέρσι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε ένα ψήφισμα που χαρακτηρίζει γενοκτονία τη σφαγή του 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων πριν από 100 χρόνια, λίγες ημέρες αφότου ο Πάπας Φραγκίσκος χρησιμοποίησε τον ίδιο όρο κατά τη διάρκεια ειδικής τελετής στο Βατικανό.
Παρά το γεγονός ότι το ψήφισμα επαναλάμβανε τον όρο που είχε υιοθετηθεί από το Κοινοβούλιο και το 1987, ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε δημόσια, πριν από την έναρξη της ψηφοφορίας, ότι θα αγνοήσει το αποτέλεσμά της.
«Ο,τι απόφαση κι αν λάβουν, θα μπει από το ένα αυτί και θα βγει από το άλλο», είπε.
Τα τελευταία όμως χρόνια, και μέσα στην ίδια την Τουρκία, αυξάνονται καθημερινά οι προοδευτικές φωνές ανθρώπων της διανόησης και του πολιτισμού που έχουν αρχίσει να διαφοροποιούνται από την επίσημη κρατική πολιτική της άρνησης της γενοκτονίας, προκαλώντας νευρικό κλονισμό στο αυταρχικό καθεστώς της Αγκυρας και στον «σουλτάνο» Ερντογάν.
Κάποιοι πληρώνουν το τίμημα αυτής της γενναίας στάσης τους με την ίδια τους τη ζωή, όπως ο δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ που δολοφονήθηκε από το γνωστό τουρκικό παρακράτος πριν από μερικά χρόνια.
Το επίσημο τουρκικό κράτος δυστυχώς συνεχίζει το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αρνούμενο να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων και να επανορθώσει σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.
Οταν η Τουρκία αμφισβητεί την πλήρως τεκμηριωμένη ιστορική μνήμη, οι λαοί της περιοχής κινδυνεύουν να ξαναζήσουν τα χειρότερα εγκλήματα του παρελθόντος. Η αμφισβήτηση κάθε γενοκτονίας δεν αφορά μόνο τη μνήμη των νεκρών.
Θωρακίζει πρωτίστως το μέλλον των ζωντανών και την τύχη των επόμενων γενεών.
Γιατί η αναγνώριση ενός εγκλήματος δεν είναι «σημείο αδυναμίας». Δεν είναι αποδοχή «ντροπής». Είναι θαρραλέα πράξη ηθικής εξιλέωσης.
Ντροπή είναι να μην αναγνωρίζεις το έγκλημα που έγινε. Να το αμφισβητείς. Ή να προσπαθείς να το αντιστρέψεις.
Εκατόν ένα χρόνια μετά τη γενοκτονία του 1915 οι διαπιστώσεις αυτές γίνονται ακόμη πιο επίκαιρες στον απόηχο των πρόσφατων γεγονότων στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Η εδώ και δύο χρόνια συνεχιζόμενη προκλητικότητα του «μικρού αδελφού» της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν, με τις καθημερινές παραβιάσεις της υφιστάμενης από το 1994 εκεχειρίας, κορυφώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 2ας Απριλίου με τη μεγάλης έντασης επίθεση των αζερικών στρατευμάτων εναντίον του ειρηνικού αρμενικού πληθυσμού της Δημοκρατίας του Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Ολοι γνωρίζουν ότι ηθικός αυτουργός και αυτής της εγκληματικής ενέργειας είναι η Αγκυρα, πιστή σύμμαχος και συνεργάτις του Μπακού, η οποία στηρίζει με κάθε μέσο το καθεστώς του δικτάτορα Αλίεφ και η οποία προσπαθεί να αλλάξει τη σε βάρος της ατζέντα λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει με τους Κούρδους στο εσωτερικό αλλά και στη Συρία και το Ιράκ, δημιουργώντας νέες εστίες έντασης στην ευρύτερη περιοχή.
Αν η διεθνής κοινότητα δεν καταδικάσει σήμερα την επιθετικότητα και τις φρικαλεότητες του αζερικού στρατού, που στόχο είχαν τον άμαχο πληθυσμό του Καραμπάχ με θύματα δωδεκάχρονα παιδιά και ηλικιωμένους πολίτες των παραμεθόριων περιοχών, κινδυνεύουμε να έχουμε επανάληψη των γεγονότων του 1915.
Εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας και εμφανίζουν Αζέρους στρατιώτες κρατώντας κομμένα κεφάλια Αρμενίων σε τίποτα δεν διαφέρουν από αντίστοιχες Τούρκων στρατιωτών το 1915.
Ο αρμενικός λαός ήταν και συνεχίζει να είναι ασφαλώς υπέρ της αδελφοσύνης των λαών.
Δεν πρέπει να αφήσουμε τους ποταμούς αίματος που μας χώρισαν παλαιότερα, να εξακολουθήσουν να μας χωρίζουν και στο μέλλον.
Αλλά αυτό σημαίνει συγχώρηση! Οχι λήθη…
Και για να συγχωρήσουν τα εγκλήματα οι απόγονοι των θυμάτων, πρέπει να υπάρξει πλήρης αναγνώριση του σφάλματος από τους απογόνους των θυτών.
Ετσι θεμελιώνονται το ειρηνικό μέλλον όλων και η αδελφοσύνη ανάμεσα στους λαούς.
Το όραμα του αρμενικού λαού για μια ελεύθερη και ενωμένη Αρμενία που θα αποτελέσει την πατρίδα όλων των Αρμενίων παραμένει ζωντανό και αποτελεί μόνιμο και αδιαπραγμάτευτο στόχο του.
*Μέλος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδος
