«Μόνο ο ένοχος φοβάται να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Για τον αθώο, αυτό μεταβάλλεται σε βήμα»
Εμίλ Οζιέ
Η Lady Hope είχε αυτό το απόγευμα έντονη περιπαικτική διάθεση. Πήρε μια μπάλα ποδοσφαίρου (εγχώριας παραγωγής…) και τη σκέπασε με μια γκρίζα πετσέτα (εισαγόμενη…). Αμέσως μετά, έπιασε ένα νεροπίστολο και άρχισε να καταβρέχει προς την πλευρά της μπάλας. Μα, το μόνο που κατάφερε ήταν να βρέξει την πετσέτα… Aλλά, δεν είχε αυταπάτη καμία. Και “πραγματικά πυρά” να χρησιμοποιούσε, δεν θα άλλαζαν πολλά. Η μπάλα ήδη είναι σκασμένη, το πολύ-πολύ να γέμιζε με “τρύπες” η πετσέτα….
[… Ας τα βάλουμε όλα σε μια σειρά. Καταρχήν, προηγούνται τα γεγονότα. Πρώτα και κύρια. Μπροστά σε αυτά, “ωχριούν” οι ερμηνείες και τα μετέπειτα κίνητρα διαχειριστικότητας. Σε ένα ζήτημα που έχει προ πολλού ξεφύγει από τα όρια μιας κοινά αποδεκτής συμβατότητας περί οξυμένου, έστω…, ανταγωνισμού. Έχουν εμπλακεί οι δικαστικές αρχές της χώρας, οι μυστικές υπηρεσίες, το επίσημο κράτος, η αστυνομία, η κάθε είδους δημοσιογραφία, παρυφές του κόσμου του επαγγελματικού παρανομισμού διάφορων “τεχνοτροπιών”. Αυτό από μόνο του σηματοδοτεί πως -από ένα σημείο και μετά- “χάθηκε η μπάλα”. Το γενικότερο κλίμα έχει ξεπεράσει κατά πολύ την καχυποψία και έχει καταστεί ένα περίεργο μείγμα θυμηδίας, αγανάκτησης, απογοήτευσης, και ενίοτε και οργής. Διαφωνεί κανένας;
Όλα χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν. Μα, τα γεγονότα δίνουν τη δική τους “συναυλία”: Υπόδικοι-κορυφαίες προσωπικότητες του χώρου, προφυλακίσεις στο παρελθόν, το λεγόμενο “κυβερνητικό” αθλητικό ρεπορτάζ να είναι πιο σημαντικό κάποιες ημέρες από το αμιγώς ποδοσφαιρικό. Και τίθεται το ερώτημα: ποιοι θέλουν να συνεχιστεί όλο αυτό; Και θα αντιτάξουν οι ωφελημένοι της υπάρχουσας κατάστασης εντελώς πονηρά: μα, μπορεί να αλλάξει κάτι με αυτόν τον τρόπο; Όποιος πιστεύει πως όχι, που δεν αποκλείεται…, ας περάσει από το βήμα της επικρισίας στην κατάθεση προτάσεων. Κάθε τι άλλο πια, είναι ανάξιο σχολιασμού, όταν εδώ και χρόνια οι “εμβόλιμες” αγωνιστικές μεσοβδόμαδα είναι πιο ενδιαφέρουσες… Εκεί που ο Άρειος Πάγος αντιμετωπίζει εντός εδρας το ΣΤΕ, ο “κοριός” υποδέχεται τον εκρηκτικό μηχανισμό, και ο ξυλοδαρμός αναδεικνύεται ισόπαλος με τη συκοφαντία και την προσωπική επίθεση σε “ουδέτερη έδρα”… Διαφωνεί κανένας;]
Η Lady Hope πάντα πίστευε πως όλο αυτό θα μπορούσε να βρει ουσιαστική εναντίωση από έναν “ξεροκέφαλο” κρατικό θεσμικό παράγοντα. Που θα έσπαγε αποστήματα και καθιερωμένες πρακτικές και νοοτροπίες. Είναι ο Σταύρος Κοντονής αυτός; Προς το παρόν, είναι ο μόνος που το προσπαθεί αυξάνοντας τις πιστωτικές μονάδες του στο χρηματιστήριο της τόλμης… Μακάρι να αντέξει. Σε έναν ποδοσφαιρόκοσμο “ζούγκλα” -που σχεδόν τα πάντα μετριούνται με τα υποδεκάμετρα του συμφέροντος- το παλεύει… To κοινωνικό συμφέρον είναι πιο πάνω από κάθε εταιρική και θεσμική παλινδρόμηση… E, αυτό στη σημερινή κοινωνική συστημική πραγματικότητα είναι αρμοδιότητα του κράτους (όταν σέβεται τον εαυτό του και το ρόλο του σε μια Δημοκρατία), και όχι της ΕΠΟ, της ΟΥΕΦΑ ή της ΦΙΦΑ (που επ΄ ουδενί δεν μπορούν να υιοθετούν το “περπάτημα του αμαρτωλού”), των ΠΑΕ και των πολύμορφων “συνεργατών” τους σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής -που ξεκινούν από μια “αθώα” παρέα που απλά “εκφέρει άποψη” και φτάνουν και σε πολύ υψηλά θεσμικά όργανα του υπάρχοντος συστήματος εξουσίας… To “αυτοδιοίκητο” απέτυχε παταγωδώς, γιατί οι θιασώτες του ξέχασαν νωρίς πολλά…
