To ελληνικό διασυλλογικό μπάσκετ στο υψηλότερο επίπεδό του (αυτό του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, διαλέξτε όποια σειρά θέλετε…) αρχίζει να θυμίζει τον τελευταίο καιρό τον παλιό καλό του εαυτό. Και αν ο Ολυμπιακός μπορεί να ατενίζει το μέλλον από τη θέση (και τις υποχρεώσεις) που του δημιουργεί η παραλίγο (υπόθεση δευτερολέπτων μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού…) στέψη του ως πρωταθλητή Ευρώπης, ο Παναθηναϊκός είναι εκείνος που ενισχύει ακόμα περισσότερο το συνολικό βεληνεκές του συγκεκριμένου διπόλου. Που η Lady Hope δυσκολεύεται πολύ να το αντιληφθεί ως κάτι διαφορετικό από ένα δίπολο, όσο καταχρηστικό κι αν μοιάζει κάτι τέτοιο…
Η πολύ πρόσφατη μετακίνηση του Κώστα Σλούκα από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό, αν αφήσει κάποιος στην άκρη τις όποιες εύλογες οπαδικές πτυχές έχει, είναι ένα σημαντικό γεγονός. Αυτό το καταλαβαίνει κάποιος από το ντόρο και την έκταση των σχετικών συζητήσεων που δεσπόζουν παντού: στις ραδιοφωνικές εκπομπές και σε διάφορα σημεία της καθημερινότητας, π.χ. λεωφορεία, μαγαζιά, δημόσιους χώρους, και πάει λέγοντας. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κάποιος πως η απόκτηση από τους «πράσινους» του διεθνή παίκτη με τη διακεκριμένη καριέρα αποτελεί και μία μορφή άτυπης διαφήμισης για το ελληνικό μπάσκετ στο εξωτερικό, αφού κι εκεί έχει συζητηθεί έντονα στις σχετικές μπασκετικές πιάτσες. Οι κορυφαίοι σε έναν τομέα πάντα προκαλούν ενδιαφέρον…
Ο κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να διαχειρίζεται τις επαγγελματικές του επιλογές σύμφωνα με τις δικές του επιθυμίες. Αρκεί να μην κοροϊδεύει και να μην προκαλεί ποικιλοτρόπως. Αν κάποιος δεν τα κάνει αυτά, έχει κάθε δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει και όσοι σεβόμαστε τον εαυτό μας οφείλουμε να τον προασπίσουμε από αήθεις και άδικες επιθέσεις. Από εκεί και πέρα, η κίνηση αυτή {και κυρίως οι συμβολισμοί της…) έχει μία πολύ συγκεκριμένη χροιά που σχετίζεται με τον ανταγωνισμό μέσα στα παρκέ στο άμεσο μέλλον: ο Παναθηναϊκός επιστρέφει. Ή, τέλος πάντων, προς ώρας έχει πολύ μεγάλες φιλοδοξίες και το δείχνει…
Για αυτό και ενισχύεται ραγδαία σε όλα τα μέτωπα. Προπονητής από το πάνω ράφι (ένας άνθρωπος πολλών σημαντικών επιτυχιών), απόκτηση μονάδων εγνωσμένης αξίας στο ευρωπαϊκό στερέωμα, αλλά και παράλληλη προσπάθεια να κρατηθούν εκείνοι που ήδη υπήρχαν στο ρόστερ και μπορούν στη νέα εποχή να προσφέρουν πολλά. Γιατί πάντα, όσο χάλια και να πηγαίνει μία ομάδα δεν γίνεται να μην υπάρχουν παίκτες ικανοί να τη στελεχώσουν σε μία (επόμενη) καλύτερη μέρα…
Τα όσα τράβηξε τα τελευταία χρόνια το μπασκετικό «τριφύλλι» ήταν πρωτόγνωρα για τα δικά του μέτρα και σταθμά. Δεν κατρακύλησε ασταμάτητα, αλλά απομακρύνθηκε από την ευρωπαϊκή αφρόκρεμα και εκτοπίστηκε από την εγχώρια κορυφή. Όλα αυτά ήταν μία μεγάλη δοκιμασία (νεύρων, ψυχής και πνεύματος), παράταιρη με τα υψηλότατα στάνταρντς του οργανισμού για δεκαετίες ολόκληρες.
Επομένως, στο σήμερα το στρατόπεδο του λεγόμενου και «εξάστερου» αναβλύζει μεγαλύτερη όρεξη, μεγαλύτερη δίψα, μεγαλύτερο πάθος, μεγαλύτερη επενδυτική διάθεση. Το κλειστό γυμναστήριο των εγκαταστάσεων του ΟΑΚΑ δεν έγινε «πράσινο» απλά για να βλέπει κάποιος τα χρώματά του, αλλά για να κοχλάζει και να σπρώχνει την ομάδα σε αντάξια αγωνιστικά κατορθώματα… Προοπτικές που μπορούν να έχουν μόνο οι μεγάλες ομάδες. Και αυτές είναι εκείνες με πλούσιο παρελθόν που επανακάμπτουν σύντομα…
Στον Παναθηναϊκό, όλοι ήξεραν πως κάποια στιγμή θα γινόταν η επανεκκίνηση, αλλά δεν ήξεραν το πότε ακριβώς. Αρκετά με τα μνημόνια και τις αόρατες διοικητικές καθοδηγήσεις εκ του μακρόθεν… Τώρα, φουλ επίθεση, με όλα τα διαθέσιμα μέσα.
