Υπήρχε μια σχολή στην πολιτική θεωρία που έλεγε ότι αν ένα πολιτικό κόμμα στις εκλογές κερδίσει το Κέντρο, τότε σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το παράδοξο είναι ότι εκείνος που εισήγαγε την παραπάνω θεωρία ως πρακτική ήταν ο Μουσολίνι. Το 1932, σε μια ανάλυσή του για «Το δόγμα του φασισμού», ο Μουσολίνι έβλεπε ότι κερδίζεις μόνο όταν κατακτάς τον μεσαίο χώρο, δηλαδή το Κέντρο. Γι’ αυτό τόνιζε ότι κρίνεται αναγκαίο να δημιουργείς μια έλξη προς το Κέντρο και μια φυγή προς τα άκρα. Ετσι ασκούσε λυσσώδη κριτική προς τους μεγαλοαστούς και τους προλετάριους που αποτελούσαν τα άκρα κατά την άποψή του. Το Κέντρο αποτελούσε, καθώς έλεγε ο Μουσολίνι, τις τάξεις της πλειοψηφίας με την αναιμική οικονομία, αλλά όχι την πενία, διατηρώντας μαζί μια άσβεστη αίσθηση ημιαπελευθέρωσης, η οποία κατά βάση -σύμφωνα με την άποψή του- ήταν το αποτέλεσμα ενός θυμικού παροξυσμού. Αυτή η σκέψη συνόδευσε πολλές φορές τις πολιτικές δυνάμεις και αποτέλεσε κίνηση των πολιτικών κομμάτων για κατάκτηση του Κέντρου, κερδίζοντας έτσι πλειοψηφίες ή ενδυναμώνοντας τα εκλογικά ποσοστά τους.
Το Κέντρο για κάποιους αποτελεί τον μεσαίο χώρο, τη μεγάλη δεξαμενή ψήφων που κατά καιρούς προσλαμβάνει και μια διαφορετική ονομασία. Αυτός ο χώρος αποκτούσε διαφορετική σημειολογία ανάλογα με την πολιτική θεωρία που τον ερμήνευε, έτσι έλαβε και τη σημασία του χώρου των μικρομεσαίων, όπως τον αποκάλεσε η σοσιαλδημοκρατία.
Η Ν.Δ. στη στοιχείωση και στην ακολουθία των πρακτικών που επιθυμεί να ακολουθήσει προκειμένου να ενδυναμώσει τα ποσοστά της κάνει προσπάθειες να αποδείξει ότι ως πολιτική παράταξη δεν αποτελεί ένα κόμμα συνδεδεμένο με την αυτοπραγματοποιούμενη αγορά αλλά ένα κόμμα του μεσαίου χώρου.
Ωστόσο δεν μπορεί να πείσει γιατί με ηγεσία τον Κυριάκο Μητσοτάκη η Ν.Δ. δεν κινείται στην ιστορική κίνηση του Κέντρου, ούτε στις λειτουργικές ανάγκες των πολιτών που εκπροσωπούν τον μεσαίο χώρο. Ο ίδιος, αλλά και η εφαρμοσμένη πολιτική του, αποδεικνύει ότι φροντίζει με επιμέλεια τον ωφελιμισμό του συστήματος αγοράς ενισχύοντας μάλιστα την παράταση του βίου του και δικαιολογώντας με κάθε τρόπο και μέσο τον θεματοποιημένο θεωρητισμό του.
Τι κάνει όμως ώστε να φανεί ότι έχει καλές προθέσεις και γειτνιάζει με τον μεσαίο χώρο; Αφήνει τις πολιτικές μεταγραφές από το κόμμα του ΛΑΟΣ που πλέον στελεχώνουν τη Ν.Δ. να αναλάβουν τον ρόλο του ινστρούχτορα στον μεσαίο χώρο. Ο Αδωνις Γεωργιάδης δέχτηκε με προθυμία να γίνει ο διαμεσολαβητής ρευστοποιώντας τις αντιθέσεις μεταξύ μεσαίου χώρου και Ακροδεξιάς στην προοπτική ενός συνδυασμού μεταξύ μικροαστικής ηθικής και υπεραναπληρωτικής λειτουργικότητας της ακροδεξιάς πολιτικής.
Αυτό που καταγράφεται στη Ν.Δ. είναι ότι όλα εκείνα τα στοιχεία της δεξιάς κουλτούρας που υπήρχαν από Τσάτσο, Κανελλόπουλο, Γεωργούλη κ.λπ., οι οποίοι παρ’ όλες τις ταξικές δυσκινησίες διέθεταν μια λογικότητα, μια περίνοια και υποκινούσαν μια ατέλεστη μεν ελληνική ιδιοπροσωπία αλλά εσωτερίκευαν έναν χαρακτήρα μιας φυσιογνωμίας η οποία έβρισκε ανταπόκριση και από ένα μέρος του πολιτικού Κέντρου, όλα τα παραπάνω σήμερα έχουν πάψει να αποτελούν στοιχεία της κουλτούρας της Ν.Δ. Ωστόσο με την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και τους παραμονάριούς του οργανώνεται ένα σύμπλεγμα ευνουχισμού του μεσαίου χώρου. Ο μεσαίος χώρος, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, θα πρέπει να αποικιοποιηθεί και να ευνουχιστεί κάτω από την πολιτική θρησκεία της ημιθεϊκής ιδιότητάς του.
Δεν είναι τυχαίοι οι χαρακτηρισμοί της ηρωλατρικής μυθοποιίας και λατρείας του Κυριάκου Μητσοτάκη (culte idolâtre, Λεβί Στρος) που αποδίδονται στο πρόσωπό του από τον φιλικό προς εκείνον ημερήσιο Τύπο και είναι οι αποδιδόμενοι χαρακτηρισμοί του Μωυσή και του μονομάχου. Ξεχνούν να μας πουν ότι ο Μωυσής είχε πάντα ένα ραβδί που μεταμορφωνόταν σε φίδι και οι μονομάχοι ήταν διασκεδαστές που διψούσαν για βία και αίμα.
Ολα αυτά τα παιδαριώδη επιχειρήματα και όχι ιδιαζόντως ευπρεπή που τα αποθεώνουν με θράσος, με άγνοια και με μπόλικη αβελτηρία, επιδιώκουν να τα καταστήσουν πολιτική κουλτούρα της μεσαίας τάξης. Θυμίζουν Πιερ Ντριέ λα Ροσέλ και τις μεθοδεύσεις εκείνες που επιθυμούν να καλλιεργήσουν μια εκλεκτική παθητικότητα με ex ante αφορισμούς, με φληναφήματα, καπνούς και διεγερτικά συνθήματα με στόχο την παγίδευση της μεσαίας τάξης. Τι προκύπτει όμως από την παραπάνω προσπάθεια; Σαφώς μια φαιδρή και μαζί κυνική απροσανατόλιστη πολιτική παρωδία που αγγίζει τη γελωτοποιία χωρίς σημασία.
*Καθηγητής πολιτικής και κοινωνικής φιλοσοφίας
-320x213.png)
