Διακήρυξη της ΛΑΕ: Μια παραλλαγή της πολιτικής που εξέθρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ

Η Διακήρυξη της Λαϊκής Ενότητας, που δόθηκε στη δημοσιότητα ενόψει της ιδρυτικής πανελλαδικής συνδιάσκεψής της, δεν πρόσθεσε τίποτε πολιτικά νέο σε σχέση με την Προγραμματική Διακήρυξή της, με την οποία κατέβηκε στις εκλογές. Ούτε αποτελεί κάποιο «νέο σχέδιο αντίστασης στη μνημονιακή τάξη», όπως γράφει στον πρόλογό της, καθώς δεν επαναλαμβάνει παρά τη γραμμή που πρόβαλλε ο ΣΥΡΙΖΑ ως τη στιγμή που πολιτική του έγινε το τρίτο μνημόνιο, με τις γνωστές δευτερεύουσες και επιμέρους διαφοροποιήσεις που διατύπωνε η σημερινή ηγεσία της ΛΑΕ ως “τάση” (“αριστερή πλατφόρμα”) στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ, στηρίζοντας την πολιτική του και την κυβέρνησή του μέχρι ακόμα και λίγο μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Η ΛΑΕ, και με αυτήν τη Διακήρυξή της, είναι ευδιάκριτο ότι προσπαθεί να κινηθεί προς την Ιδρυτική Συνδιάσκεψή της με ένα «σχέδιο» κομμένο σε ένα πατρόν που σε μεγάλο βαθμό θυμίζει την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ. Απ’ ό,τι φαίνεται η ηγεσία της ΛΑΕ εξακολουθεί να το θεωρεί επιτυχημένο παρά τη σημερινή θλιβερή κατάληξή του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην ίδρυσή του χρησιμοποίησε τον “συνασπισμό των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων”, την “ενότητα της Αριστεράς” και αργότερα μετά το 2010 το “αντιμνημονιακό μετωπο” σαν το επίχρισμα μιας πολιτικής που, με τέτοια συνθήματα, έσυρε μια σειρά δυνάμεις, κάτω από την ομπρέλα τού πάλαι ποτέ ΣΥΝ. Η πολιτική αυτή αντίληψη και τακτική ανιχνεύεται και στην προγενέστερη πρακτική της δημιουργίας του ΣΥΝ από τη συνεργασία ΚΚΕ-ΕΑΡ, στην οποία,  ως γνωστό, σημερινό κομμάτι της ηγεσίας της ΛΑΕ έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Παρά την τριπλή χρεοκοπία της -με τις κυβερνήσεις Τζανετάκη (κυβερνητική συνεργασία ΣΥΝ-ΝΔ),  Ζολώτα (κυβερνητική συνεργασία ΣΥΝ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και τη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- η ηγεσία της ΛΑΕ επιμένει σε αυτή την πολιτική συνταγή με τη Διακήρυξή της να αυτοπροσδιορίζει τη ΛΑΕ όχι σαν ένα νέο πολιτικό κόμμα, αλλά σαν ένα «νέο, μετωπικό πολιτικό φορέα».

Όπως, μάλιστα, είπε ο Π.Λαφαζάνης στη συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση της Διακήρυξης «με βάση και αφετηρία τη Διακήρυξή μας κάνουμε πρόταση διαλόγου και συνεργασίας σε όλες τις αριστερές δυνάμεις και τις καλούμε να πρωτοστατήσουμε σε ένα ευρύ δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο στη βάση ενός μεταβατικού προγράμματος σοσιαλιστικής προοπτικής». Ακόμα πιο χαρακτηριστικά η ίδια η Διακήρυξη καταληκτικά σημειώνει πως η ΛΑΕ «αγωνίζεται για ένα ευρύτατο μέτωπο …με τη συμμετοχή όλων των φορέων, ρευμάτων και συλλογικοτήτων, που υπάρχουν σήμερα ή θα δημιουργηθούν αύριο. Ιδιαίτερα απευθυνόμαστε στις δυνάμεις της αντιμνημονιακής, αντικαπιταλιστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς.»

Η ιδέα της «παναριστερής ενότητας» ξαναβγαίνει,  λοιπόν, από τη φαρέτρα της ΛΑΕ για να ριχτεί προς αριστερές δυνάμεις, σε μια προσπάθεια να τις τραβήξει γύρω της καθώς προχωρεί προς την ιδρυτική συνδιάσκεψή της. Γύρω από μια γραμμή που, όπως έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ, επαγγέλλεται τον ιδεολογικό πολυσυλλεκτισμό και «πλουραλισμό»,  καθώς σύμφωνα με τη Διακήρυξη η ΛΑΕ «τιμά» και «εμπνέεται» από όλα τα κινήματα,  από την «Οκτωβριανή Επανάσταση», «τις επαναστάσεις της Κίνας, της Κούβας, του Μάη του ’68» μέχρι τα κινήματα «του Σιάτλ και της Γένοβα» και τις «πλατείες των Αγανακτισμένων».

Γύρω από την πολιτική ενός «μεταβατικού προγράμματος» που «θα στηρίξει τη στάση πληρωμών για τη διαγραφή του “παράνομου, επονείδιστου και επαχθούς χρέους”- όπως αυτό περιγράφεται στο πόρισμα της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής- ή τουλάχιστον τού μεγαλύτερου μέρους του», «ένα νέο οικονομικό-κοινωνικό πρότυπο». Θα προωθήσει «τη γενναία αύξηση των δημόσιων επενδύσεων, με παραγωγικές επενδύσεις των εθνικοποιημένων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων», θα επιδιώξει «μετάβαση σε εθνικό νόμισμα από μια κυβέρνηση της Αριστεράς» και «εάν τεθεί από τα πράγματα το δίλημμα “σύγκρουση με τη σημερινή Ε.Ε. θα καλέσει τον λαό να αποφασίσει με δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της χώρας μας».  Θα επιδιώξει «την πολιτική ανατροπή με την ανάδειξη μιας κυβέρνησης της μαχόμενης Αριστεράς».

Δύσκολα θα βρει, κανείς, ουσιαστική διαφορά από αυτά που διακηρύσσει τώρα η ΛΑΕ με εκείνα που διακήρυσσε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να γίνει κυβέρνηση. Η ανακύκλωση μιας πολιτικής που, ήδη, έχει δείξει με τον ΣΥΡΙΖΑ τα αποτελέσματά της ούτε «καινούργιο σχέδιο» είναι ούτε έχει να προσφέρει πραγματικά αριστερή διέξοδο στους αγωνιστές.

*Ο Άκης Αδαμόπουλος είναι μέλος της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ