Ζωντανεύουν οι νεκροί;

Δυσκολεύεται ο μέσος πολίτης (ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει, αλλά χρησιμοποιώ τη φράση για τη συνεννόηση) να παρακολουθήσει αυτά που συμβαίνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Κάθε μέρα και νέες εκπλήξεις. Ευχάριστες για τους αντιπάλους του, δυσάρεστες για τους φίλους του – όσοι έχουν απομείνει.

Ακόμα και οι δημοσιογράφοι που εξ υποχρεώσεως ασχολούνται με το συγκεκριμένο κόμμα δεν μπορούν να κάνουν εκτιμήσεις και προβλέψεις, ενώ ψάχνουν να βρουν τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν την κατάσταση που επικρατεί. Τι να πεις; Σύγχυση; Αδύνατη λέξη, πολύ αδύνατη. Κρίση; Σιγά το εύρημα. Εσωστρέφεια; Πολυχρησιμοποιημένη. Διάσπαση; Αναιμική. Αργός θάνατος; Πλησιάζουμε ως προς την ουσία, αλλά χάνουμε ως προς την ταχύτητα. Τι αργός θάνατος, εδώ έχουμε ταχύτητες μεγάλες.

Νομίζω ότι η λέξη που ταιριάζει απολύτως στην περίσταση είναι η αποσύνθεση. Η λέξη προέρχεται από τη Χημεία και τη Βιολογία, αλλά όταν τη χρησιμοποιούμε μεταφορικά, σημαίνει τη σταδιακή κατάρρευση, διάλυση ή αποδόμηση ενός οργανισμού, ενός θεσμού, της κοινωνίας, της ηθικής, στην προκειμένη περίπτωση ενός κόμματος. Αυτό συμβαίνει και είναι αδιάφορο αν το έχουν συνειδητοποιήσει όσοι και όσες εμπλέκονται στις διεργασίες. Βουλευτές φεύγουν, άλλοι, οι λιγότεροι, παραδίδουν τις έδρες τους, άλλοι τις κουβαλούν μαζί τους στο ταξίδι προς την ανεξαρτησία και θα τις παραδώσουν μόλις πάρουν το σήμα από το διπλανό κόμμα. Μέλη των καθοδηγητικών οργάνων παραιτούνται και περιμένουν στη γωνία, στις οργανώσεις δεν κουνιέται φύλλο.

Οι φίλοι και οι ψηφοφόροι; Αυτοί έχουν εγκαταλείψει το κόμμα που αγάπησαν και το στήριξαν στις δύσκολες στιγμές του (ήταν μπόλικες), εδώ και καιρό. Τους ψάχνουν οι δημοσκόποι στις έρευνες και δεν τους βρίσκουν. Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ δίνει μάχη με τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για το ποιο θα τερματίσει πρώτο κοντά στο 0,6%. Το κόμμα που εκτοξεύθηκε από το 4% στο 36%, που κυβέρνησε τη χώρα, διασπάστηκε τρεις φορές, έχει τροφοδοτήσει την πολιτική σκηνή με πολλά σχήματα, σήμερα φαίνεται πως κλείνει τον κύκλο του, όπως έχει πει αυτός που το διοίκησε επί πολλά χρόνια. Υπάρχει περίπτωση να αναστηθεί; Οποιος πιστεύει στα θαύματα ελπίζει.

Ενας εξ αυτών είναι ο Παύλος Πολάκης. Ισχυρίζεται ότι με αυτόν επικεφαλής το κόμμα θα ζήσει, θα αντέξει και θα πάρει ένα αξιοπρεπές ποσοστό στις εκλογές. Το 1958, τη χρονιά που η ΕΔΑ ήρθε δεύτερη στις εκλογές και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση, προκαλώντας ανησυχία στη Δεξιά, στο Παλάτι και τους Αμερικανούς, κυκλοφόρησε το τραγούδι των Μπάμπη Μπακάλη και Δημήτρη Γκούτη με τη φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη και τον τίτλο «Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί, όσο κι αν κλαις δεν ωφελεί». Η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, όποια κι αν είναι, καλείται να αναμετρηθεί με την πραγματικότητα και να κάνει πράξη ένα άλλο τραγούδι, αυτό του Βασίλη Τσιτσάνη που κυκλοφόρησε το 1948 (ο Εμφύλιος δεν είχε τελειώσει) με τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου, «Κάνε λιγάκι υπομονή, μην απελπίζεσαι και δεν θ’ αργήσει, κοντά σου θα ’ρθει μια χαραυγή». Με την καταιγιστική απαισιοδοξία του Μπακάλη ή με τη συγκρατημένη αισιοδοξία του Τσιτσάνη; Ας κάνουμε λιγάκι υπομονή…