Δεν πάει άλλο

Σε λίγες μέρες καλούμαστε να διαλέξουμε ποιος θα κυβερνήσει τούτο τον όμορφο και πονεμένο τόπο μέσα σε δύσκολες παγκόσμιες συνθήκες, με αμέτρητα αναπάντητα ερωτήματα, φόβους, ανασφάλειες, ελπίδες και όνειρα.

Οσο πιο δύσκολο γίνεται για τον καθένα μας να κατανοεί την ουσία και τις σχέσεις των πραγμάτων, να εξετάζει και να αντιλαμβάνεται με επάρκεια τις πολλαπλές πτυχές και διαστάσεις του πολιτικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το καθήκον μας να εκφράζουμε, όσο γίνεται πιο τεκμηριωμένα, τις απόψεις μας για θέματα που καταπιανόμαστε επαγγελματικά, παλεύουμε μια ζωή να κατανοήσουμε, έχουμε κάποια γνώση γι’ αυτά και επίσης να τα θέτουμε σε κρίση των συνανθρώπων μας μπροστά σε αποφασιστικές καμπές και κρίσιμες επιλογές που αφορούν όλους μας.

Επιτρέψτε μου συνεπώς ν’ αναφερθώ σε κάποια θέματα που έχουν σχέση με τη ζωή των ανθρώπων. Εκθέτω τις σκέψεις μου με απλά παραδείγματα από τη δουλειά μου και την καθημερινότητα, με στόχο να προβληματίσω ανθρώπους που δεν έχουν ιδεολογικές αγκυλώσεις και βλέπουν λίγο πιο πέρα από το άτομό τους.

Τα στατιστικά στοιχεία είναι αμείλικτα. Η νοσηρότητα των ανθρώπων με καρκίνους, καρδιαγγειακά και αυτoάνοσα, αυξάνεται ραγδαία. Το προσδόκιμο επιβίωσης, αφού άγγιξε ένα τοπικό μέγιστο στην ευρώπη του κοινωνικού κράτους, αρχίζει πλέον να μειώνεται παγκόσμια, παρά την βιοτεχνολογική ανάπτυξη και την ιλιγγιώδη αύξηση του κόστους αντιμετώπισηςτων νόσων.

Η θνησιμότητα μεγαλώνει και σχετίζεται πλέον ευθέως με τη φτώχεια. Η βία έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Το άγχος επιβίωσης αφορά πλέον τον περισσότερο κόσμο. Στη χώρα μας, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, ο αριθμός των ανθρώπων στα όρια της φτώχειας έχει ανέλθει στο ένα τέταρτο του πληθυσμού.

Οι τοπικές διατροφικές συνήθειες έχουν εσκεμμένα εγκαταλειφθεί ή εκδιωχθεί στο βωμό της προώθησης φαντεζί συσκευασιών με επικίνδυνα περιεχόμενα. Η λειτουργία του γεύματος ως σημείου που συνευρίσκονται άνθρωποι έχει αντικατασταθεί από την κατά μόνας κατανάλωση προ-επιλεγμένων διατροφικών πόρων σε αντίστιξη με τα βήματα που μετράει το κινητό τους.

Όλες οι τραγικές συνέπειες της υποβαθμισμένης καθημερινότητας εκατομμυρίων ανθρώπων, δεν είναι αυθαίρετες εκτιμήσεις διυλισμένες από ιδεολογικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Είναι διαπιστώσεις επιστημονικά τεκμηριωμένες. Μπορεί να μην είναι αναγνωρίσιμες από τους πολίτες, οφείλουν όμως να είναι αναγνωρίσιμες από τους πολιτικούς ηγέτες και τα κόμματα που μοναδικός λόγος ύπαρξής τους δεν είναι κανένας άλλος από το να συμβάλλουν στην καλύτερη ζωή και το μέλλον των πολιτών. Τόσο οι οικονομικές θεωρίες όσο και τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματαδεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσα για να υποστηριχθεί η καλή διαβίωση των ανθρώπων και η εξασφάλιση του μέλλοντός τους.

Είναι αυτά όμως προεκλογικά θέματα προς συζήτηση;

Ναι, είναι. Κάθε εξαγγελλία από την κυβέρνηση και κάθε νομοθετική ρύθμιση από την πλειοψηφία της βουλής που αφορά τις ζωές των ανθρώπων, είτε αφορούν επιδόματα, είτε ρύθμιση εργασιακών σχέσεων και ωραρίου, είτε τηλεργασίας, είτε λειτουργίας του ΕΣΥ, είτε ρύθμισης του ΦΠΑ,δεν είναι γλειφιτζούρια γιανα αφήσουν μια παροδική γεύση γλύκας. Ανήκουν σε ευρύτερουςστόχους και κατευθύνσεις που είτε έχουν την καθημερινότητα των πολιτών στον πυρήνα τους ή απλώς τη χρησιμοποιούν ως ντεκόρ σε προεκλογικές περιόδους.

Την τελευταία τετραετία, η κυβέρνηση της χώρας έδειξε περίτρανα ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για πειθήνιους υπηκόους παρά για ευχαριστημένους πολίτες. Η πανδημία, απέδειξε και στον πλέον δύσπιστο, την αναγκαιότητα της ενδυνάμωσης και της ενίσχυσης της δημόσιας φροντίδας υγείας αλλά η κυβέρνηση, αντ’ αυτού, τη διέλυσε οριστικά. Το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης έχει εκτοξευθεί στα ύψη και παρά ταύτα οι ελλείψεις των φαρμάκων είναι πρωτοφανής. Πως γίνεται αυτό; Είναι κάτι που πρέπει να γνωρίζουν οι Ελληνες. Γιατί η παρουσίασητων πραγματικών στοιχείων σε ζητήματα ζωής, υγείας και διαβίωσης δεν φαίνεται να αποτελούν προτεραιότητες μιας κυβέρνησης που διατυμπανίζει τον ψηφιακό μετασχηματισμό και τη διαφάνεια;

Η επιδότηση των τροφίμων είναι επιλεκτική. Κρουασάν με γέμιση σοκολάτας και μαργαρίνες στην πρώτη γραμμή. Υδρογονωμένα λίπη και ζάχαρη, από τα πλέον βλαβερά συστατικά για την υγεία θεωρούνται καλά για το πόπολο. Φρούτα και λαχανικά δεν επιδοτούνται αλλά και ούτε ελέγχονται. Αντίθετα, οι επενδύσεις της MacDonalds, αυτού του για χρόνια αστέριωτου στην Ελλάδα συμβόλου «ευμάρειας» του Δυτικού κόσμου, και η επέκταση του επιχειρηματικού κύκλου εισαγωγής πρώτων υλών για «ποιοτικά γεύματα στο πόδι» αποτελούν αποφασιστικό σκαλοπάτι για την «αναβάθμιση της επενδυτικής βαθμίδας της χώρας».

Τα ωράρια εργασίας εκτοξεύονται σε ανεξέλεγκτους χρόνους και η τηλεργασία άνευ ωραρίου καλά κρατεί. Η νοσηρότητα από το στρες και την παχυσαρκία αυξάνεται συνεχώς σε εργαζόμενους και παιδιά.

Μεταπτυχιακοί υπότροφοι ανασφάλιστοι, χωρίς περίθαλψη, χωρίς συντάξιμα χρόνια από τη χώρα «που κάνει τα πάντα για να κρατήσει τα λαμπερά μυαλά στην Ελλάδα».

Νέοι εργαζόμενοι, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς προστασία, ξεζουμίζονται στη δουλειά από ανέλεγκτους εργοδότες. Αλλά περιοδικά, τους προσφέρεται απλόχεραένα επίδομα – κοκαλάκι σε μορφή κάρτας για να «ξεσκάσουν». Διαπαιδαγώγηση επαιτών από μία «φιλάνθρωπη» κυβέρνηση.

Νέοι έξω από τη ζωή. Στο σπίτι, μονήρεις με τη μάνα μέχρι τα 40. Η στέγη για νέα οικογένεια απλησίαστη. Και κόπτεται η κυβέρνηση για την υπογεννητικότητα. Μα πώς θα μείνει μια γυναίκα έγκυος; Με εξωσωματική παρέμβαση στα 40 της; Η φύση έχει κι αυτή τα όριά της. Κατορθώσαμε και κάναμε την εγκυμοσύνη και τη γέννα… παθολογία. Πού θα γεννήσουμε; Στο ιδιωτικό μαιευτήριο βεβαίως, με καισαρική τομή. Αναμφισβήτητα. Μήπως κάποιος έλεγχος εδώ; Κάποια αξιολόγηση; Όχι, εδώ είναι ελεύθερη αγορά. Αυτή ως δια μαγείας … αυτορυθμίζεται έχοντας ως αυτοσκοπό την αύξηση του κύκλου εργασιών και το ανεξέλεγκτο κέρδος. Εδώ ο άνθρωπος δεν υπάρχει στο κάδρο, μόνο το πορτοφόλι του.

Αραγε το περιβάλλον υπάρχει στο κάδρο; Τρελαινόμαστε από χαρά όταν δημιουργούνται τουριστικές επιχειρήσειςανίκανες να σταθούν, να στελεχωθούν και να λειτουργήσουν επαρκώς, νομίμως και με μηδενικό ή θετικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Μήπως εν μέρει ηπεριβαλλοντική καταστροφή των νησιών μας, των ακτών μας, των χωριών και των πόλεων είναι και τίμημα μιας τουριστικής μονοκαλλιέργειας, που έχει τη βάση της στην «αρπαχτή»; Αλλά το να λαμβάνουμε υπόψη τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των θεάρεστων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και μάλιστα της ναυαρχίδας αυτών, ε αυτό είναι πολύ ψιλό γράμμα, ή μάλλον ύβρις. Φαντάζομαι ότι θα δημιουργεί θυμηδία στους κυβερνώντες κάθε τέτοια αναφορά.

Εσείς τι λέτε;

● Αντιστρέφεται η αυξανόμενη νοσηρότητα;

● Χαίρεται ο κόσμος τη ζωή του;

● Του προτείνετε να κάνει απογόνους;

● Γιατί είμαστε στρεσαρισμένοι στη δουλειά, στο σπίτι μπροστά στα παιδιά μας;

● Γιατί δεν βλέπουμε φως στο τούνελ;

● Φταίμε εμείς;

Σας προτρέπω να αναζητήσετε τις απαντήσεις σας σ’ όλα αυτά, μέσα στο τετράχρονο δείγμα γραφής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Όχι σα λύσεις γενικές και τελεσίδικες, αλλά τουλάχιστον ως φροντίδα, ως μέριμνα, ως «έγνοια».

Προσωπικά δε βλέπω καμία απάντηση για το μέσο ανώνυμο Έλληνα.

Αυτό που βλέπω είναι κίνδυνοι.

● Να συνηθίσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα.

● Να εξαγοράσουμε τα αυτονόητα θέλω μας για δυο-τρία pass.

● Να πειστούμε ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να ορίσουν ποτέ το μέλλον τους.

● Να φοβηθούμε να εκφράζουμε απόψεις που θα χαρακτηριστούν ως «ιδεολογήματα», «ιδεοληψίες» και στην καλύτερη περίπτωση ως «ασαφείς προτάσεις εκτός δημοσιονομικής ευχέρειας».

Γι’ αυτό εκθέτω κάποιες σκέψεις μου όχι ως επεξεργασμένο προγραμματικό αρμό σε μια συστηματική συζήτηση που δεν έγινε, αλλά ως ένα επιπλέον καμπανάκι προς όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που βάζουντην κοινωνία και τον άνθρωπο στο κέντρο της πολιτικής τους. Οι βλάβες όταν δεν διορθώνονται έγκαιρα γίνονται ανήκεστοι. Οφείλουν να συνεργαστούν και να κυβερνήσουν σε άλλη ρότα, σε άλλη τροχιά με τον άνθρωπο στο κέντρο της σκέψης και της πράξης τους.

Δεν πάει άλλο. Είμαστε πολλοί. Μπορούμε. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Για τους παραπάνω απλούς λόγους, υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και την έντιμη προσπάθειά του για μια Δημοκρατική και Προοδευτική Διακυβέρνηση.

*Γιατρός, πρώην υφυπουργός υγείας