Αποικιοκράτες κτηματομεσίτες όλου του κόσμου ενωθείτε

Το 1954 ο Γούντι Γκάθρι, η ιστορική αυτή φυσιογνωμία της αμερικανικής φολκ, θα έγραφε τους στίχους: «Το Beach Haven είναι πια ο πύργος Τραμπ / όπου κανένας Μαύρος δεν τριγυρίζει».

Στο (ακυκλοφόρητο) τραγούδι με τίτλο «Old Man Trump» ο Γκάθρι καταγγέλλει τόσο τον εξευγενισμό του Beach Haven με τα υπέρογκα ενοίκια που καλείται να πληρώσει, αλλά και τον ταξικό και φυλετικό πόλεμο που είχε κηρύξει ο τσιφλικάς Φρεντ Τραμπ στις γειτονιές της Νέας Υόρκης και που συνέχισε με μεγάλη επιτυχία και ο γιος του, Ντόναλντ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και η Trump Management, γράφουν οι New York Times, όχι μόνο δεν δέχονταν μαύρους ενοικιαστές στα διαμερίσματά τους, αλλά έκαναν τα πάντα για να τους εμποδίσουν να νοικιάσουν.

Σύμφωνα με μαρτυρίες τόσο υποψήφιων ενοικιαστών αλλά και εργαζομένων στην Trump Management, οι αιτήσεις των μαύρων έμπαιναν σε έναν ξεχωριστό φάκελο με ένα μεγάλο «Ε» («Εγχρωμοι») στην μπροστινή του όψη ή, πολύ απλά, πολλές αιτήσεις καταχωνιάζονταν σε συρτάρια που δεν ανοίγονταν ποτέ.

Είναι ενδεικτικό ότι από τα 3.700 διαμερίσματα που ήλεγχε η οικογένεια Τραμπ τη δεκαετία του 1970, μόνο στα 7 έμεναν Αφροαμερικανοί· και όσοι κατάφερναν και νοίκιαζαν, σύντομα βλέπανε την πόρτα της εξόδου, είτε επειδή κάποιος λευκός προσέφερε περισσότερα χρήματα για το διαμέρισμα είτε εκτοπίζονταν λόγω των άθλιων υποδομών και συνθηκών που υπήρχαν στα διαμερίσματα αυτά.

Γνωρίζοντας τον ρατσισμό και την καπιταλιστική λογική που διαπνέει τον Ντόναλντ Τραμπ δεν θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση η ιδέα του για την κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας. Μια ιδέα που αιωρούνταν εδώ και καιρό, μέσω του γαμπρού του (Τζάρεντ Κούσνερ), ο οποίος είχε μιλήσει για τον εκτοπισμό των Παλαιστινίων από το «πολύτιμο παραθαλάσσιο ακίνητο», αλλά και από την ίδια την κυβέρνηση του Ισραήλ και το αρχιτεκτονικό πρότζεκτ «Γάζα 2025», όπου η περιοχή μεταμορφώνεται σε ακόμη ένα Ντουμπάι.

Το σχετικά καινούργιο είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ τώρα νομιμοποιεί μια νέα μορφή αποικιοκρατίας, που ο καθηγητής Peter Bloom αποκάλεσε «αποικιοκρατία της ιδιωτικοποίησης». Η «αποικιοκρατία της ιδιωτικοποίησης» είναι μια «αναδυόμενη μορφή εξουσίας που συνδυάζει (υποστηριζόμενες από το κράτος) στρατιωτικές επεμβάσεις με τις ευχές των εταιρειών ακίνητης περιουσίας». Είναι η επιστροφή σε ένα μοντέλο του παγκόσμιου καπιταλισμού το οποίο ορέγεται εθνοκαθάρσεις και εκτοπισμούς στο όνομα της κερδοσκοπίας, αναδιαμορφώνοντας παράλληλα τη διεθνή πολιτική με το gentrification (εξευγενισμό) να αποκτάει τη δική του θέση στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο καπιταλισμός κάπως έτσι γεννήθηκε και αναπτύχθηκε, μέσα από τα σπλάχνα του κρατικού και ιδιωτικού τομέα και τη δημιουργία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Μέσα σε λίγα χρόνια και αφότου αποίκησε τα παράλια της Ανατολικής Ινδίας κατασκευάζοντας τα πρώτα εργοστάσια (το real estate δεν ήταν τότε της μόδας), η Εταιρεία κατάφερε να ελέγχει (σχεδόν) όλη την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και το Μπαγκλαντές, ενώ είχε αναπτύξει και έναν στρατό διπλάσιο αυτού της Μεγάλης Βρετανίας, με πάνω από 160.000 στρατιώτες.

Για τα πρακτικά της ιστορίας, η ηγεμονία της Εταιρείας στην Ινδία επετεύχθη με δύο βασικούς τρόπους: με στρατιωτικές επιχειρήσεις που στόχευαν στην κατάληψη περιοχών και την οικονομική τους αφαίμαξη και με οικονομικούς εκβιασμούς που νομιμοποιούσαν και ισχυροποιούσαν το πολιτικοοικονομικό αυτό καθεστώς.

Ακόμα κι όταν οι Ινδοί κατάφεραν μέσω διαδοχικών εξεγέρσεων και επαναστάσεων να «κερδίσουν» τη μεγαλύτερη εταιρεία του κόσμου με την εξέγερση του 1857, το βρετανικό κράτος ήταν εκεί για να συμμαζέψει τα κομμάτια της (όπως συμβαίνει συνήθως και στον σύγχρονο καπιταλισμό).

Ισως η ιστορία να είναι μια τεράστια φάρσα. Ισως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα Νάκμπα, σε ένα νέο κύμα αυταρχισμού, νεο-ιμπεριαλισμού, νέας χάραξης συνόρων και επιστροφής του ανθρώπινου πολιτισμού στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

Μπορεί ο ζόφος να επιστρέφει γρήγορα, γρήγορα όμως κινείται και η παλαιστινιακή αντίσταση στα σχέδια του νεο-αποικιοκράτη προέδρου.

«Αυτή τη φορά θα μείνουμε εδώ και θα πεθάνουμε εδώ», διαμηνύουν οι Παλαιστίνιοι, ενώ επιστρέφουν στην αιματοβαμμένη Γάζα και ακλόνητοι πάνω στα συντρίμμια κραυγάζουν ότι «αυτά είναι πιο πολύτιμα από τις Ηνωμένες Πολιτείες», διαλοστέλνοντας τον Τραμπ μαζί με «τις ιδέες του, τα χρήματά του και τα “πιστεύω” του».

Η απομάκρυνση των Παλαιστινίων από τη Γάζα και η μετατροπή της περιοχής σε μια «τεχνο-καπιταλιστική αστική ουτοπία» είναι απλώς ακόμη ένα στάδιο στη γενοκτονία που συντελείται και άλλη μια όψη των ρατσιστικών και αποικιοκρατικών φαντασιώσεων του δυτικού πολιτισμού. Ενός πολιτισμού που ονειρεύεται ριβιέρες, ξενοδοχεία και εθνοκαθάρσεις και που ξεχνάει (καθώς έχει πολύ κοντή μνήμη) ότι αργά ή γρήγορα οι εκτοπισμένοι πάντα επιστρέφουν από εκεί που εκδιώχθηκαν και οι αποικιοκράτες τρέπονται σε φυγή.

«Το γέλιο του δέντρου θα ανθίσει
κάτω από τον ήλιο
και τα πουλιά θα επιστρέψουν.
Είναι βέβαιο, τα πουλιά θα επιστρέψουν»
– Φάντουα Τουκάν, «Ο Κατακλυσμός και το Δέντρο»