Φωτιά, παλιοσίδερα, καπνός που τυλίγει τα πάντα σε μια πνιγερή σκοτεινιά, πρόσωπα και φωνές απόγνωσης σ’ ένα σκηνικό φρίκης, η πιο άγρια σκηνοθεσία μιας οργουελικής καθημερινότητας. Μια ζωή που δεν ξεπηδάει από ταινίες βίαιες, πολεμικές, ούτε από υποτιθέμενα συνωμοσιολογικά matrix, είναι η πραγματικότητα του κάθε πολίτη αυτής της χώρας που αγνοεί, ζει στη δίνη του τίποτα και μαθαίνει για πρώτη φορά, πάντα με τον πιο ακραίο τρόπο, όλες τις κρυμμένες αλήθειες.
Αλήθειες που αφορούν τις δικές μας επιλογές που δεν σκεφτόμαστε δεύτερη φορά ή καθόλου, γιατί κουραστήκαμε να προσπαθούμε για το καλύτερο, που πάγωσε στον σκληρό δίσκο της συνείδησης μας, πολυπαιγμένος και ξεχασμένος σε διαφορετικά χρονοντούλαπα.
Ταξιδεύουμε πολλά χρόνια με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τόση που μας κάνει να πιστεύουμε πως μένουμε σταθεροί, ακλόνητοι στη ασφάλειά μας
Κι όμως αυτή η απώλεια μας στοιχίζει, μοιάζει η τελευταία σταγόνα στο ξεχειλισμένο από οργή ποτήρι όλων των επιλογών μας που δεν ευοδώθηκαν.
Έγινε ακόμα κάτι αδιανόητα ακατάληπτο που μας απείλησε ξανά, σαν το αρπακτικό που κάνει βόλτες ώρες, μέρες γύρω απ’ το θήραμα του κι εκείνο κρύβεται μέχρι να κουραστεί και να βρεθεί επιτέλους αντιμέτωπο με τη μοίρα του.. κάπως έτσι κι εμείς, κουραστήκαμε την υπεκφυγή.
Οι ζωές των ανθρώπων που ξεριζώθηκαν χωρίς ανάσα, χύθηκαν στους δρόμους όλες αυτές τις μέρες, ένα ορμητικό ποτάμι που δε γυρίζει πίσω, ένα ποτάμι αγανάκτησης αναπάντεχο, είναι μια δυνατή αρχή που δεν κλείνει πληγές, περπατάει παράλληλα για να του δίνουν το σύνθημα για το παρακάτω.
Δεν είναι τα πάντα, ούτε η απάντηση σε όλα, αποτελεί όμως πολιτική πράξη που δεν μπορεί ν’ αγνοηθεί.. αρκεί να μείνει σταθερή στον κοινό στόχο, στην προοπτική μιας αλλαγής του τρόπου θεώρησης της κοινωνίας, στη διάθεση για αυτοδιάθεση με σύνεση κι επιμονή. Εμείς μένουμε πίσω όχι μόνο σαν θεατές των επαναλήψεων, μα ενεργοί, πιθανοί οδηγοί και καθοδηγητές ανεβαίνοντας ο καθένας στο δικό του βαγόνι.
Κι ίσως τώρα η μνήμη να μη γίνει ανάμνηση και καταφέρουμε κάποιοι από μας να φτάσουμε στον προορισμό
