Ασφαλώς και μπορεί να πάει χειρότερα. Και θα πάει χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης ή αναστροφής. Αφού η κατάσταση βρίσκεται στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη, η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη.
Δεν έχει απολύτως καμία σημασία που τελευταία παρατηρείται προβληματισμός στο εναπομείναν επιτελείο του μεγάρου Μαξίμου. Οποιες σκέψεις και αν γίνονται, όσες προτάσεις και αν μελετώνται και κατατίθενται, ουδείς -συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του πρωθυπουργού- μπορεί να φέρει βελτίωση. Ο λόγος είναι απλός: με πρωτοβουλίες και κινήσεις της δικής του λογικής -και των υπουργών του φυσικά-δεν μπορεί να προκύψει το κάτι καλύτερο. Εξάλλου αν είχαν τη διάθεση να το προσφέρουν στην κοινωνία, θα είχαν ενεργήσει εξ αρχής (ή έστω κατά τον πλου).
Η αδιαφορία τους για τον χειμαζόμενο Ελληνα θα μείνει στην Ιστορία. Αδιαφορούν για τις άμεσες ανάγκες της καθημερινότητας, αδιαφορούν για τα φορολογικά βάρη, τα οποία γίνονται ακόμα βαρύτερα με τον νέο προϋπολογισμό, αδιαφορούν για το σύστημα υγείας με το απεχθές πρόσωπο, αδιαφορούν για την πολυδάπανη και στρεβλή Παιδεία, αδιαφορούν για τη δημόσια ασφάλεια, σε βαθμό που οι ποικιλώνυμες οργανώσεις του διεθνούς και εσωτερικού εγκλήματος δρουν με κινηματογραφική θεαματικότητα στην Ελλάδα, αδιαφορούν γενικώς.
Ενδιαφέρον επιδεικνύουν μόνο για την ικανοποίηση ολιγαρχικών συμφερόντων, συχνά ακόμα κι αυτά χωρίς ισορροπίες με αποτελέσματα που και πάλι η κοινωνία πληρώνει. Δεν είναι στη διάθεση του υπογράφοντος να ανακατευτεί με ξένα πίτουρα (τρόπος του λέγειν) αλλά η πολιτική αγορά βοά για την έντονη δυσαρέσκεια μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, οι οποίοι στήριξαν τον Κυρ. Μητσοτάκη κατά την άνοδο και επικράτησή του στο στερέωμα και τώρα πασχίζουν να βρουν σχήματα που θα τον διαδεχτούν.
Χωρίς ενδοοικογενειακές κόντρες και απολύτως ικανοποιημένο δείχνει να είναι μόνο το τραπεζικό σύστημα. Και πώς να μην είναι, αφού σε περίοδο γενικής οικονομικής αντιπαραγωγικότητας καταφέρνει και συσσωρεύει πλούτο που κάποτε μόνο ο μυθικός Μίδας μπορούσε να επιδείξει; Μπορεί να μη διοχετεύει χρήμα στον μέσο επιχειρηματία και τη μέση οικογένεια αλλά έχει τον τρόπο να εισπράττει μέσω κάθε είδους συναλλαγής. Η δε πρόσφατη θεατρική πίεση της κυβέρνησης στις τράπεζες να λειτουργήσουν και προς όφελος της κοινωνίας, μόνο γέλια (τρανταχτά) προκάλεσε, αφού τα τραπεζικά χρέη μόνο της Ν.Δ. πλησιάζουν τα 500 εκατ. ευρώ (κι άλλα περίπου τόσα χρωστάει το ΠΑΣΟΚ). Και λέω μόνο του κόμματος, επειδή υπάρχουν και τα παχυλά δάνεια μελών του υπουργικού συμβουλίου.
Οι δημοσκοπήσεις εδώ και καιρό χτυπούν συναγερμό αλλά ούτε ο αυτοκράτορας ούτε κάποιος από τη σύγκλητο σκέφτεται να πατήσει το panic button. Η απογοητευτική σε βαθμό μελαγχολίας εικόνα της αντιπολίτευσης τους δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να κυριαρχούν ανενόχλητοι, τουλάχιστον για το ορατό μέλλον. Η απογοήτευση του φορολογούμενου πολίτη, η οποία πλησιάζει το 50%, δεν φαίνεται να ενοχλεί. Τα ιστορικά χαμηλά των ποσοστών της κυβερνώσας παράταξης, τόσο κατά τις τελευταίες ευρωεκλογές όσο και κατά τις συνεχιζόμενες μετρήσεις της κοινής γνώμης, κοσμούν απλώς τις οθόνες των υπολογιστών. Καμία άλλη χρησιμότητα δεν δείχνουν να έχουν. Αρκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε την αυτοκαταστροφή από το ρίσκο μιας δυναμικής αντιπολίτευσης, αρκεί που και το ΠΑΣΟΚ αρκείται να διανέμει στο εμβρόντητο κοινό σούπες διαίτης.
