Οταν το δάσος σωπαίνει, ποιος θα μας ακούσει;

Αυτό το «εκκενώστε» των τελευταίων χρόνων γίνεται όχι επειδή ο Μητσοτάκης ενδιαφέρεται για τις ανθρώπινες ζωές, αλλά γιατί θέλει να αποφύγει το πολιτικό κόστος τού να χρεωθεί θανάτους ανθρώπων όπως συνέβη στο Μάτι. Αυτό το «εκκενώστε» εστιάζει αποκλειστικά στη διάσωση των ανθρώπων, όχι γιατί έχει αξία η ζωή τους. Αν είχε αξία η ζωή τους, αν ήταν πρόσωπα ο καθένας ξεχωριστά και όχι ψυχρή στατιστική, θα είχε αξία η ζωή καθεαυτή. Για ποια ζωή μιλάμε; Η ζωή στη θεμελιώδη της μορφή δεν είναι τα δέντρα, τα πουλιά, τα ζώα, τα ποτάμια, οι κοιλάδες, τα βουνά, τα ρυάκια, τα έντομα, η φύση που εξαιτίας της υπάρχουμε και ζούμε; Η ζωή δεν είναι ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό που πίνουμε, η γη που γεννάει;

Αυτός ο μονομερής ανθρωποκεντρισμός με όλη την υποκρισία που τον περιβάλλει και τον τρέφει, δεν εντάσσει τον άνθρωπο στο ευρύτερο ενδιαίτημά του, αντίθετα τον έχει αποκόψει από αυτό και τον έχει χρίσει μια παρασιτική ατομικότητα που η φύση της χρωστάει μέχρι και τον τελευταίο, ύστατο πόρο της. Η φύση ως ανεξάντλητη τροφός που βιάζεται, καίγεται, αφανίζεται ώσπου να γίνει η ίδια το παντέρημο μουσείο του τίποτα. Η φύση ως να οφείλει αδιάκοπα να εξυπηρετεί, να αρδεύεται μέχρι εξάντλησης, ώσπου να γίνει το απέραντο κουφάρι που εντός του οι κούφιες εαυτότητες θα κολλάνε μέσα του σπαραγμένες, άδειες. Ομοιοι με όρθια πτώματα θα κρώζουμε σαν τα πουλιά που θανατώσαμε με τη δολοφονική αδιαφορία μας, αλλά κανείς δεν θα μας ακούει. Δεν θα υπάρχει ηχώ σ’ αυτόν τον παγκόσμιο ερειπιώνα, μόνο ένα σιγασμένο ουρλιαχτό που θα επιστρέφει στον εαυτό του.

Εφόσον όλα τα μετατρέψαμε σε οθόνη, φόντο, περίγραμμα, θέα, σέλφι, ένα αδιάκοπο φιλμάρισμα, καθημερινή ανάρτηση στο Facebook (η δική μας ανάρτηση είναι πάντα σημαντική, λέει η φωνούλα μέσα μας, η φωνή μας που την έχει γραμμένη ο η σύντροφός μας και την ακούει μόνο το σκυλάκι μας, γι’ αυτό άλλωστε το «αγαπάμε» αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η Ζιζέλ μας με το χνουδωτό κορμάκι της είναι η μόνη ασφαλής, εύκολη σχέση, το ζωάκι είναι μια διαρκής κατάφαση, δεν μας κρίνει, δεν μας αμφισβητεί, δεν είναι το «ίσως», το «μπορεί» των ανθρώπων που συχνότατα μας ματαιώνουν), τότε θα γίνουμε κι εμείς φόντο, θέα, code bar, ολόσωμη κάρτα εισόδου στη μία ή στην άλλη συναναστροφή. Ο ένας θα γίνει το φόντο του άλλου κι έτσι «φονταρισμένοι» θα κοιτάζουμε ο ένας μέσα στο κοινό μας κενό. Το καμένο άλογο σφράγισε το τέλος κάθε αυταπάτης περί του τι είναι σήμερα ο άνθρωπος. Σε εκείνη τη φωτογραφία που κάποιος διασώστης κρατάει στην αγκαλιά του έναν σκαντζόχοιρο και σε άλλες περιπτώσεις που δεν θα δουν το φως της δημοσιότητας μπορεί και να σωθεί κάτι. Αν το κάτι σμίξει με ένα ακόμα κάτι, δεν ξέρω…

*Συγγραφέας