Η πατριαρχία είναι η κοινωνική δύναμη που αναδύθηκε την αρχαϊκή περίοδο στα βόρεια νομαδικά φύλα τα οποία χαρακτηρίζουμε ως κουργκανικά (όρος που καθιερώθηκε από τη Marija Gimbutas) λόγω των ταφικών συνηθειών τους (κουργκάν σημαίνει μεγαλοπρεπής τάφος) και τα οποία κατέλαβαν τα εδάφη της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας όπου οι κάτοικοί τους ακολουθούσαν μητριαρχικά ή μητρογραμμικά κοινωνικά συστήματα. Η επικράτηση αυτών των φύλων, εκτός από τη μετατροπή της λεπίδας από εργαλείο σε ανθρωποκτόνο μέσο, επέφερε και τη δομική αλλαγή των κοινωνικών ομάδων από μη ιεραρχικές κοινότητες σε συγκεντρωτικά κράτη.
Η ιδιοκτησία των καλλιεργήσιμων γαιών και των μέσων παραγωγής αντικατέστησε την κοινοκτημοσύνη, η εξουσιαστική πυγμή την ειρηνική συμβίωση και η πυρηνική κλειστή οικογένεια, με τον πατριάρχη άνδρα ως εξουσία, την ανοιχτή και ελεύθερη μητρογραμμική ευρύτερη ομάδα. Η Μεγάλη Μητέρα σταδιακά έδωσε τη θέση της σε αρσενικές τοτεμικές θεότητες, στα δε σημιτικά φύλα, στον έναν και μοναδικό αβρααμικό Θεό. Στη συνέχεια τα πατριαρχικά φύλα εισέβαλαν στο αμιγώς μητρογραμμικό Αιγαίο και στην Κρήτη, ακολούθως δε στην αντίστοιχης κοινωνικής δομής ηπειρωτική πελασγική Ελλάδα. Φοίνικες στη Θήβα, Αιγύπτιοι στο Αργος, Λυδοί στην Ηλιδα, Φρύγες στη Θεσσαλία. Στο πέρασμα των αιώνων η μητροπαράδοση εξασθένησε και υποτάχθηκε τελικά, από την Υστερη Εποχή του Χαλκού και μετά, στην ξενόφερτη πατριαρχία.
Οι μέχρι τότε ατείχιστες πόλεις οχυρώθηκαν και ξεκίνησαν οι ατελείωτοι πόλεμοι μεταξύ τους. Η πατριαρχία βρήκε στη συνέχεια εύφορο έδαφος στην ιταλική χερσόνησο και ιδιαίτερα στη Ρώμη. Από το σημείο αυτό της Ιστορίας άρχισε να καλλιεργείται η ιδέα της λευκής πατριαρχικής κυριαρχίας, η οποία, σε συνδυασμό με τις ιμπεριαλιστικές βλέψεις της Ρώμης και στη συνέχεια των βάρβαρων φυλών από τις οποίες αυτή κατακτήθηκε, χαρακτηρίζει πλέον όλες τις αυτοκρατορίες που ακολούθησαν.
Εδώ και κάμποσους αιώνες αυτό το πλέγμα εξουσίας έχει φτάσει στο πιο ακραίο σημείο εκδήλωσής του, σε αυτό που αποκαλείται «ιμπεριαλιστική λευκή υπεροχική καπιταλιστική πατριαρχία», σύμφωνα με την bell hooks (ψευδώνυμο της γνωστής Αφροαμερικανίδας φεμινίστριας Gloria Watkins). Στον εξαιρετικά εύστοχο αυτόν ορισμό, θα ήθελα να προσθέσω και ακόμα έναν χαρακτήρα της πατριαρχίας: τη διαστροφή. Η διαστροφική πατριαρχία έχει και αυτή τις ρίζες της στον αρχαϊκό κόσμο. Η παιδοφιλία ήταν από τις πιο συνηθισμένες απολαύσεις των απανταχού της γης ηγεμόνων και της αριστοκρατίας, άλλοτε απροκάλυπτα και άλλοτε φορώντας τον «φιλοσοφικό» φερετζέ του πλατωνικού έρωτα.
Στη συνέχεια, με αμείωτη ένταση πέρασε και στον άλλον πατριαρχικό πόλο εξουσίας, στο θρησκευτικό ιερατείο, και όταν η αστική τάξη έγινε κυρίαρχη, και σε αυτήν, ιδιαίτερα στα ανώτερα στρώματα. Μην απορούμε λοιπόν και μην πέφτουμε από τα σύννεφα ακούγοντας και βλέποντας πρίγκιπες και μεγιστάνες, πρώην και νυν προέδρους «δημοκρατίας», πρωθυπουργούς, επισκόπους, επώνυμους διανοούμενους και καλλιτέχνες να ικανοποιούν τις πιο διεστραμμένες και αρρωστημένες ορέξεις τους στα σώματα και στις ψυχές ανήλικων αγοριών και κοριτσιών. Οι φρικαλεότητες στο νησί του Επστιν είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Αυτό το πλέγμα διαπλεκόμενων ανθρώπων, το οποίο διακατέχεται από εξουσιομανία, απληστία, επιδειξιομανία και με τη βοήθεια διεγερτικών ουσιών (ή μη) από ακόρεστες σεξουαλικές ορέξεις, δυστυχώς αυτή τη στιγμή κυβερνάει την ανθρωπότητα. Αν όχι όλη, σίγουρα κυβερνάει τη μητρόπολη του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και του λευκού πατριαρχισμού, την Αμερική.
Απ’ όσα μπορεί να καταλάβει κάποιος που μελετά με κριτική σκέψη τα γεγονότα, καθίσταται πασιφανές ότι πίσω από όλα αυτά τα σκάνδαλα κρύβεται ένας μηχανισμός του οποίου τα γρανάζια κινούν μυστικές υπηρεσίες σκοτεινών κρατών για να «έχουν στο χέρι» πολιτικούς και επιχειρηματίες, ακόμα και επιδραστικούς διανοούμενους και καλλιτέχνες οι οποίοι ενδίδουν στα ερωτικά δολώματα, ώστε οι σκοτεινές αυτές δυνάμεις να εξυπηρετούν την πολιτική τους ατζέντα. Οπότε εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος σκεπτόμενος άνθρωπος γιατί ένας πρόεδρος ή πρωθυπουργός μπορεί για παράδειγμα να πάρει θέση υπέρ κάποιου κράτους που διαπράττει γενοκτονία ή να αναγκαστεί να βομβαρδίσει αμάχους.
Αυτό όμως που πράγματι είναι απορίας άξιο δεν είναι άλλο από το σύνδρομο αφασίας που είναι διάχυτο στην παγκόσμια μπουρζουαζία. Τι συμφέρον έχουν οι λεγόμενοι νοικοκυραίοι, που με μεγάλη ευκολία ξιφουλκούν κατά του οποιουδήποτε κατατρεγμένου μετανάστη ή κατά χαμηλόμισθων λέγοντάς τους «το τζάμπα πέθανε», όχι μόνο να μην εξεγείρονται αλλά να σιωπούν, να ανέχονται, κάποιοι να διαγκωνίζονται ποιος θα φωτογραφηθεί δίπλα σε έκφυλους και ανώμαλους και κάποιοι ίσως και να τους ζηλεύουν; Και λέω τι συμφέρον έχουν, γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν κάνουν τίποτα που να μην το συνδυάζουν με το συμφέρον τους. Δεν ξέρω, ας ζητήσει να του απαντήσουν κάποιος που έχει τη φοβερή υπομονή και το κατάλληλο νευρικό σύστημα ώστε να μπορεί να συζητάει μαζί τους. Εγώ ρητορικά ρωτάω.
-320x213.jpg)
