Τα είχε όλα η σαπίλα του μεγάρου! Δεν υπήρξε ανηθικότητα και βρομιά που να μην έχει δρασκελήσει το κατώφλι τους. Και δεν υπήρξε προστυχιά που να μην τη μεταχειρίστηκαν για να μπαζώσουν και να κουκουλώσουν τις ανομίες τους και τις ατιμίες τους. Πώς μπορούν και κυκλοφορούν ελεύθεροι κάτω απ’ το φως του ήλιου τα περίεργα αυτά όντα που ροκανίζουν ασύστολα την πατρίδα και την εξευτελίζουν με κάθε τους πράξη; Πού στο διάβολο βρέθηκαν όλα αυτά τα τρωκτικά κι άλλο δεν κάνουν παρά να στήνουν αυτί και να χώνουν τη μουσούδα τους μέρα νύχτα εκεί που «ακούγονται νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι»; Δεν υπάρχει ένας από τους διάφορους περιώνυμους εκεί με λίγη τσίπα και λίγο μυαλό για να τους τραβήξει απ’ τον βόθρο όπου πάνε να ρίξουν –αν δεν την έχουν ήδη ρίξει– ολόκληρη την Ελλάδα;
Οσοι παρακολουθούσαμε με ανησυχία και αγανάκτηση αυτό το κακόγουστο θέατρο από την αρχή των παραστάσεών του, δεν τρέφαμε καμιά αυταπάτη. Ολα έδειχναν πως θα φτάσει σίγουρα η μέρα που το μέγαρο θα γίνει παράγκα! Και τούτο γιατί το κύριο στοιχείο του είναι η υπερβολή. Στην απλή γλώσσα λέγεται πως κάθε πράγμα, κάθε οργανισμός, κάθε άτομο καταστρέφεται απ’ τις υπερβολές του. Και τούτο το θέατρο δεν είχε πουθενά μέτρο και όριο. Καμιά σύνεση και καμιά μετριοπάθεια. Μια ετερόκλητη ατραξιόν αυτοκολακείας και αυταρέσκειας κατέλαβε τη δημόσια ζωή και παίζει μανιωδώς μέρα νύχτα από τη μια ώς την άλλη άκρη της χώρας σκοπούς αντεργκράουντ.
Δηλαδή, πώς μπορούν σε μια δημοκρατία να διατυμπανίζουν αστόχαστα οι εκλεγμένοι πως αυτοί είναι οι καλύτεροι, πως είναι οι άριστοι, πως έφτιαξαν ένα επιτελικό κράτος που ελέγχει και τακτοποιεί τα πάντα, πως ο επικεφαλής τους είναι ο φωτισμένος Μωυσής και τέτοιες αλλόκοτες και αβάσταχτες κουταμάρες; Πώς είναι δυνατόν να θεωρούν όλους τους άλλους βλάκες και να τους ειρωνεύονται μέσα από τα πληρωμένα κανάλια τους, επαναλαμβάνοντας μονότονα και ανερυθρίαστα πως οι έξυπνοι αυτής της χώρας βρίσκονται πλέον μόνο στο δικό τους κόμμα και στη δική τους κυβέρνηση; Καμιά ντροπή;
Ολη αυτή η φλυαρία και η επίμονη κενολογία μιλούν από μόνες τους και κραυγάζουν πως μόνο ελαφρόμυαλοι μπορούν να τα λένε και να τα κάνουν αυτά. Ελαφρόμυαλοι φαφλατάδες, που άλλο απ’ τον εαυτό τους δεν σκέφτονται και δεν νοιάζονται. Και με κριτήριο αυτό –το προσωπικό τους όφελος– επιχειρούν να παραμυθιάσουν και να εξαπατήσουν τον κόσμο, νομίζοντας πως έτσι θα έχουν τα χέρια λυτά και θα συμπεριφέρονται σαν αυτοκράτορες σε μια χώρα όπου κυβερνά η ιδιοτέλεια με το ψέμα. Μόνο που η ιδιοτέλεια και το ψέμα είναι ρούχα παλιά και φθαρμένα και γρήγορα πέφτουν και τους αφήνουν ολόγυμνους!
Εκείνος που στις παρέες παριστάνει τον έξυπνο και κάνει επίδειξη του εγώ του, γίνεται ο γραφικός κι ο χαζούλης! Και δεν τον παίρνει κανείς σοβαρά. Κι εκείνος που φουσκώνει σαν το παγώνι και το παίζει ο πρώτος και μοναδικός, είναι περίγελος και θέλει ψυχίατρο. Και ο περίγυρος καταλαβαίνει πως από κάπου τ’ αρπάζει αυτός και του πουλά φύκια για μεταξωτές κορδέλες!
Και καλά. Οταν το επιτελικό κράτος αποφάσισε να εξαγοράσει εφημερίδες και κανάλια για να κάνει την προπαγάνδα πολιτική του και να περνά μέσω αυτών τη γραμμή του κατακεραυνώνοντας την αντιπολίτευση με λασπολογίες και ψεύδη, δεν βρέθηκε κανείς εκεί μέσα για να τους πει πως η πράξη αυτή θα στραφεί κάποια μέρα εναντίον τους; Και το χειρότερο: πως όταν το πολύτιμο αυτό αγαθό της ενημέρωσης και της αλήθειας βιάζεται με τρόπο χυδαίο, θα καταλήξει μια μέρα σαν μια τρύπια δεκάρα, που κανείς δεν της δίνει σημασία; Οταν καθημερινά βομβαρδίζεις την κοινή γνώμη με ψέματα, πώς θα έχεις μετά την απαίτηση να πιστέψει ο πολίτης και τις αλήθειες που θες να του πεις; Αυτά είναι απλά μαθήματα που τα διδάσκεται ο άνθρωπος απ’ τις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου!
Περάσαμε μετά το 2019 μ.Χ. στην εποχή της υποκρισίας και της ανυποληψίας. Ο φύρδην μίγδην κυβερνητικός θίασος εγκαινίασε τη διδασκαλία ενός νέου ήθους: του αμοραλισμού και της χυδαιότητας. Ο σκοπός είναι ο γρήγορος πλουτισμός με το δημόσιο χρήμα. Κι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και ιδίως τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία χρυσώνονται για να καθαγιάζουν την αρπαγή και να την εμφανίζουν ως μια φυσική ροπή του ατόμου και της κοινωνίας. Το ψέμα δεν είναι κακό. Κακοί είναι αυτοί που το αποκαλύπτουν. Στόχος του συστήματος είναι να επικρατήσει το ψέμα ως τρόπος ζωής. Να συνηθίσει στα παραμύθια ο κόσμος. Κι αν κάτι στραβώσει, θ’ ανασυρθούν τα παλιά παραμύθια για να μπαζώσουν και να θολώσουν τα νέα!
*Φιλολόγος, συγγραφέας
