Ξεχνάμε «συμπολίτες μου», ξεχνάμε.
Ηταν αρχές της δεκαετίας του 1960, τότε που ο Μάνος Χατζιδάκις έγραψε τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού με τον τίτλο «Το χρυσόψαρο», για την ταινία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος». Και μου θυμίζουν οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού την περίοδο της Ελλάδας όταν το χρυσόψαρο, ο λαός, έπεφτε στην παγίδα της γάτας, κυβερνήτες του λέγονταν οι γάτες, τραπεζίτες ή δανειστές του. Ομως τα επιλήσμονα χρυσόψαρα εξαιτίας της κοντής τους μνήμης ξαναέφεραν στην εξουσία και μία και δυο φορές αυτούς που τα κορόιδεψαν και μαζί τους και οι αγρότες μας που πίστεψαν ότι επειδή η γάτα άρχισε να νιαουρίζει γλυκά και να μοιράζει καλούδια, άλλαξε και τους αγαπάει πραγματικά.
Ενδεικτικά αναφέρω το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας στις εθνικές εκλογές του 2023 σε κάποιους από τους νομούς που εμφανίζονται σήμερα να πρωτοστατούν στις δυναμικές αγροτικές κινητοποιήσεις: Εβρου 43,31%, Λάρισας 40,23%, Μαγνησίας 43,59%, Καρδίτσας 46,38%, Χίου 46,14%, Χανίων 41,15%. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ψήφου; Να λένε σήμερα οι γάτες τα χρυσόψαρα που τους ψήφισαν γκάνγκστερ και εγκληματική συμμορία.
Και σαν να μην έφτανε αυτή η κοροϊδία από το εν ενεργεία πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος, με αυτό το ιταμό βγάλσιμο της γλώσσας του όχι μόνο στους μη προσκείμενους στην κυβέρνηση αλλά ανεξήγητα και στους μέχρι πρότινος υποστηρικτές της, να που μέσα από το ομιχλώδες και με βαριές σκιές σκηνικό του παρελθόντος, εμφανίζονται τέσσερις οργισμένες φιγούρες, ως ιππότες της Αποκάλυψης. Με σοβαρό ύφος, με αναβαθμισμένο σε όγκο πολιτικό παράστημα, με οξύ λόγο να συνηγορούν υπέρ των αδικημένων αγροτών, να κατακεραυνώνουν τη Δικαιοσύνη για την εξάρτησή της από την κυβέρνηση, να μιλούν για κρίση θεσμών και παραβίαση των αρχών του κράτους δικαίου, να ανησυχούν για την κατά γενική ομολογία καταστροφική εξωτερική πολιτική που ασκεί η χώρα.
Τέσσερις φιγούρες οι οποίες, παρά το ότι έχουν και αυτές τεράστιες ευθύνες για τη σημερινή κατάντια σε όλους τους τομείς που αναφέρθηκαν, εξαιτίας της βεβαιότητας που τους δίνει η επίγνωση του γεγονότος ότι το εκλογικό σώμα έχει μνήμη χρυσόψαρου, διεκδικούν να έχουν πάλι λόγο και επιζητούν ξανά ρόλο πρωταγωνιστή στην υπό διαμόρφωση πολιτική θεατρική σκηνή. Τρεις πρώην πρωθυπουργοί και ένας αντιπρόεδρος παλαιότερης κυβέρνησης, διαισθανόμενοι το μετά βεβαιότητας επικείμενο νέο ναυάγιο ενός αδιόρθωτου και μονίμως αποτυχημένου κράτους, ακονίζουν τα τσεκούρια τους ώστε αυτοί πρώτοι να ξυλεύσουν τη δρυ (εν προκειμένω ξυλοκερατιά) που είναι έτοιμη να πέσει.
Ο ένας ουδέποτε παραδέχτηκε ότι, αν και ήταν κάποτε καπετάνιος ενός πλοίου που πήγαινε ολοταχώς στα βράχια, σπανίως επισκεπτόταν τη γέφυρα. Ο άλλος αναλώθηκε στην εθνικιστική ρητορική και στην εκμετάλλευση της ανοχής στο πρόσωπό του από τους δυνάστες της χώρας αμέσως μετά την ευεργετική, για τη διατήρηση της θέσης του, δήλωση μετανοίας και υποταγής. Ο τρίτος, ο επαναστάτης, όταν κατάλαβε ότι η τήρηση των κανόνων της αστικής δημοκρατίας και η ρήξη με το κεφαλαιοκρατικό σύστημα που τη διέπει είναι ό,τι πιο αντιδιαλεκτικό και αντιφατικό πολιτικό κατασκεύασμα υπάρχει, στράφηκε στην ασφάλεια που δίνει το άνευρο Κέντρο και η τήρηση των κανόνων που θέτουν οι κλεπτοκρατικές αγορές.
Θα σταθώ λίγο περισσότερο στον τέταρτο των ιπποτών, για τον λόγο ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός, πέραν της επιβολής ενός μεσαιωνικής έμπνευσης φόρου στα ακίνητα, καθαρά εισπρακτικού και ουδόλως ανταποδοτικού χαρακτήρα, είναι αυτός που με δεξιοτεχνικό τρόπο αναμόρφωσε το άρθρο 86 του Συντάγματος με τον λεγόμενο νόμο περί ευθύνης υπουργών, ο οποίος είναι και η αιτία που η πολιτική ζωή της χώρας έχει βυθιστεί στη διαφθορά ως συνέπεια του αισθήματος ατιμωρησίας που έχουν τα μέλη της εκάστοτε κυβερνητικής πλειοψηφίας. Το γεγονός αυτό επιβεβαίωσε με τον πιο εμφατικό τρόπο και η Ευρωπαία εισαγγελέας. Συνεπώς, η οποιαδήποτε κριτική ασκείται από αυτόν σε θέματα που αφορούν την καταρράκωση από τη σημερινή κυβέρνηση της έννοιας του κράτους δικαίου, από τη στιγμή που ο ίδιος κατήργησε προς όφελος των τρωκτικών τη βασική αρχή αυτού του κράτους που είναι η ισονομία όλων ανεξαιρέτως των πολιτών, είναι τουλάχιστον υποκριτική. Και αναρωτιέμαι: Τι άραγε τους κάνει όλους αυτούς να πιστεύουν ότι τόσο εύκολα ξεχάσαμε;
Και για να ξανάρθουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε, εύχομαι και θέλω να ελπίζω ότι επιτέλους αυτή τη φορά θα θυμηθούμε, πρέπει να θυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες όλων των πανούργων αιλουροειδών και τρωκτικών του τόπου ώστε να γίνουν πραγματικότητα οι τελευταίοι στίχοι από το τραγουδάκι του Μάνου Χατζιδάκι «που τραγουδιέται σ’ εύθυμο σκοπό, κι αντί να φάει η γάτα το ψαράκι, το ψάρι τρώει τη γατούλα που αγαπώ».
