Ο λαός και η νεολαία στους δρόμους: «Ζητάω εκείνο που ζητώ»

Το μαζικό έγκλημα στα Τέμπη είναι μια σε βάθος και πλάτος πολιτική αποκάλυψη σε εξέλιξη… Μια μακάβρια και φρικτή ακτινογραφία ενός συστήματος που αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους τους ανθρώπους, μια αποτρόπαιη συμπύκνωση της επίθεσης που δέχονται χρόνια τώρα οι άνθρωποι του μόχθου, οι νέοι και οι νέες και όχι μόνο φυσικά στις συγκοινωνίες-μεταφορές…

Γιατί οι νέοι και οι νέες που εξαϋλώθηκαν και σακατεύτηκαν στα βαγόνια της καταστροφής είναι οι ίδιοι με αυτούς που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στους δρόμους ως «ντελιβεράδες». Οι ίδιοι που διώχνονται από τη δική τους χώρα μπροστά στο φάσμα της εξαθλίωσης. Οι ίδιοι που καταστέλλονται στις πλατείες της Νέας Σμύρνης και αλλού. Είναι οι ίδιοι που καλούνται να χύσουν το αίμα τους για τους Αμερικάνους αν χρειαστεί, όπως έχει δηλώσει ο υπουργός Αμυνας… Είναι η ίδια γενιά με τους νέους της Ουκρανίας και της Ρωσίας που σκοτώνονται και ακρωτηριάζονται στα πεδία των μαχών ενός άδικου πολέμου.

Αλλά η δολοφονική λειτουργία του συστήματος των ντόπιων και ξένων αφεντικών δεν… αδικεί ηλικίες: Πάνω από το 0,2% του πληθυσμού έχει ήδη ξεκληριστεί στις ανύπαρκτες ΜΕΘ της πανδημίας και έχει ακόμα μέλλον αυτή η υπόθεση….

Το μαζικό έγκλημα οδήγησε σε βαθιές και μαζικές… μετακινήσεις συνειδήσεων που ίσως ένα μέρος της κλίμακάς τους βλέπουμε στον παρόντα χρόνο μέσα από τις αντιδράσεις και τα αντανακλαστικά των λαϊκών και νεολαιίστικων μαζών που κατακλύζουν για μία εβδομάδα τους δρόμους.

Η επιμονή λαού και νεολαίας να μη θέλουν να αφήσουν το «πεζοδρόμιο» -όπως είχε χαρακτηριστεί από τον «Εθνάρχη» Καραμανλή παλιότερα ο λαϊκός αγώνας- ανατρέπει τους σχεδιασμούς (όχι μόνο τους εκλογικούς και κυρίως όχι αυτούς) του συστήματος. Υποχρεώνει δημοσιογραφικά υποκείμενα σε διατεταγμένη υπηρεσία του είδους του Παπαδημητρίου και του Ευαγγελάτου να είναι (άκουσον! άκουσον!) με τις διαδηλώσεις!

Επιβάλλει στην άπραγη ΑΔΕΔΥ να κηρύξει απεργία, στον ΣΥΡΙΖΑ -συνέταιρο στο μαζικό έγκλημα όταν ήταν κυβέρνηση- να μην τολμά να εμφανιστεί συγκροτημένα στις διαδηλώσεις και σε όλους αυτούς που θα ήθελαν να περιοριστεί το «κακό» στα μαύρα μπαλόνια, στα λουλούδια και τα κεριά, στη συντεταγμένη «αγωνιστική» πορεία προς τις εκλογές, να αλλάζουν προσωρινά την ατζέντα τους!

Ποιος όμως εγγυάται το «ποτέ ξανά!» και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η επιχείρηση συγκάλυψης μέσω της… κάθαρσης (αυτό τον όρο επικαλέστηκε ο νέος υπουργός Μεταφορών); Γιατί, πλείστα τα ερωτήματα, όμως ένα είναι σίγουρο: αυτοί που είναι δήθεν σήμερα με τον λαό και τη νεολαία περιμένουν στην επόμενη στροφή για να συμβάλουν στην καθήλωσή του. Και στην καταστολή του. Γιατί επείγονται όλοι, χτεσινοί, προχτεσινοί και αυριανοί εγκληματικοί διαχειριστές, και θα συνεργήσουν όχι μόνο για να μην υπάρξει καμία ασυνέχεια στην αντιλαϊκή επίθεση, αλλά αντίθετα να κλιμακωθεί! Αυτό επιδιώκουν. Αυτό μεθοδεύουν.

Ας μιλήσουμε τη γλώσσα του ρεαλισμού: Θα κάνουν το παν για να «τουμπάρουν» την κατάσταση μόλις εμφανιστούν τα πρώτα δείγματα ύφεσης στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Καμία δικαίωση δεν θα υπάρξει για τα θύματα που, όπως προκλητικά γράφτηκε και ειπώθηκε, θυσιάστηκαν για να γίνουν καλύτεροι οι σιδηρόδρομοι! Οποιος ποντάρει απλά στο «ποτέ ξανά», εκών-άκων, καθηλώνει το κίνημα των δρόμων, ενισχύει το παραμύθι της δικαίωσης-ψευτοκάθαρσης!

Η μόνη δικλίδα ασφαλείας είναι να συνεχίζουν να βρίσκονται στους δρόμους ο λαός και η νεολαία, να συγκροτηθεί ο λαϊκός αγώνας στη δουλειά, στις σχολές, στα σχολεία, στις γειτονιές. Με συνελεύσεις, συζητήσεις και νέες κινητοποιήσεις και απεργίες. Με το άνοιγμα της «βεντάλιας» στα ζωτικά αιτήματα πάλης του λαού και της νεολαίας, πέρα -φυσικά- από αυτά για φτηνές και ασφαλείς μεταφορές.

Να επιδιωχτεί ένα αγωνιστικό άλμα στη διεκδίκηση ζωής με δικαιώματα που κανένα προεκλογικό πρόγραμμα από μόνο του, καμία ενίσχυση κανενός κόμματος, πολύ περισσότερο καμία κυβερνητική εναλλαγή διαχειριστών του εγκλήματος δεν πρόκειται να προσφέρει.

Να μη βουλιάξει ο αγωνιστικός λαϊκός και νεολαιίστικος παλμός στον βούρκο των εκλογικών αυταπατών. Γιατί το έγκλημα, πέρα από μαζικό, είναι διαρκές και διαχρονικό. Δεν είναι μια στιγμή…

ΥΓ.: Οι λαϊκές μάζες και κυρίως η νεολαία όταν βρίσκονται στον δρόμο αναγνωρίζουν καθαρά τον εαυτό τους, πραγματικά αποκαθαρμένο από την ιδεολογική τρομοκρατία των κυρίαρχων τάξεων. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος για τη γενικότερη ανατροπή. Οπως λέει ο ποιητής και η Φαραντούρη ερμηνεύει υπέροχα: «Παντέρμη τώρα τι ζητάς; Ζητάω εκείνο που ζητώ. Ζητάω την ίδια εμένανε»!

*Μέλος του ΚΚΕ(μ-λ)