Η ώρα της αλήθειας στην Τουρκία πλησιάζει, είναι θέμα μερικών μηνών με ορίζοντα τις εκλογές.
Με μια κίνηση που δεν μπορεί να αποτιμηθεί ως αιφνιδιαστική, επιχειρείται η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του δημάρχου Κωνσταντινούπολης, Ε. Ιμάμογλου, που είναι ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος του Ερντογάν.
Ενδεικτικό του πανικού που έχει καταλάβει το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ είναι ότι δε θέλησε να διακινδυνεύσει τα άλλα σενάρια που θα μπορούσαν να παρακάμψουν τον Ιμάμογλου:
- Πρώτον, την αναβολή των εκλογών, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, για να αντιμετωπιστούν έκτακτες περιστάσεις, μια αναβολή ενός χρόνου που μπορεί να ανανεωθεί άπαξ.
- Να διακινδυνεύσει το ενδεχόμενο να μην είναι υποψήφιος της αντιπολίτευσης ο Ιμάμογλου, αλλά ο Κιλιτσντάρογλου, ο οποίος υστερεί δημοσκοπικά έναντι του Ερντογάν.
Η καταδίκη του Ιμάμογλου και η βεβαιότητα του αποκλεισμού του από τις προσεχείς εκλογές είναι ένα μήνυμα ότι ο Ερντογάν είναι αποφασισμένος με κάθε δυνατό μέσο να επανεκλεγεί.
Η αντιπολίτευση είτε θα δώσει την προεκλογική της μάχη σε συνθήκες εκτροπής από την ούτως ή άλλως καχεκτική κοινοβουλευτική ομαλότητα, με κίνδυνο να τη νομιμοποιήσει, είτε θα διακινδυνεύσει αποχή με κίνδυνο να διευκολύνει τη μετάλλαξη του καθεστώτος σε ένα ντε φάκτο δικτατορικό μονοκομματικό καθεστώς, που θα παραπέμπει στα καθεστώτα της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής.
Ο Ερντογάν δεν μπορεί να χάσει, καθώς την επόμενη στιγμή της απομάκρυνσής του από την εξουσία θα δεχθεί ομοβροντία δικαστικών διώξεων, με επιλογές τη φυγή από τη χώρα ή τον εγκλεισμό του στη φυλακή.
Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά, όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση του δημοφιλούς δημάρχου της Άγκυρας, με στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, η διάλυση του ΗDP, αλλά και θερμά επεισόδια στη Συρία, στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Κεμάλ ανακήρυξε την Τουρκία δημοκρατία το 1923, στην ουσία σε ένα μονοκομματικό δικτατορικό καθεστώς, που μετά τον θάνατό του το 1938, το ανέλαβε ο διάδοχός του, Ινονού.
Το 1946, ο Ινονού εισήγαγε τον πολυκομματισμό και όταν το 1950 έχασε τις εκλογές, παρέδωσε την εξουσία στον Μεντερές και ανέλαβε τον ρόλο της αντιπολίτευσης.
Ο Ερντογάν, που πριν από 20 χρόνια κέρδισε τις εκλογές, με σημαία τη διεύρυνση της δημοκρατίας, ετοιμάζεται να επιβάλει στην Τουρκία την αντίστροφη διαδρομή, με ορίζοντα ένα αυταρχικό δικτατορικό στην ουσία καθεστώς, σαν αυτά της Αιγύπτου και του Καζακστάν.
Οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας, διαιρεμένες ανάμεσα στους καθεστωτικούς, τους γκιουλενιστές και τους κεμαλικούς, δε διαθέτουν την ενότητα η οποία στο παρελθόν τού επέτρεπε να παρεμβαίνει θεσμικά με σεβασμό της εσωτερικής τους ιεραρχίας.
Σε κάθε περίπτωση, ο Ερντογάν είναι έτοιμος, καθώς την επομένη του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016, το ΑΚΡ συγκρότησε ένοπλη πολιτοφυλακή στο μοντέλο της νατοϊκής συνταγής ανορθόδοξου πολέμου «stay behind», που στην Ελλάδα είχε την κωδική ονομασία «Κόκκινη Προβιά».
Όλα δείχνουν ότι αν επιχειρηθεί ο εξαναγκασμός του Ερντογάν σε παραίτηση, στην περίπτωση που η εκτροπή γίνει απροσχημάτιστη τους επόμενους μήνες, ο κίνδυνος μιας εμφύλιας σύρραξης είναι υπαρκτός.
Όλα δείχνουν ότι το 2023 δε θα περάσει στην Ιστορία ως πανηγυρική χρονιά για τη γέννηση της Νέας Τουρκίας του Κεμάλ, αλλά ως κορύφωση της σύγκρουσης ανάμεσα στον αυταρχισμό του κεμαλικού μοντέλου εκσυγχρονισμού της χώρας και τον βίαιο αντιδυτικό εθνοϊσλαμικό λαϊκισμό.
Για τον Ερντογάν δεν υπάρχει αντιπολίτευση, αλλά η Πέμπτη Φάλαγγα της διεθνούς αντιτουρκικής συμμαχίας, που θέλει να εμποδίσει την Τουρκία να ασκήσει τον γεωπολιτικό ρόλο που αντιστοιχεί στην οικονομική της ανάπτυξη.
