Υπάρχει κοινός παρονομαστής ζωτικών συμφερόντων που να συντηρεί προσδοκίες επανεκκίνησης του γαλλογερμανικού διδύμου;
Το ερώτημα είναι εύλογο με δεδομένη τη διάσταση των δύο χωρών από τη μεταρρύθμιση του Συμφώνου Σταθερότητας μέχρι τη χειραφέτηση της ασφάλειας της Ευρώπης από τις ΗΠΑ. Η απάντηση είναι καταφατική καθώς Γαλλία και Γερμανία δεν μπορούν να αντέξουν μια συρρίκνωση των διμερών εμπορικών συναλλαγών της Ε.Ε. με την Κίνα υπό την πίεση των ΗΠΑ. Ενα τρίτο σοκ για την Ε.Ε. μετά το Brexit και τη διακοπή των εμπορικών και ενεργειακών σχέσεων με τη Ρωσία είναι αδιανόητο για τη Γαλλία και τη Γερμανία.
Σε αντίθεση με την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, όπου η Ανατολική Ευρώπη σύρει δίχως υπερβολή τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία, στο πεδίο των εμπορικών σχέσεων με την Κίνα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο τον έχουν η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία, το ΑΕΠ των οποίων είναι το 90% του συνολικού ποσοστού της Ε.Ε. των «27».
Μια γαλλογερμανική συσπείρωση με κοινό παρονομαστή τη διασφάλιση των εξαγωγών προς την Κίνα και των επενδύσεων του Πεκίνου στη Γηραιά Ηπειρο θα επιδράσει καταλυτικά στη Διατλαντική Σχέση.
Με άλλα λόγια, δεν είναι δυνατόν Παρίσι και Βερολίνο, αλλά και Ρώμη, να αμφισβητούν στην πράξη τη σκοπιμότητα της αναγόρευσης της Κίνας από τις ΗΠΑ σε στρατηγική απειλή για τη Δύση και ταυτόχρονα να συνεχίσουν να εξαρτούν την ασφάλειά τους από την αμερικανική ομπρέλα. Αν κλιμακωθεί η αντιπαράθεση των ΗΠΑ με τη Γαλλία και τη Γερμανία για τη στάση της Δύσης απέναντι στην Κίνα, τότε είναι βέβαιο ότι θα διευρυνθούν οι ήδη καταγεγραμμένες ρωγμές στην αντιμετώπιση του πολέμου στην Ουκρανία.
Η απόφαση των ΗΠΑ να συρρικνώσουν το εμπόριο της Δύσης με τη Ρωσία και με την Κίνα ήδη προβάλλει ως τυπικό παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου η προσπάθεια να καθυστερήσει και πολύ περισσότερο να ματαιωθεί μια αρνητική εξέλιξη οδηγεί στην επίσπευσή της.
Παρά τη ρητορική της ατλαντικής ενότητας και αλληλεγγύης που διαμορφώθηκε μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, οι τρεις ισχυρότερες οικονομίες της Γηραιάς Ηπείρου έχουν διαφορετική αντίληψη για τη Ρωσία απ’ ό,τι οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Η αναγκαστική προσέγγιση Γαλλίας – Γερμανίας, που υπαγορεύεται από κοινά ζωτικά συμφέροντα, εκ των πραγμάτων θα τερματίσει μια ευρωπαϊκή ακινησία δεκαπέντε χρόνων.
