Η κυρία είχε στις πλάτες της μπόλικες δεκαετίες. Δραστήρια όμως και δυναμική, χαλκέντερη. Πάντα παρούσα στους αγώνες κατά δήλωση της.
Τη συνάντησα κοντά στην πλατεία Συντάγματος, δύο ώρες πριν ξεκινήσει η εκδήλωση. Με την «Εφημερίδα των Συντακτών» στην τσάντα της. Μου την έδειξε για να μην έχω αμφιβολίες.
Συμμετέχω –μου είπε– σε πορείες και διαδηλώσεις από τη δεκαετία του ’60. Μπράβο ψέλλισα, εμφανώς συγκινημένος. Αυτό που βλέπω σήμερα, συνέχισε, στην Αθήνα δεν το έχω ξαναδεί. Πρωτοφανές, συγκλονιστικό, ανεπανάληπτο.
Την ίδια περιγραφή έκανα κι εγώ. Πλειοδότησα: Είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση όλων των εποχών; Είναι, μου απάντησε. Της είπα για την πρώτη πορεία στην αμερικανική πρεσβεία μετά την πτώση της χούντας που μέχρι την Παρασκευή πίστευα ότι ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση στην μεταπολίτευση. Ήταν, δεν είναι πια, φώναξε γιατί τα μεγάφωνα δυσκόλευαν τη συζήτηση μας.
Μπήκα στον πειρασμό και την κέντρισα να κάνει συγκρίσεις. Γύρισε πιο πίσω. Θυμήθηκε την εποχή πριν από τη δικτατορία. Ήταν εκεί στη διαδήλωση που έγινε στην κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Πλήθος μεγάλο τότε, καθόλου φοβισμένο, αλλά καμία σχέση με το σημερινό. Οι συγκεντρώσεις το 1965 για την Αποστασία; Μεγάλες, παθιασμένες και συγκρουσιακές αλλά μακριά σε έκταση από τούτη εδώ μου είπε.
Μου ευχήθηκε δύναμη και συνέχισε να βαδίζει. Κοιτάζοντας την να απομακρύνεται με βήμα σταθερό, μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι των Μάνου Λοίζου, Μανόλη Ρασούλη: «Τίποτα δεν πάει χαμένο».
