Η περιορισμένη δημοσιότητα που δόθηκε στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας BRICS plus στη Βραζιλία προφανώς οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έξαρση των πολεμικών συγκρούσεων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή.
Σε μεγάλο βαθμό καθώς η Ομάδα BRICS plus πρόβαλλε ως η πρώτη ουσιαστική αμφισβήτηση της παντοδυναμίας της Δύσης όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στην περίοδο 1989-91.
Οι BRICS plus σε καμιά περίπτωση δεν ενδιαφέρονται να μεταλλαχθούν σε αντιαμερικανική συσπείρωση, ούτε καν να επιχειρήσουν να προβάλλουν σαν μια σύγχρονη εκδοχή του Κινήματος των Αδεσμεύτων.
Οι BRICS είναι μια εν κινήσει προσπάθεια σταθεροποίησης του αναδυόμενου πολυκεντρικού-πολυπολικού κόσμου, μια νέα πραγματικότητα πολύ πιο απρόβλεπτη και ασταθή από τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων.
Η πρώτη φορά που οι BRICS δοκίμασαν την ισχύ, επιρροή και εμβέλεια της ομάδας ήταν στις ψηφοφορίες που έγιναν στους διεθνείς οργανισμούς για να επιβληθούν κυρώσεις στη Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Οι BRICS δεν έχουν κανένα λόγο να επιχειρήσουν να προβάλλουν σαν διευρυμένο Παγκόσμιο Διευθυντήριο κατά το πρότυπο της Ομάδας των 7 (G7) που ιδρύθηκε το 1974 με πρωτοβουλία του τότε προέδρου της Γαλλίας, Ζισκάρ ντ’ Εστέν.
Τούτων λεχθέντων η αντικινεζική συμμαχία-συσπείρωση που προσπαθούν να στήσουν οι ΗΠΑ στον Ινδικό – Ειρηνικό δεν αποκλείεται να προκαλέσει διπολική αντιπαράθεση.
Η αδυναμία της Δύσης να απομονώσει τη Ρωσία λειτούργησε στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας, η οποία επιταχύνει το γεγονός το οποίο προσπαθεί να επιβραδύνει και πολύ περισσότερο να ματαιώσει.
Η τριμερής συσπείρωση Κίνας, Ρωσίας, Ιράν, ένα σχήμα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν αδιανόητο, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοπαγίδευσης σε απλουστευτικές προσεγγίσεις του τύπου ο «Αξονας του Κακού».
