Η προσπάθεια του συστήματος Μητσοτάκη να επιβάλλει ως νέα κανονικότητα την συνεχώς διευρυνόμενη φτώχεια εξυπηρετεί, εκτός των άλλων, τον διττό στρατηγικό στόχο της διάλυσης κάθε ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, αλλά και την πρόκληση φόβου για το ‘χειρότερο’ που μπορεί να προκύψει από μια πραγματικά εναλλακτική πολιτική. Και είναι στρατηγικός αυτός ο στόχος, γιατί η πιθανή επιτυχία αυτής της προσπάθειας θα καθορίσει εν πολλοίς και τον βαθμό αφύπνισης της κοινωνίας. Εκεί ακριβώς αποβλέπει η επικοινωνιακή τρομοκρατία που επιχειρείται από τα ελεγχόμενα μεγάλα ΜΜΕ. Η ιστορική συγκυρία είναι ευνοϊκή. Η ανείπωτη κοινωνική καταστροφή που προκάλεσαν η πτώχευση και τα μνημόνια, η επιδημία του κορονοϊού, οι απειλές της συνεχώς ισχυροποιούμενης Τουρκίας, οι εικόνες των πολέμων στην περιοχή μας, αποτελούν το ιδανικό υλικό πάνω στο οποίο στηρίζεται αυτή η επιχείρηση, που σε συνδυασμό πάντα με τα κουπόνια των τροφίμων (δηλαδή τη δωρεάν φασολάδα της Δευτέρας), οδηγούν στη στάση του ‘και μη χειρότερα’.
Βασικός όμως παράγοντας στην παγίωση της συλλογικής απόγνωσης, είναι η συνοδοιπορία της ακροδεξιάς στο σύνολό της, αλλά και κυρίως, της λεγόμενης ‘προοδευτικής’ παράταξης, το ‘όλον δημοκρατικό τόξο’ όπως το αποκάλεσε ο Ν. Παππάς, όταν ρωτήθηκε αν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διαφορετική θέση από την ΝΔ για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Για την ακροδεξιά βέβαια, το μόνιμο δεκανίκι του συστήματος, η γραμμή είναι γνωστή, ανέξοδες κραυγές (που όμως αποδίδουν ψήφους) για τα ολέθρια αποτελέσματα των πολιτικών του Μητσοτάκη, αλλά κουβέντα για τα πραγματικά αίτια της κρίσης.
Οι αγωνίες των Ελλήνων σήμερα είναι το πώς θα γεμίσουν το καλάθι, πώς θα πληρώσουν φόρους και λογαριασμούς, πώς θα ζεστάνουν τα σπίτια τους. Εκατομμύρια είναι αυτοί που δεν τα καταφέρνουν και αυτοί που τα καταφέρνουν οριακά. Θέλουν, αλλά δεν διεκδικούν – την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ – ένα ρεαλιστικό αφορολόγητο για όλους – γενναίες αυξήσεις μισθών και συντάξεων – αξιοπρεπή επιδόματα ανεργίας για όλους τους ανέργους – κατάργηση τεκμαρτών φόρων – δραστική μείωση του ΦΠΑ – μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος, μείωση των τιμών των τροφίμων και όλων των βασικών αγαθών – μόνιμες δουλειές με καλές αμοιβές για τα παιδιά τους.
Πώς τοποθετείται η ‘προοδευτική’ παράταξη σε αυτά τα ζητήματα; Με σιγή ασυρμάτου και μισόλογα. Μια ματιά στην σημερινή της σύνθεση θα μας εξηγήσει τους λόγους. Κεντροαριστερά, σοσιαλδημοκρατία, οικολογική, ριζοσπαστική, ανανεωτική, εναλλακτική αριστερά, νέα αριστερά και τώρα τελευταία, πατριωτική αριστερά αλά Stefanos! Τεράστια, φιλόξενη και κυρίως ελκυστική, ως ‘αντιδεξιά’, αυτή η αυτοαποκαλούμενη ‘προοδευτική’ αγκαλιά, ένας χυλός που μέσα του επιπλέουν υπουργοί του ΓΑΠ, του PSI – Παπαδήμου, απολογητές των μνημονίων, ‘σοβαροί δημοκρατικοί’ που λαχταράνε ένα νεύμα του Μητσοτάκη για να τρέξουν να του φιλήσουν το χέρι, ακόμα και κάποιοι που δεν κατάφεραν να διευκρινίσουν όλα τα ποσά που βρέθηκαν, όλως τυχαίως, στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Η δίψα όλων αυτών των συνιστωσών για την εξουσία, η ακλόνητη πίστη τους στην θεότητα της ‘δημοσιονομικής πειθαρχίας’ όπως αυτή καθορίζεται από τα μνημόνια, η προσήλωσή τους στην δορυφοριοποίηση της χώρας, είναι οι συγκολλητικές ουσίες αυτού του θαυμαστού χώρου.
Η αξιοπρεπής διαβίωση του Ελληνικού λαού απαιτεί αρκετά δισεκατομμύρια, που ενώ υπάρχουν, πρέπει να διοχετευτούν στην εξυπηρέτηση των μνημονιακών δανειακών υποχρεώσεων, σε πανάκριβους εξοπλισμούς που δεν εξυπηρετούν την εθνική άμυνα αλλά τα οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα του συμμαχικού συμπλέγματος, και στις κάθε είδους ‘δωρεές’ δημόσιου πλούτου (με το αζημίωτο) στην οικονομική ολιγαρχία.
Η ταύτιση της ‘προοδευτικής’ παράταξης, με αυτές τις θεμελιώδεις πολιτικές επιλογές είναι απόλυτη! Γι’ αυτό και οι εκπρόσωποί της είναι ‘πρώτο τραπέζι πίστα’ στην τηλεόραση, να ψελλίζουν ακατάληπτες, δήθεν εναλλακτικές πολιτικές, έτσι ώστε και να προκύπτει αβίαστα η υπεροχή του Μητσοτάκη, αλλά και για να προβάλλονται ως η αδιαμφισβήτητη Εναλλακτική Β, η δύναμη της ‘ρεαλιστικής προοδευτικής μετριοπάθειας’.
Παρά το ότι, οι μισοί Έλληνες πολίτες που απέχουν από τις εκλογές δεν υποκύπτουν στον εκβιασμό του δίπολου Δεξιά – Εναλλακτική Β, παραμένουν πεισματικά αδρανείς. Είναι προφανές ότι αδιαφορούν στα καλέσματα των δυνάμεων της αντίστασης στην εθνική και οικονομική μας εξάρτηση, είτε αυτές είναι μεγάλες ή μικρές, οργανωμένες ή όχι.
Οι κατάφωρες παραβιάσεις του συντάγματος, οι υποκλοπές, τα δικαστικά πραξικοπήματα, οι εθνικές υποχωρήσεις, η καλά σχεδιασμένη υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης, δεν είναι αρκετά για να δημιουργήσουν ένα υπολογίσιμο ρεύμα αντίστασης. Είτε γιατί είναι δύσκολο να συνδεθούν με την τραγική καθημερινότητα των πολλών, είτε για τους γενικότερους και γνωστούς λόγους που οι κοινωνίες στις δυτικές δημοκρατίες οδηγούνται στο κοινωνικό και οικονομικό περιθώριο.
Σε μια εποχή που το ψωμί δεν περισσεύει στο τραπέζι, μήπως επί τέλους ήρθε η ώρα για την πραγματική αριστερά να μετατρέψει σε διεκδικήσεις τα ‘θέλω’ των κοινωνικών στρωμάτων που στενάζουν, ανάγοντας το ζήτημα της αντιμετώπισης της φτώχειας ως το βασικό πυρήνα συγκρότησης ενός αγωνιστικού μετώπου, παραμερίζοντας τις γνωστές αγκυλώσεις; Η τεχνογνωσία υπάρχει, βούληση χρειάζεται. Τα μέλη του κινήματος της άδειας κατσαρόλας είναι εδώ και είναι εκατομμύρια, οι θέσεις όμως της διοικούσας επιτροπής είναι κενές, υπάρχουν ενδιαφερόμενοι; Η ιστορία, αλλά κυρίως η ζωή, δεν καταδικάζει μόνο λάθη, αλλά και, κυρίως, εγκληματικές αμέλειες.
