efsyn.gr , Νίκος Καλτσάς
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Φεύγω» λέει ο Σιλβέστερ Σταλόνε στον Φοίβο Δεληβοριά, στο τραγούδι του «Ερημιά στην Καλλιθέα», στο τελευταίο, εξαιρετικό άλμπουμ του. Ο ίδιος αποχαιρετισμός χρωματίζει και την ταινία «Κριντ, η γέννηση ενός θρύλου», την έβδομη συνέχεια της σειράς ταινιών «Ρόκι».

Ταλαντούχος ο σκηνοθέτης της, ο Ράιαν Κούγκλερ, όμως τι άλλο φορτίζει τη συγκίνηση, που διαβρώνει τις κοινοτοπίες μιας χιλιοειπωμένης ιστορίας; Και, από την άλλη, ο Σταλόνε στην Καλλιθέα; Πότε;

Ηταν η εποχή τού «Είσαι μικρός ακόμα» και οι γύρω σου πολύ μεγάλοι και μακρινοί για να ακούσουν από εσένα κάτι περισσότερο από σκόρπιες λέξεις και μισές φράσεις.

Τότε που ανάμεσα σε διαβάσματα εκτός διδακτέας ύλης ήρθαν να σε συναντήσουν ήρωες εξίσου χάρτινοι με τον Μπλεκ και τον Φάντομ, αυτή τη φορά μέσα από τις κινηματογραφικές εικόνες. Μεταξύ τους, και κάποιος που τον έλεγαν Ρόκι Μπαλμπόα.

Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, δεν θα απορήσεις που η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου απένειμε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας του 1976 στο ανώδυνο «Ρόκι», προτιμώντας το από τον «Ταξιτζή» ή το «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου» και θα καταλάβεις γιατί οι ταινίες του Σταλόνε ήταν οι αγαπημένες του Ρίγκαν.

Ομως, το ’80, όταν είδες σε ρινγκ της μεγάλης οθόνης αυτόν τον πυγμάχο, ήσουν αρκετά ανυποψίαστος για να διακρίνεις τα αφελή πολιτικά μηνύματα πίσω από τις συγκρούσεις του με κακούς Ρώσους μποξέρ και εντελώς πιτσιρικάς για να υποστείς τη συνηθέστερη εκδοχή της επιρροής του και να χωθείς σε γυμναστήρια.

Ετσι, το μόνο που σου είπε ήταν κάτι πολύ αληθινό, αλλά πολύ νωρίς και -αργότερα- καθόλου εύκολο να το ομολογήσεις στον εαυτό σου.

Ναι, ο Σταλόνε πέρασε από την Καλλιθέα. Οπως και ο Μπρους Λι στα μέσα του ’70 από τη Νέα Φιλαδέλφεια και ο «Ηρακλής» Στιβ Ριβς στις αρχές του ’60 από το Παγκράτι. Και όλοι τους, αν βρισκόσουν στον δρόμο τους την κατάλληλη στιγμή, το ίδιο θα έκαναν για σένα.

Θα άκουγαν με προσοχή το δικό σου ανήλικο τραύλισμα και θα σου απαντούσαν, μιλώντας για προσωπικές μάχες που πρέπει να δοθούν και αντιπάλους που δεν πρέπει να σε φοβίσουν.