ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Σπύρος Τάγκας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ο «σκληρός» Χένρι Μίλερ που, ως γνωστόν, αγάπησε βαθιά την Ελλάδα, έκανε σπουδαίους φίλους εδώ και έγραψε πολλά γι’ αυτήν, στο παγκοσμίως γνωστό έργο του «Ο καιρός των δολοφόνων», που καταπιάνεται με τον άλλον κολασμένο της Δύσης, τον Αρθούρο Ρεμπό, καταλήγει, μέσα στα άλλα, στο εξής συμπέρασμα: «Στην πραγματικότητα», λέει, «μέσα στον κόσμο δεν υπάρχει θύτης και θύμα. Ο δολοφόνος είναι η πίσω όψη του θύματος, καθώς αυτός που αιμορραγεί ώς τον θάνατο είναι ο άνθρωπος στην ολότητά του και η προδοσία έχει συντελεστεί ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ»!

Το συμπέρασμά του, βέβαια, είναι εμπνευσμένο και βαθυστόχαστο, καίτοι έχει αναφορά στο βαθύτερο υπαρξιακό και οντολογικό πρόβλημα των ανθρώπων. Ο άνθρωπος πιστεύει ο Μίλερ, όπως άλλωστε πίστευε και ο μεγαλοφυής Γάλλος ποιητής-φυγάς της ερήμου, απέτυχε σε όλες τις πτυχές του. Μέχρι εκεί φτάνει – δεν μπορεί περισσότερο: ό,τι είχε να δώσει το έδωσε! Οποια γενναία προσπάθεια και να κάνει∙ όποια εξέλιξη κι αν κατακτήσει∙ όσο και να υπερβεί τα συνηθισμένα∙ είναι αναγκασμένος και καταδικασμένος να ζει και να ξαναζεί συνέχεια την ίδια του την ατελείωτη τραγωδία, όπως αυτή συνέχεται μέσα στους καιρούς.

Και τούτο -πέραν των καθημερινών κρίσεων, καταστροφών και άνισων αγώνων που έχει να αντιμετωπίσει και να παλέψει-, όπως αναλύει και εκτιμά, διότι έχει να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό που δεν είναι άλλος από τον συνεχόμενα ρευστό και μεταβλητό Εαυτό του! «Αν το πνεύμα είχε αφυπνιστεί για πάντα απ’ αυτή τη στιγμή θα βρισκόμασταν σε λίγο μέσα στην αλήθεια (…), δεν θα είχα υποχωρήσει στα δηλητηριώδη ένστικτα, σε μια εποχή που δεν συγκρατεί η μνήμη. Αν ήταν πάντα άγρυπνο, θα ήμουν γεμάτος φρόνηση (…)», γράφει ο Ρεμπό στην «Εποχή της Κολάσεως» (το τελευταίο έργο του σε ηλικία μόλις 18 ετών, πριν σιωπήσει ποιητικά!), και ο Μίλερ οργώνει κανονικά πάνω του και μιλάει ξεκάθαρα για μια Προδοσία που έχει συντελεστεί εκ των έσω! Προδοσία, δηλαδή, που έχει συντελεστεί ήδη από τον Ανθρωπο για τον ίδιο τον Ανθρωπο. Αυτή είναι η φύση του!

Σύμφωνα με αυτή τη βαθιά παραδοχή και ομολογία, οι συνθήκες για τον άνθρωπο -και δυνητικά την εξέλιξή του- είναι εντελώς απαγορευτικές. Με τον πλανήτη Γη να έχει καταστεί, περίπου, αφιλόξενος τόπος και με τον άνθρωπο να μην μπορεί να ελέγξει τον ίδιο τον εαυτό του, τον λόγο και τις πράξεις του, ώστε να σταθεί και να πάει, έστω, ελάχιστα παραπέρα, είναι αυταπόδεικτο και σχεδόν προφανές ότι θα συνεχίζει να αιμορραγεί ώς τον θάνατο – ίσως αυτός τελικά να αποτελεί και τη λυτρωτική του απελευθέρωση απ’ το μακραίωνο-ατελεύτητο μαρτύριό του…