Απλωμένο σε μια απότομη πλαγιά στα περίχωρα της Βαρκελώνης, το Torre Baró ατενίζει τον κόσμο από ψηλά.
Την δεκαετία του ’60, υπό το άγρυπνο μάτι των αρχών, η περιοχή χτίστηκε με σκοπό να στεγάσει τους πολιτικούς πρόσφυγες που ήρθαν από την Ανδαλουσία και την Εστρεμαδούρα στην πρωτεύουσα της Καταλονίας, προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής.
Χωρίς οργανωμένο πολεοδομικό σχεδιασμό, δεκαετίες ολόκληρες, οι απόκληροι αυτού του άναρχου λόφου, έζησαν αποκομμένοι από την δημόσια συγκοινωνία, την παροχή ύδρευσης και ηλεκτρικού ρεύματος, δίχως σχολείο και άμεση πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.
Βασισμένη στην ιστορία του μικρού πληθυσμού των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στο προάστιο της Βαρκελώνης, η ταινία “Το 47” (El 47) του Καταλανού σκηνοθέτη Μαρσέλ Μπαρένα, έχει διακριθεί με πέντε βραβεία Γκόγια, οκτώ βραβεία Γκαουντί και την επίσημη συμμετοχή της στο Φεστιβάλ του Τορόντο.
Κεντρικός ήρωας, ο Μανόλο Βιτάλ, χήρος, πατέρας ενός μικρού κοριτσιού, φθάνει στην Καταλονία το 1958, με την ελπίδα να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον στον ίδιο και το παιδί του.
Στον καινούργιο τόπο, ο Μανόλο δημιουργεί μια νέα οικογένεια και ξεκινά να εργάζεται ως οδηγός αστικού λεωφορείου. Τα χρόνια περνούν, όμως οι συνθήκες διαβίωσης για τους ανθρώπους του Torre Baró παραμένουν δυσβάσταχτες.
Ο Μανόλο μιλά για αξιοπρέπεια. «Αξιοπρέπεια είναι να έχεις νερό, ρεύμα, σχολείο, συγκοινωνία», τα λόγια που απευθύνει με παράπονο στην αγαπημένη του σύζυγο Κλάρα, την αφοσιωμένη δασκάλα των κατοίκων της περιοχής που ζουν αποκλεισμένοι από την δημόσια παιδεία.
Απεγνωσμένος από την αδιαφορία της πολιτείας, αρνούμενος κατηγορηματικά να εγκαταλείψει το Torre Baró, αναλαμβάνει πρωτοβουλία να απευθυνθεί προσωπικά στις αρχές.
Μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες που φαίνεται να μην οδηγούν πουθενά, αιχμάλωτος στα πλοκάμια της δαιδαλώδους γραφειοκρατίας, ο Μανόλο, που είδε παιδί τον πατέρα του να εκτελείται μπροστά στα μάτια του από τους Φαλαγγίτες του Φράνκο, αντιλαμβάνεται πλέον, πως βρίσκεται οριστικά αντιμέτωπος με την άρνηση των αρχών να ικανοποιήσουν τα δίκαια αιτήματα που προβάλλει.
Μοιραία, επιλέγει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.
Ένα πρωί, εν ώρα υπηρεσίας, αποφασίζει να παρακάμψει το δρομολόγιο που τηρεί ευλαβικά και να οδηγήσει το λεωφορείο “47” στις ανηφόρες του Torre Baró. Μονάχα έτσι, πιστεύει πως θα μπορέσει να καταρρίψει το επιχείρημα των δημοτικών αρχών που θεωρούν αδύνατη την πρόσβαση δημόσιας συγκοινωνίας στην περιοχή.
Με όπλα την θέληση, την πίστη, το θάρρος, κατορθώνει να γίνει λαϊκός ήρωας του μικρού άχαρου τόπου που ζει στην σκιά της πρωτεύουσας, ξεχασμένος ολότελα από την πολιτεία.
Κορυφαία σκηνή, η στιγμή που η ενήλικη πια κόρη του Μανόλο, Τζοάνα, κάνει την δική της μικρή επανάσταση και τραγουδά με δάκρυα στα μάτια ‘Gallo Rojo, Gallo Negro’, το παραδοσιακό τραγούδι των δημοκρατικών στρατευμάτων που γράφτηκε στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου.
[…] «Συναντήθηκαν στην αρένα/ οι δυο κόκορες πρόσωπο με πρόσωπο./ Ο μαύρος κόκορας ήταν μεγαλόσωμος/ μα ο κόκκινος ήταν γενναίος./ Αχ! Κι αν λέω ψέματα/ ας σβήσει το τραγούδι μου ο άνεμος»[…]
«Ο μαύρος κόκορας ήταν μεγαλόσωμος, μα ο κόκκινος ήταν γενναίος».
«Ο κόκκινος ήταν γενναίος».
Υπάρχει ελπίδα.
*Εικαστικός
