Καθώς διαφαίνεται φως στον ορίζοντα της πανδημίας Covid, τα συμπεράσματα που δύνανται να εξαχθούν ως προς το Εθνικό Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) είναι προφανή και αδιαμφισβήτητα. Το ΕΣΥ, μέρος και αυτό της μεγάλης κληρονομιάς του ΠΑΣΟΚ που δομήθηκε από τα πρώτα κιόλας χρόνια διακυβέρνησης, τη δεκαετία του ’80, για να υπηρετεί διαχρονικά κάθε Ελληνα πολίτη, άντεξε σε όλες τις φάσεις της πανδημίας και αντεπεξήλθε στην ισχυρή πίεση που δέχθηκε, μετά μάλιστα από μια δεκαετία Μνημονίων, που γνωρίζουμε καλά πόσο κόστισε σε κάθε τομέα αλλά και στη Δημόσια Υγεία. Ωστόσο, το σύστημα Υγείας άντεξε, διότι άντεξαν τόσο το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του, όσο και το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, που ανταποκρίθηκε στη μεγάλη πρόκληση με επιτυχία.
Η αντιμετώπιση της παγκόσμιας υγειονομικής θύελλας της πανδημίας Covid κατέδειξε αυτό που το ΠΑΣΟΚ υποστήριξε, θεμελίωσε και λειτούργησε από τεσσαρακονταετίας. Οτι δηλαδή οι διαθέσιμοι πόροι οφείλουν να κατευθύνονται και να διατίθενται για τις ανάγκες του λαού, όπως η δημόσια Υγεία, δίχως άλλες σκοπιμότητες, και πως δεν επιτρέπεται η δημόσια Υγεία να αποτελεί πεδίο κερδοφορίας των κάθε λογής ισχυρών.
Θα περίμενε λοιπόν κάθε καλόπιστος πολίτης ότι, μετά την παγκόσμια περιπέτεια με τον Covid (που άφησε εκατομμύρια θύματα), η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα φρόντιζε ώστε να ενισχυθεί έτι περαιτέρω ο λειτουργικός και επιτυχημένος θεσμός του ΕΣΥ και ότι θα αναγνώριζε τον κρίσιμο ρόλο του θεσμού για την υγεία ενός ολόκληρου λαού, που βάλλεται από τα απόνερα των Μνημονίων, της ανεργίας, της ακρίβειας και προσφάτως της ενεργειακής κρίσης και της γενικευμένης ακρίβειας. Θα ήταν λοιπόν αναμενόμενο, αν όχι αυτονόητο, από μία ευνομούμενη Πολιτεία, ιδιαίτερα σε μία τέτοια συγκυρία, να αδράξει την ιστορική ευκαιρία ώστε να προασπίσει αλλά και να ενισχύσει το ΕΣΥ ποικιλοτρόπως: να θωρακίσει τον δημόσιο χαρακτήρα του, να εγγυηθεί την επάρκεια και αρτιότητα όλων των δημόσιων δομών Υγείας αλλά και την απαιτούμενη στελέχωση και τις σύγχρονες συνθήκες λειτουργίας τους, να διασφαλίσει την πλήρη, αποκλειστική αλλά και επαρκώς αμειβόμενη απασχόληση του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, να εξασφαλίσει την κάλυψη των επιπρόσθετων πόρων για την Υγεία, μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης.
Εντούτοις, η κυβέρνηση της Ν.Δ., ως ταγμένη κατά παράδοση στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, επιχειρεί, ιδιαίτερα διά του πρόσφατου νόμου 5007/2022 για την Υγεία, τη νόθευση, την αλλοίωση και εν τέλει την αποδιάρθρωση του ΕΣΥ, ενισχύοντας τις κοινωνικές ανισότητες με θύματα κυρίως τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, μεσαίων και χαμηλών εισοδημάτων. Ουσιαστικά καταργεί την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των νοσοκομειακών ιατρών, ενώ παράλληλα μετατρέπει τις παροχές Υγείας από δημόσιο κοινωνικό αγαθό σε αγοραίο προϊόν, υποδαυλίζοντας και τη σύγκρουση συμφερόντων δημοσίου λειτουργήματος έναντι ιδιωτικού έργου, χωρίς να αντιμετωπίζει την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση. Ετσι οι δαπάνες των πολιτών για την Υγεία θα αυξάνονται συνεχώς χωρίς ανάλογη παροχή υπηρεσιών, επιμηκύνοντας τις αναμονές για ραντεβού με γιατρούς και προγραμματισμένα χειρουργεία, με παράλληλη υπερκόπωση του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού υπό συνθήκες υπονόμευσης των σχέσεων εργασίας τους.
Η κοινωνία αλλά και οι φορείς στον χώρο της Υγείας (συνδικαλιστικοί, ιατρικοί, κοινωνικοί) είναι αντίθετοι και μπορούν να ακυρώσουν στο άμεσο μέλλον την απαξίωση του ΕΣΥ και της δωρεάν και καθολικής παροχής υπηρεσιών Υγείας, έναντι της προώθησης των ιδιωτικών συμφερόντων, που υποστηρίζει δογματικά και διαχρονικά η συντηρητική παράταξη. Οι επερχόμενες εκλογές μπορούν να αποτελέσουν το πρώτο βήμα για την αποδοκιμασία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της Ν.Δ. και στον τομέα της δημόσιας Υγείας, αλλά και για την ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, που έχει εμπνευστεί και υλοποιήσει τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα, και που συνεχίζει να οραματίζεται και να εγγυάται πολιτικές για την κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ευημερία.
* Μέλος Εκτελεστικού Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, υποψήφια βουλευτής του Βόρειου Τομέα της Β’ Αθήνας
