Το ΕΜΠ ιδρύθηκε όπως είναι γνωστό το 1837, και από τη διοίκησή του πέρασαν δεκάδες πρυτάνεις ώς σήμερα.
Πολλοί διοίκησαν το Ιδρυμα άψογα, ως άξιοι επικεφαλής του, και άφησαν όνομα τόσο για τη χρηστή διοίκηση όσο και για την εκπαιδευτική και επιστημονική τους δράση, και ακόμη και για τη σωστή και θαρραλέα πολιτική τους στάση σε κρίσιμα θέματα και εποχές, ανεξάρτητα από το δικό τους προσωπικό πολιτικό «πιστεύω».
Θυμόμαστε πάντα τον Νίκο Κιτσίκη, πρύτανη στην περίοδο της ναζιστικής Κατοχής, και την ακλόνητη στάση του μαζί με τους φοιτητές στην Αντίσταση, τον Αλέξανδρο Παππά στις δύσκολες εποχές του ’60, τον Ευτ. Κοκκινόπουλο που με την ηχηρή του παραίτηση μέσα στη χούντα έδωσε το στίγμα και την κατεύθυνση στην αντιχουντική κίνηση, που κατέληξε στην κορυφαία 17η Νοέμβρη του 1973.
Ακόμη, τον Γεώργιο Βουδούρη, που επί της πρυτανείας του απαγορεύτηκε η εκπόνηση στο Ιδρυμα ερευνητικών προγραμμάτων για στρατιωτικούς σκοπούς, και πολλούς άλλους, όπως τον Αλέξανδρο Σίνο, τον Νίκο Μαρκάτο και άλλους που σφράγισαν την πρυτανική τους θητεία με σωστές αποφάσεις, ανεξάρτητα, το τονίζω, του δικού τους πολιτικού «πιστεύω».
Βέβαια, υπήρχαν πάντοτε και οι εξαιρέσεις, όπως πρυτάνεων «ανακτορικών», που σε κάθε εκλογή διορίζονταν υπηρεσιακοί υπουργοί στις προεκλογικές υπηρεσιακές κυβερνήσεις (και η πολιτική τους ως πρυτάνεις ανάλογη…), άλλων με συνδέσεις με βιομηχανίες ή μεγάλες εταιρείες κ.λπ.
Υπηρετώ το Ιδρυμα κοντά 60 χρόνια, αλλά η δράση και φρασεολογία του τωρινού μας πρύτανη με θλίβει αλλά και με εξοργίζει. Θλίβομαι, όταν σκέφτομαι πώς είναι δυνατόν ένας πρύτανης να αποκαλεί φοιτήτριες ως escorts, «συνοδούς», και τον φοιτητικό χώρο ως «μη συμβατά μοσχεύματα», πώς είναι δυνατόν να αποκαλεί το Ιδρυμα «μαγαζί» και μάλιστα «μαγαζί του». Ακόμη και σε άλλες, δυσκολότερες εποχές, τέτοιες συμπεριφορές θα είχαν ως αυτονόητο αποτέλεσμα την αποπομπή ενός τέτοιου πρύτανη !
Παράλληλα εξοργίζομαι όταν οι συνεχείς του αποφάσεις σχετικά με τα παραδοσιακά κτίρια της Πατησίων που αποτελούν τον ιστορικό αλλά και ζωντανό πυρήνα του Πολυτεχνείου προσπαθούν να εφαρμόσουν παλαιότερα σχέδια που δυστυχώς επανέρχονται συνεχώς αλλά ευτυχώς δεν ευδοκιμούν: η κατάργηση της εκπαιδευτικής δραστηριότητας στο συγκρότημα της Πατησίων ξεκίνησε επί υπουργίας Ντόρας Μπακογιάννη, αλλά έπεσε στο κενό χάρις στην αντίδραση του τότε αντιπρύτανη Γιάννη Πολύζου αλλά και σύσσωμης της Σχολής Αρχιτεκτόνων.
Κινήσεις για την εγκατάλειψη του συγκροτήματος της Πατησίων του Πολυτεχνείου συνεχίζονται, τη μια για παραχώρηση των κτιρίων στο Αρχαιολογικό Μουσείο, ή στην «τουριστικά αναπτυσσόμενη» περιοχή του Αρχαιολογικού Μουσείου-Πολυτεχνείου-Εξαρχείων (και να ησυχάσει το κέντρο από τις αναταραχές!), πάντα από το ίδιο κόμμα εξουσίας…
Μήπως τελικά το υβρεολόγιο του πρύτανη αλλά και οι ενέργειές του (το κλείσιμο της Πύλης Στουρνάρα, το κλείσιμο των αιθουσών τα Σαββατοκύριακα και τα βράδια μετά τις 9, το τάχα «προσωρινό» κλείσιμο του Μηχανουργείου όπου εκπονούνται χρόνια τώρα οι διπλωματικές της Σχολής μας και άλλα πολλά και γνωστά), η αναίτια εισβολή των ΜΑΤ σε εκδήλωση για την Ερευνα με εντολή του, και κακοποίηση των φοιτητών κ.ά. εντάσσονται στην ίδια πολιτική, της μετατροπής του εκπαιδευτικού συγκροτήματος της Πατησίων σε τουριστική κερδοφόρα διασκεδασούπολη και την «κάθαρση» του Κέντρου από «εστίες αναταραχής»;;;
*Ομότιμος καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου
