Οι μέρες μετά τη Μέρα

Μόλις μια εβδομάδα μετά την Διεθνή Μέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, έχει ήδη συμβεί η επόμενη γυναικοκτονία.

Στη Θεσσαλονίκη, ένας 49χρονος άντρας δολοφόνησε τη σύζυγό του με 2 μαχαιριές. Μεσα στον Νοέμβρη, ο πρώην σύντροφος της Δώρας Ναστούλη στο Αγρίνιο, τη δολοφόνησε έξω από το σπίτι της -ενώ μάλιστα είχε στραφεί ήδη στις Αρχές για βοήθεια-, και ο σύντροφος της Γαρυφαλλιάς στην Πάτρα την ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου.

Πώς τιμήθηκε η παγκόσμια μέρα στην χώρα μας για άλλη μια φορά; Με διαφημιστικά σποτ! Η ΕΛΑΣ δε, έκανε ανάρτηση ενημερώνοντας μας πως «τώρα έχουμε επιλογή». Η ΕΛΑΣ του «το περιπολικό δεν είναι ταξί». Στην χώρα που τα μισά -αν όχι παραπάνω- θύματα είχαν απευθυνθεί στην Αστυνομία πολλάκις.

Οι Παγκόσμιες Μέρες είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για ορατότητα. Για εξαγγελίες δράσεων, για ουσιαστική κινητοποίηση. Για να ακούσουμε όλα όσα έχουν να πουν οι ομάδες που υφίστανται την κατάσταση για την οποία η Μέρα θέλει να ευαισθητοποιήσει.

Σε πολυπαραγοντικά προβλήματα, δεν υπάρχει μια μαγική λύση. Χρειάζεται συντονισμένη αντιμετώπιση. Τα αιτήματα είναι χρόνια ολόκληρα τα ίδια, όσο το φαινόμενο των γυναικοκτονιών παραμένει πληγή που κακοφορμίζει όλο και περισσότερο.

• Νομική αναγνώριση του όρου γυναικοκτονία.
• Ουσιαστική χρηματοδότηση και δημιουργία καταφυγίων για τα θύματα κακοποίησης σε περιοχής και εκτός αστικών κέντρων.
• Βελτίωση της διαδικασίας αντιμετώπισης των περιστατικών από τις αρμόδιες Αρχές.

Αιτήματα και πλάνα που οι φεμινιστικές οργανώσεις με επιμέλεια διεκδικούν, και ο χώρος που τους δίνεται στο τραπέζι είναι ελάχιστος -έως μηδαμινός.

Τι παίρνουμε αντ’ αυτών; Μαγικά κουμπιά, τα οποία τη στιγμή που ο δολοφόνος απέχει 2 μέτρα από το θύμα κραδαίνοντας μαχαίρι ή όπλο, θα είναι σίγουρα πολύ αποτελεσματικά. Αυτός είναι και ο λόγος που βλέπουμε τόσο σε ανακοινώσεις της ΕΛΑΣ, όσο και σε ρεπορτάζ πολύ συχνά, να τονίζεται ότι το θύμα «δεν είχε εγκαταστήσει το panic button στο κινητό του», λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι πάλι κάπου και το θύμα φέρει ευθύνη. Αν είχε το panic button, θα είχε γλιτώσει, φταίει που δεν το είχε. Αν είχε το panic button, αλλά δεν είχε κάνει καταγγελία, φταίει που «δεν μίλησε». Αν είχε το panic button, είχε κάνει καταγγελία, τότε και πάλι φταίει, επειδή τον διάλεξε εξαρχής. «Τι έκανε μαζί του τόσο καιρό;». «Με τι τύπους μπλέκετε βρε κορίτσια». «Καλά δεν τον κατάλαβε τι είναι;!».

Οι μέρες μετά τη Μέρα, δείχνουν με τον πιο πικρό τρόπο ότι τα μηνύματα που γεμίζουν οι αρμόδιοι τα σποτ και τις αφισούλες, δεν είναι για εκείνους παρά μια αναγκαία στείρα επανάληψη κλισέ ένεκα της ημέρας. Στον αυτόματο, τα ίδια και τα ίδια. Κάθε χρονιά. Και από την επομένη, η λίστα των δολοφονημένων γυναικών μακραίνει, και τα ξεχνούν. Μεχρι την επόμενη Μέρα.

*πολιτική αναλύτρια