Συγκοινωνούντα δοχεία

Την ώρα που όλοι περιμένουν την τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Πούτιν που θα ανοίξει τον δρόμο για μια συνάντηση κορυφής, ο Νετανιάχου προωθεί στην Ουκρανία οπλικά συστήματα και πυρομαχικά ρωσικής κατασκευής που περιήλθαν στην κατοχή του Ισραήλ στη διάρκεια των εκστρατειών στη Γάζα και στον Νότιο Λίβανο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η δυσαρέσκεια του Ισραήλ αφορά την πρόσφατη συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας Ρωσίας-Ιράν.

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί τομή, καθώς η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία περιόριζε την παντοδυναμία του Ιράν στη Μέση Ανατολή. Ετσι, στο Τελ Αβίβ είχαν συνηθίσει να βλέπουν κάθε βήμα ενίσχυσης της ρωσικής παρουσίας ως εξισορρόπηση της φιλοϊρανικής συμμαχίας (Φρουροί της Επανάστασης, Σιιτική Πολιτοφυλακή του Ιράκ και Χεζμπολάχ στον Νότιο Λίβανο) που κυριαρχούσε στη Συρία του Ασαντ.

Οποτε το Ισραήλ επρόκειτο να πλήξει ιρανικούς στόχους στη Συρία, ειδοποιούσε τη Ρωσία για να αποφευχθεί ατύχημα. Να υπενθυμίσουμε ότι το Ισραήλ την επόμενη μέρα της εισβολής στην Ουκρανία δεν υιοθέτησε κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας και προσφέρθηκε να μεσολαβήσει μεταξύ της Μόσχας και του Κιέβου.

Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και την απελευθέρωση της μετανάστευσης, πάνω από ένα εκατομμύριο Εβραίοι μετανάστευσαν στο Ισραήλ, το οποίο έγινε η δεύτερη σε πληθυσμό ρωσόφωνη χώρα.

Πολιτικά κόμματα, εφημερίδες και κανάλια στη ρωσική γλώσσα έδιναν την εντύπωση ότι υπάρχει πλέον ένα δίχτυ ασφαλείας το οποίο οριοθετεί την όποια αντιπαλότητα μεταξύ Μόσχας και Τελ Αβίβ. Η ενίσχυση της Ουκρανίας από το Ισραήλ προφανώς αποφασίστηκε με τη βεβαιότητα ότι η Ρωσία θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει τις δύο στρατιωτικές βάσεις που διαθέτει στη Συρία.

Ρωσία, Ιράν και Τουρκία έχουν διαφορετικές έως αποκλίνουσες και μερικές φορές συγκρουόμενες περιφερειακές φιλοδοξίες στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Τα τελευταία χρόνια έχουν διαμορφώσει έναν κοινό παρονομαστή ζωτικών συμφερόντων καθώς αντιμετωπίζουν τη χωρίς προσχήματα εναντίωση των ΗΠΑ στις περιφερειακές τους φιλοδοξίες.

Με δυο λόγια, ΗΠΑ και Ισραήλ πυροδοτούν τη συγκρότηση ενός ετερόκλητου μετώπου δυσαρεστημένων και έτσι παγώνουν οι μεταξύ τους αντιπαλότητες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο ανταγωνισμός Μόσχας, Τεχεράνης και Αγκυρας στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία, όπως επίσης και η αντιπαράθεση του Ιράν και της Ρωσίας με την Αγκυρα για το μέλλον της Συρίας στη μετά Ασαντ εποχή.