Εκαψε καρδιές ο μαυρόγυπας στο δάσος της Δαδιάς -στο φυσικό ενδιαίτημά του- το οποίο καταστράφηκε. Μας ανταποδίδει, φαίνεται, το κάψιμο του σπιτιού του. Στο βίντεο τον είδαμε στη μέση του δρόμου, εξαντλημένο, χαμένο, να κοιτάζει τα καμένα, να ψάχνει το σπίτι του, το ταίρι του. Δεν θα τα βρει. Μαζί με το δάσος, χάθηκαν χιλιάδες ζώα, ίσως η τροφή του.
Τον είδαμε να εξαφανίζεται μόλις τον πλησίασαν οι άνθρωποι. Ισως να χαθεί για πάντα. Παλαιότερα, τον συναντούσαμε στην Πελοπόννησο, στα Κύθηρα, στη Ρόδο, στη Λευκάδα και στην Κρήτη. Σήμερα, όλος σχεδόν ο πληθυσμός του μαυρόγυπα στην Ευρώπη ζούσε και αναπαραγόταν στον Εβρο. Το ζευγάρι κάνει μόνο ένα αυγό. Ο συνολικός πληθυσμός φαίνεται να μην ξεπερνάει τα 15-20 ζευγάρια στη Δαδιά και ίσως 1-2 ζευγάρια στον Ολυμπο. Τι να ’θελε αυτό το υπέροχο αρπακτικό; Το σπίτι του, τροφή και νερό. Ησυχία, μακριά από ανθρώπους. Να ζήσει τα 35 χρόνια που συνήθως ζει.
Πες, μαυρόγυπα. Ηταν σαν να μας μίλησε. Εφυγε. Εύχομαι να τα καταφέρει. Η ποικιλομορφία των φυτών, των ζώων και των οικοσυστημάτων έχει σημασία, λόγω της εγγενούς αξίας της φύσης. Οι αξίες και οι ταυτότητές μας, η ύπαρξή μας, επηρεάζονται από την κλιματική αλλαγή. Αλλάζουν οι συνθήκες, οι εμπειρίες μας, ό,τι έχει σημασία για εμάς, τις κοινότητες και τη χώρα μας.
Η ασφάλεια, η ευημερία και η αίσθηση του τόπου είναι από τα πολλά για τα οποία θα πρέπει να ενδιαφερθούμε. Τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι οργανωμένα γύρω από τις προτιμήσεις μας για σταθερότητα και προβλεψιμότητα. Ο μαυρόγυπας, φαίνεται, δεν έχει θέση σ’ αυτά. Κι αλίμονό μας.
