Ποιοι φοβούνται την απλή αναλογική;

Ενα από τα προτάγματα του ΣΥΡΙΖΑ και της Αριστεράς γενικότερα και διαχρονικά ήταν και η εγκαθίδρυση της απλής αναλογικής ως του πλέον δίκαιου και ισότιμου τρόπου αντιστοίχισης των εδρών στο Κοινοβούλιο με τα ποσοστά του κάθε κόμματος στις εκλογές.

Με τον εκλογικό νόμο 4406 τον οποίο είχα την τιμή να καταθέσω και να ψηφιστεί ως υπουργός Εσωτερικών το 2016, έγινε πραγματικότητα η θέση αυτή. Η κυβερνητική πρόταση νόμου εγκρίθηκε από τη Βουλή κατά πλειοψηφία, με 179 «ναι», 86 «όχι» και 16 «παρών».

Με την απλή αναλογική καταργήθηκε το «μπόνους» των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα και θεσμοθετήθηκε ο υπολογισμός των κοινοβουλευτικών εδρών που αντιστοιχούν σε καθένα από τα κόμματα, τα οποία συγκεντρώνουν τουλάχιστον 3% επί των έγκυρων ψήφων.

Κατά έναν κοινό νου η θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής είναι το πλέον δίκαιο και ισότιμο εκλογικό σύστημα αφού δίνει ακριβώς τις έδρες που αντιστοιχούν σε ποσοστά ψήφου και έτσι είναι πιο αντιπροσωπευτικός ο τρόπος διαμοιρασμού των εδρών χωρίς το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα που επί της ουσίας δεν τις έχει κερδίσει. Γιατί λοιπόν τρέμουν κάποιοι την έκφραση της λαϊκής βούλησης;

Ο Κ. Μητσοτάκης μίλησε για κυβέρνηση «τερατογένεσης» σε περίπτωση που βγει κυβέρνηση με απλή αναλογική. Κατά τον ίδιον λοιπόν η βούληση του ελληνικού λαού να υπάρξει κυβέρνηση συνεργασιών και όχι η απόλυτη κυριαρχία του ίδιου είναι «τερατογένεση».

Τα επιχειρήματά τους εξαντλούνται στον κίνδυνο ακυβερνησίας και συνεχόμενων εκλογών μέχρι να πάρει ένα και μόνο κόμμα την αυτοδυναμία. Να τους ενημερώσουμε λοιπόν ότι στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης εδώ και χρόνια ισχύει η απλή αναλογική και εδώ και χρόνια γίνονται κυβερνήσεις συνεργασιών. Η Δανία από το 1982 με απλή αναλογική έχει αλλάξει μόλις 5 πρωθυπουργούς, ενώ η μέση θητεία του καθενός είναι πάνω από 8 συναπτά έτη.

Το κυβερνητικό σχήμα είναι πιο σταθερό από οποιαδήποτε αυτοδύναμη κυβέρνηση, ακριβώς επειδή αναγκάζεται σε προγραμματική σύγκλιση και συνεννόηση με όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα, και αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά παραδείγματα. Αλλά και στα καθ’ ημάς τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει κυβερνήσεις συνεργασίας και με πρώτο κόμμα τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο φόβος λοιπόν του κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. είναι η βούληση του κόσμου. Αυτοδύναμες ήταν οι κυβερνήσεις που χρεοκόπησαν τη χώρα. Η αύξηση του δημόσιου χρέους στα 400 δισ., η αύξηση του ιδιωτικού χρέους πάνω από 280 δισ., η αύξηση των εισαγωγών στα 83 δισ. σε σχέση με το επίπεδο εξαγωγών, η καλπάζουσα ακρίβεια, η θεσμική εκτροπή με τις υποκλοπές απαιτούν ευρύτερες προγραμματικές συγκλίσεις για να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα και ζέοντα οικονομικά προβλήματα.

Η νοοτροπία του ενός, κυρίαρχου και παντοδύναμου πρώτου κόμματος έχει περάσει ανεπιστρεπτί και οι φόβοι τους θα γίνουν πραγματικότητα στις 22 Μαΐου που ο ελληνικός λαός θα τους στείλει ισχυρό μήνυμα με την επόμενη κυβέρνηση συνεργασίας και με πρώτο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.

* Πρώην υπουργός, υποψήφιος βουλευτής στον Β2 Δυτικό Τομέα Αθηνών ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.