Χωρίς πυγμή δεν υπάρχει κυβερνώσα Αριστερά…

Κάποιες φορές, όχι λίγες είναι η αλήθεια…, δεν υπάρχουν πολλοί δρόμοι για να διαβεί κάποιος φιλόδοξος «παραγωγός έργου». Παρά μόνο ένας. Και όσο και αν προ-υπολογίζεις τις δυσκολίες, και όσο και αν ποντάρεις σε διάφορα ατού που είσαι βέβαιος πως θα προκύψουν συντόμως, γνωρίζεις πάρα πολύ καλά πως οι κίνδυνοι και τα ρίσκα είναι μεγάλα. Αν ο δρόμος σου μοιάζει πότε σα «χαρωπός περίπατος ανάμεσα σε ανθοφόρα παρτέρια» και πότε σαν ένα δείγμα από τον «εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες», μη δίνεις έμφαση στο πρώτο σκέλος, παρά αποκλειστικά προστατέψου για (από…) το δεύτερο. Βέβαια, υπάρχουν αρκετοί που δεν χρειάζονται νουθεσίες, συμβουλές και παραινέσεις. Όχι γιατί την έχουν ψωνίσει, αλλά γιατί πραγματικά είναι ικανοί και έξυπνοι άνθρωποι. Γνωρίζουν από μόνοι τους που βρίσκονται, ποιες είναι οι ιδιαίτερες συνθήκες που καλούνται να αντιμετωπίσουν. Και επειδή έχουν ζήσει από πολύ μέσα τα πράγματα, έχουν κάνει και τις κατάλληλες επεξεργασίες για να ξέρουν ποια είναι τα λάθη τους, πώς θα διαχειριστούν τα δεδομένα σε μέλλοντα χρόνο, τι θα προτάξουν, με ποιους έχουν να κάνουν, και όλα τα συναφή…

Μια τέτοια περίπτωση ανθρώπου είναι αναφανδόν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός της χώρας μέχρι πριν λίγες μέρες, ο Αλέξης Τσίπρας. Ένας άνθρωπος, που επειδή μπόρεσε να καταλάβει (με την αρωγή οξυδερκέστατου επιτελείου) από την αρχή του Γολγοθά τους παλμούς και τα αναδυόμενα κενά σε ένα ραγδαίως μεταλλασσόμενο αστικό πολιτικό σκηνικό, κατάφερε να φέρει την ανανεωτική Αριστερά στην εξουσία. Ένα όνειρο γενιών (με σκληρά τιμήματα στο μακρινό παρελθόν) πραγματώθηκε σε μια από τις πιο δύσκολες ιστορικές περιόδους του νεοελληνικού γίγνεσθαι. Κάτι που φάνταζε τους καιρούς της «ευμάρειας» ως ευφάνταστο όνειρο, παρότι πάσχιζαν διάφοροι (με πιο τρανταχτή περίπτωση την ηγετική φυσιογνωμία του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου, τον Λεωνίδα Κύρκο) να διαμορφώσουν συνθήκες σύμπραξης -φερειπείν- με το κυρίαρχο μετά το 1993 (έως το 2004…) ΠΑΣΟΚ. Αφού είχε βεβαίως αποτύχει κάποια χρόνια πίσω η απόπειρα να εξοβελιστεί το κόμμα της «Αλλαγής» με όχημα τη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη και καύσιμο τα απόνερα του σκανδάλου Κοσκωτά, και να αναδειχθεί ο ενιαίος Συνασπισμός η δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας…

Η έγκαιρη (αν το σκεφτεί κανείς μετά από τόσα χρόνια πρόκειται για ευφυέστατη «κίνηση ματ», που δύσκολα να βρεθεί παρόμοια της τα τελευταία χρόνια σε πανευρωπαϊκό επίπεδο) στροφή του Συνασπισμού -μέσω του μετωπικού σχήματος του ΣΥΡΙΖΑ- προς τη ριζοσπαστικοποίηση επέτρεψε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ το πιο πολυσυζητημένο πολιτικό κόμμα του 21ου αιώνα στη Δυτική Ευρώπη. Και μη νομίζει κάποιος πως είναι υπερβολικό ένα τέτοιο πόρισμα… Για παράδειγμα, οι μεταλλαγμένοι Εργατικοί του Τόνι Μπλερ κυριάρχησαν στις δημόσιες συζητήσεις σε σημαντικό επίπεδο, αλλά αυτό αφορούσε κυρίως τον προηγούμενο αιώνα και τα τελειώματα του -αφενός-, και -αφετέρου- σε μικρότερη έκταση…

Είναι ωραίο (και ολίγον τι ανώδυνο…) να καθόμαστε τις στιγμές που τα «τσιμέντα του παρόντος βράζουν» και να «αναπαυόμαστε στα δροσερά πλακάκια του χτες», θέτοντας διάφορα ερωτήματα. Αλήθεια, έχει φανταστεί στα σοβαρά μεγάλος αριθμός ανθρώπων τι τροπή θα έπαιρναν τα πράγματα αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μνημονιακή πολιτική σκηνή του ελλαδικού χώρου; Αρκετοί ασφαλώς θα έχουν αναρωτηθεί, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας το είχε διαπράξει πριν λίγα χρόνια σε μια δημόσια παρέμβαση του ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά οι περισσότεροι εδώ στην Ελλάδα σκέφτονται και λειτουργούν με βάση αυτά που έχουν μπροστά τους. Δεν μπορούμε να τους αδικήσουμε, απλά ας έχουμε μέσα στο μυαλό μας ότι καμία φορά τα «αν» και οι όψιμες διερευνήσεις τους δεν είναι και τόσο ανεδαφικά ή αχρείαστα… Ούτε αποκυήματα φαντασίας, παρά παράδοξη αναδίφηση στα αίτια και τα κίνητρα επιλογών που προτάχθηκαν (και πέτυχαν…).

Σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθύνεται πια σε δεξαμενές οργισμένων, αν θέλει να διατηρήσει την εξουσία οφείλει να κάνει κάτι πολύ σημαντικό στις ημέρες που απέμειναν μέχρι το άνοιγμα της καθοριστικής κάλπης. Που δεν έχει κάνει ποτέ ξανά στην ιστορία του. Να αφήσει κάποια στιγμή σε δεύτερη μοίρα τα «αντιδεξιά σύνδρομα», να μειώσει τις αναφορές στο «παλιό» και στο «νέο», και να επιδιώξει να αναδείξει την πυγμή που χρειάζονται οι καιροί και η χώρα (ως διαταξικής υφής εργαστήρι). Το κυριότερο συστατικό του νέου DNA του ΣΥΡΙΖΑ-Μ.Λ. (μετά Λαφαζάνη…). Μια πυγμή που δεν έχει χρώμα, μια πυγμή που δεν θα μπορούσε να έχει σε συνθήκες προσυμφωνημένου Μνημονίου ιδεολογική καταγωγή. Μην κοροϊδευόμαστε. Και αν στο πρώτο μισό της προεκλογικής περιόδου δόθηκε έμφαση στη συσπείρωση των ήδη προδιατεθειμένων να δώσουν άλλη μια ευκαιρία υιοθετώντας το «δεύτερη φορά Αριστερά» χωρίς πολλά «εσωτερικά τριβελίσματα», από εδώ και πέρα η απεύθυνση αλλάζει ακροατήρια. Άρα απαιτείται και διαφορετική ρητορική. Με φρασεολογία που ενδεχομένως θα κάνει τους πρώην συντρόφους του νεοπαγούς κόμματος να «βγάζουν σπυριά», που όμως θα πείθει παραγωγικούς φορείς και κεντρώας αντίληψης ψηφοφόρους να προτιμήσουν τον Αλέξη από τον Βαγγέλη. Δεν είναι καθόλου μικρός ο αριθμός αυτών των ανθρώπων, και το γνωρίζουν πολύ καλά οι σύμβουλοι και συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα.

Η κυβερνώσα Αριστερά θα πρέπει να θυμίζει κάτι από την εξουσιαστική στιβαρότητα πολιτικών δυνάμεων που σπανίζουν πια. Τότε μόνο θα ευδοκιμήσει, τότε μόνο θα παγιωθεί ως ο βασικός πυλώνας του ενός από τους δύο πόλους που ενδεχομένως να κυβερνούν εναλλάξ για αρκετά χρόνια ακόμα την Ελλάδα: ο κεντροδεξιός με πυρήνα τη ΝΔ, ο κεντροαριστερός με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει σε αυτές τις εκλογές, είτε πετύχει ως κυβερνητικό εγχείρημα, είτε όχι, «χαράς ευαγγέλια» για τη Λαϊκή Ενότητα και το ΚΚΕ… Αν νικήσει η ΝΔ, και ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει στην απέξω, η λογική λέει πως θα επανέλθει μετά από κάποιο καιρό ως «σωτήρας σταθεροποίησης». Αν -δε- νικήσει η ΝΔ, και ο ΣΥΡΙΖΑ ενδώσει στις παραγγελιές διάφορων κύκλων του βαθέως αστισμού και συγκυβερνήσει, τότε είναι που θα υπογράψει την καταδίκη του. Φαίνεται να το γνωρίζουν αυτό στην Κουμουνδούρου, και προς ώρας αντιστέκονται στα καλοστημένα κελεύσματα, που έχουν συγκεκριμένη προέλευση και υπογραφές ανάληψης ευθύνης… Τέλος πάντων, ας αφήσουμε τις εκτιμήσεις και τα σενάρια. Κυριακή (των εκλογών..) πλησιάζει ακόμα περισσότερο, σχετικά κοντή γιορτή. Έως τότε, ας παρακολουθήσουμε τα debate, τις διάφορες πολιτικές αντιπαραθέσεις που προσφέρονται αφειδώς σε τηλεοπτικές και ιντερνετικές οθονες, ας διαβάσουμε αρθρογραφίες και κομματικά μανιφέστα, μη χάνοντας το χιούμορ μας, ούτε και την κριτική μας ικανότητα… Αφού τους έχουμε μάθει τόσο καλά, δεν κινδυνεύουμε εμείς…