Το κυριακάτικο ντέρμπι της Λεωφόρου ενδεχομένως να το θυμόμαστε για πολλά χρόνια. Όπως θυμόμαστε εκείνα με τον Παπουτσέλη, με τον Ευθυμιάδη ή της Ριζούπολης… Όχι τόσο για το αποτέλεσμά του, ούτε καν για το πέναλτι που σφυρίχτηκε στις καθυστερήσεις. Όχι πως αυτά δεν θα μνημονεύονται συχνά. Ειδικά το δεύτερο στοιχείο, και κυρίως από όσους θα θέλουν να πηγαίνουν την κουβέντα «αλλού». Ευτυχώς δεν θα μνημονεύεται ούτε για κάτι κακό, π.χ. επεισόδια, ούτε για τίποτα άλλο οδυνηρό.
Η Lady Hope βλέπει, όμως, πως μετά το τέλος του ντέρμπι, και εξαιτίας των δημόσιων τοποθετήσεων της ηγεσίας της πειραιώτικης ΠΑΕ, έχουν αποκτηθεί και άλλες διαστάσεις. Π.χ. και εξωποδοσφαιρικές που αφορούν στην νυν κυβερνητική τάξη πραγμάτων. Η πολιτική συγκυρία ανακατεύεται με την ποδοσφαιρική και προκύπτει ένα «κοκτέιλ φωτιά»…
Γενικώς, οι άνθρωποι του κόσμου του πλούτου (άρα και αυτοί που διοικούν τις μεγάλες ΠΑΕ) έχουν ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης από όλους εμάς τους «κοινούς θνητούς». Εξαιτίας του ρόλου, των υποχρεώσεων, αλλά και των κινδύνων που αντιμετωπίζουν συνέχεια, αναγκάζονται «έγκαιρα» να υιοθετήσουν συμπεριφορές, τακτικές και γενικές λειτουργικότητες που είναι δύσκολο να κατανοήσουμε εμείς. Πολλοί από εμάς, άλλωστε, δεν θα τις πάρουμε χαμπάρι ποτέ…
Από τη στιγμή που τέτοιοι άνθρωποι επιλέγουν να προσηλωθούν συνειδητά και με όρους «καριέρας» με το μεγαλοαστικό επιχειρείν (γιατί υπάρχουν το μεσαίο και το μικρο-μεσαίο αντίστοιχα…) εθίζονται στο να «στροφάρουν αλλιώς». Ενίοτε και να δασκαλεύονται προς μία τέτοια κατεύθυνση από κατάλληλα πρόσωπα, είτε του εσωτερικού, είτε κυρίως του εξωτερικού, όπου το συγκεκριμένο «know how» ευδοκιμεί, αναπτύσσεται και εκσυγχρονίζεται συχνά…
Εμείς τι κάνουμε; Όσοι υποστηρίζουμε μία ομάδα πρέπει να καταλάβουμε πως ο στόχος του να πηγαίνει καλά η ομάδα μας είναι ίσως το μόνο κοινό στοιχείο που μπορούμε να έχουμε με τους ιδιοκτήτες. Και αυτό, μάλιστα, δεν λαμβάνει χώρα ως η κυρίαρχη συνθήκη πάντα… Ο οπαδός, ο υποστηρικτής, θέλει πάντα τη νίκη, το πρωτάθλημα, την επίτευξη του αγωνιστικού στόχου. Γίνεται αυτοσκοπός κομματιού της ίδιας του της ύπαρξης…
Την ίδια ώρα μπορεί ο ιδιοκτήτης για διάφορους λόγους, που είτε σχετίζονται με τη θέλησή του, είτε όχι, να είναι υποχρεωμένος να «πατήσει φρένο» ή να μεταθέσει τους υψηλούς στόχους για αργότερα, όταν οι συνθήκες θα είναι ευνοϊκές για κάτι τέτοιο… Ο Ιβάν Σαββίδης είναι ένα καλό παράδειγμα της συγκεκριμένης κατηγοριοποίησης, ισχυρίζονται πολλοί και μάλλον δεν έχουν και πολύ άδικο…
Σίγουρα βοηθάει να προσπαθούμε να καταλάβουμε πού αποσκοπούν αυτοί οι άνθρωποι, να συσσωρεύουμε γνώση και πληροφορίες, να κάνουμε συνθετικές σκέψεις, αλλά να μην ξεχνάμε πως το κουμάντο το κάνουν αυτοί. Και πως στην πράξη ελάχιστοι άνθρωποι, είτε είναι οργανωμένοι οπαδοί, είτε δημοσιογράφοι, τολμούν να εναντιωθούν σε κάποιες βουλήσεις, ή να μιλήσουν ανοιχτά για σχεδιασμούς…
Οι ισορροπίες είναι λεπτές, οι υποχρεώσεις διαρκείς και οι προσαρμογές ο «βασικός κανόνας». Από εκεί και πέρα, το αγωνιστικό κομμάτι, που όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο θα έπρεπε να ήταν το κυρίαρχο, φαίνεται να είναι πιο πρόσφορο για τις αναλύσεις ή τις εκτιμήσεις μας…
Ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός εδώ και μήνες κινείται κοντά στην πύλη του ανεξήγητου. Μπαινοβγαίνει συνέχεια και μπερδεύει τους πάντες… Πρώτα (χρονικά) απομακρύνονται πρόσωπα με κομβικές θέσεις στο διοικητικό επιτελείο, μετά αργούν οι μεταγραφές, όταν αυτές ξεκινούν έρχονται πάρα πολλοί αριθμητικά ποδοσφαιριστές, δεν απομακρύνονται τόσοι όσοι θα έπρεπε, αλλάζουν οι προπονητές (Μαρτίνς, Κορμπεράν, τώρα Μίτσελ). Η ομάδα του Πειραιά μένει δέκα βαθμούς πίσω στο πρωτάθλημα της Super League 1 από τον πρωτοπόρο Παναθηναϊκό, στην Ευρώπη δεν θυμάται καν πότε έκανε την τελευταία της νίκη (εγώ θυμάμαι, γιατί ήμουν σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου…), το «Γ. Καραϊσκάκης» έχει γίνει (αγωνιστικό) «κέντρο διερχομένων» όταν κάποτε (όχι πολύ μακριά χρονικά) ήταν το βασικό όπλο των «ερυθρόλευκων»… Και όλα αυτά ενώ στο έμψυχο δυναμικό της ανήκουν δύο από τους καλύτερους και πιο διάσημους ποδοσφαιριστές των τελευταίων χρόνων σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Χάμες Ροντρίγκες και ο Μαρσέλο… Βγάλτε άκρη, όσοι μπορείτε…
Kαι όλοι, είτε στα σαλέ της λεγόμενης «καλής κοινωνίας» είτε σε παρέες και συνευρέσεις στα καφενεία του Πειραιά, αναρωτιούνται για πολλά. Πάντα οι κουβέντες γύρω από τον Ολυμπιακό είναι από τις πιο δημοφιλείς στη νεοελληνική κοινωνία, με απόλυτα πλειοψηφικούς όρους… Τι σημαίνουν, λοιπόν, όλα αυτά; «Κατεβάζει τα ρολά» συνειδητά και σταδιακά; Προετοιμάζεται τεχνηέντως κάτι οριστικό και αμετάκλητο, κάποια «αλλαγή σελίδας»; Προκύπτουν απλά οι αναμενόμενες και δικαιολογημένες αντιδράσεις δίχως άλλες προεκτάσεις;
Το γεγονός, για παράδειγμα, πως από το βράδυ της Κυριακής η αποχώρηση του Ολυμπιακού από το πρωτάθλημα ακούγεται από επίσημα χείλη της ΠΑΕ, παραπέμπει τις μνήμες στο «μέχρι τέλους» της ΚΑΕ Ολυμπιακός. Που της βγήκε εν τέλει σε καλό, γιατί και η ηγεσία της ΕΟΚ άλλαξε, και σε περίοδο πανδημίας «μπορούσε το πόδι να είναι μακριά από το γκάζι» δίχως οπαδικές αντιδράσεις και ενδοοικογενειακές αναταράξεις… Με αποτέλεσμα σήμερα η πειραιώτικη ομάδα να συγκαταλέγεται δικαίως στις καλύτερες ομάδες μπάσκετ της Γηραιάς Ηπείρου…
Τι θέλουν πραγματικά, αρχές Νοέμβρη 2022, οι διοικούντες στον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό; Να ρίξουν την κυβέρνηση; Να πολεμήσουν την ΕΠΟ; Να χαμηλώσουν όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα τον πήχη των (εσωτερικών) προσδοκιών για το άμεσο μέλλον; Μπορεί ο… Γρηγόρης Δημητριάδης… να κρίνει το φετινό πρωταθλητή στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο; Μπορεί ο… Άβιλα… να κρίνει τις επερχόμενες εγχώριες κοινοβουλευτικές εκλογές;
Ωραία και ολίγον τι πιπεράτα ερωτήματα, αλλά οι απαντήσεις βρίσκονται σε αυτά που γράφαμε στην αρχή αυτού του σημειώματος… Πάντως, ωραία τα παιχνίδια του μυαλού, δεν λέμε…, αλλά ακόμα πιο ωραία και χρήσιμα τα εύστοχα παιχνίδια του μυαλού.
