Η 13η Νοεμβρίου 2015 καταγράφεται ως ημερομηνία-σταθμός στην ιστορία της Ευρώπης.
Το «Ισλαμικό κράτος» επιτέθηκε στην καρδιά της Ευρώπης, στο Παρίσι. Δηλαδή εκεί όπου το έτος 1789 ιδρύθηκε η ευρωπαϊκή πολιτική κοινωνία σε παγκόσμια κλίμακα.
Εμείς όλοι όσοι θέτουμε ως πρώτιστο επάγγελμά μας την ένταξή μας στην ευρωπαϊκή κοινότητα, με την ευρύτερη έννοια του όρου, αναλαμβάνουμε και την υποχρέωση να υπερασπιστούμε τον πολιτικό διαφωτισμό της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.
Επομένως το πολιτικό χρέος μας δεν ταυτίζεται με τη γραφειοκρατική αποστολή της ευρωζώνης.
Η πολιτική Ευρώπη της ελευθερίας και της δικαιοσύνης δεν έχει καμία σχέση με τη γραφειοκρατική ευρωπαϊκή εκδοχή της ευρωζώνης, η οποία δεν είναι παρά η νομισματιστική όψη του συστήματος.
Θα ήθελα λοιπόν εμείς ως Ευρωπαίοι πολίτες να σκεφτούμε πώς και γιατί το Ισλάμ έγινε «Ισλαμικό κράτος».
Μήπως οι διοικητικές και οι γραφειοκρατικές μεταμορφώσεις στην Ευρώπη και στο Ισλάμ παράγουν τους λόγους για τους οποίους όλοι εμείς δεν μπορούμε παρά να μιλάμε με φωνές που δεν ακούγονται;
Από τη σκοπιά της σύγχρονης κριτικής πολιτικής φιλοσοφίας η θέση μου είναι σαφής: δεν πρόκειται για «σύγκρουση πολιτισμών» όπως συνεχώς λέγεται, αλλά, αντιθέτως, έχουμε να κάνουμε με μια «τεχνοκρατική διαμάχη ανάμεσα στη Δύση και στο Ισλάμ».
Το επεισόδιο αυτό συμβαίνει στην παγκόσμια ιστορία επειδή και οι δύο οντότητες, δηλαδή και η Δύση και το Ισλάμ, συρρικνώνονται (ανάγονται ορθότερα) σε τεχνοκρατικές διαδικασίες.
Η Ευρώπη γίνεται ευρωζώνη και το Ισλάμ γίνεται «Ισλαμικό κράτος».
Οποιος ισχυρίζεται ότι διεξάγεται διακρατικός ή διαπολιτισμικός πόλεμος είναι αφελής.
Πρόκειται για μια διένεξη στην παγκόσμια ιστορία ανάμεσα σε δύο γραφειοκρατικά μορφώματα (την ευρωζώνη και το «Ισλαμικό κράτος»), με όλους εμάς τους πολίτες να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.
Η πολιτική σύνοψη έχει ως εξής: στο Παρίσι την 13η Νοεμβρίου 2015 δεν επιτέθηκε το Ισλάμ ως θρησκευτική ή ως πολιτική οντότητα.
Η επίθεση προήλθε από το διοικητικό και το τεχνοκρατικό σκέλος του, δηλαδή από το «Ισλαμικό κράτος».
Από την άλλη πλευρά η Ευρώπη η ίδια δεν αυτοπροσδιορίζεται στο Παρίσι ως πολιτική οντότητα. Εχουμε να κάνουμε με πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τις ιδέες της ελευθερίας ούτε με τις ιδέες της δικαιοσύνης.
Σκέφτομαι και θέτω προς διαβούλευση το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο κάθε πολιτική πράξη βίας λειτουργεί αναστοχαστικά στην αναδημιουργία και στην ανακατασκευή της νεωτερικής πολιτικής κοινωνίας: το «Ισλαμικό κράτος» είναι η γραφειοκρατική εκδοχή του μουσουλμανικού κοσμοειδώλου και η ευρωζώνη είναι η τεχνοκρατική υποστασιοποίηση της Ευρώπης.
Θέτουμε το ερώτημα: ανάμεσα σε μια Ευρώπη που φτιάχνει την «ευρωζώνη» και σε ένα Ισλάμ που «κατασκευάζει» το «Ισλαμικό κράτος» πώς μπορούμε να ζήσουμε ως πολίτες των επιμέρους κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ως μέλη της παγκόσμιας πολιτικής κοινωνίας;
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
