Το ακόλουθο κείμενο δεν είναι ένας ακόμη δημοσιογραφικός επικήδειος για τον Μάριο Ποντίκα. Τον σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα («δεινό ανατόμο της νεοελληνικής κοινωνίας» τον είπαν), που έφυγε ξαφνικά πριν από λίγες μέρες. Είναι ένας φιλικός αποχαιρετισμός και αφορμή να τρέξει η μνήμη πίσω. Ολοζώντανη.
Βράδυ 20 Απριλίου 1967. Είχαμε βγει από την ταβέρνα του Τσεκούρα στην Πλάκα, ο Δημήτρης Γκιώνης, ο Μάνος Λοΐζος, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Μανώλης Ρασούλης, ο Φώντας Λάδης και η γράφουσα. Φτάνοντας στο Σύνταγμα, κανονίσαμε μια επόμενη συνάντηση που ποτέ δεν έγινε και ευχηθήκαμε καλή να είναι η νύχτα. Η νύχτα που δεν ήταν καθόλου καλή.
Την επομένη, πολύ πρωί, χτύπησε το κουδούνι του σπιτιού όπου έμενα, ψηλά στην οδό Ιθάκης στην Κυψέλη. Στην πόρτα, κάτωχρος γείτονας Μάριος Ποντίκας. «Βγήκαν τα τανκς –είπε–, πάμε…».
Η παρέα, ως συνήθως, συμπληρώθηκε με δύο ακόμη φίλους γείτονες και κατηφορίσαμε προς την οδό Πατησίων. Παγώσαμε. Σειρά τα ακίνητα τανκς στο οδόστρωμα και αλαφιασμένοι άνθρωποι στα πεζοδρόμια. Θυμάμαι καλά το ηλικιωμένο ζευγάρι δίπλα μας, εκείνος με πιτζάμες, εκείνη με το νυχτικό, να τρέμουν ολόκληροι. Στη γωνία, Πατησίων και Αγίου Μελετίου, τον Γιώργο Διαλεγμένο να φωνάζει δυνατά κάτι σαν διαμαρτυρία και τρέχοντας να χάνεται στα γύρω στενά.
Μείναμε αμίλητοι για αρκετή ώρα. Αμίλητος και ο συνήθως ομιλητικός και χιουμορίστας Μάριος. Ο οποίος, εκείνο τον καιρό, βιοποριζόταν γράφοντας διαφημιστικά κείμενα και διασκευάζοντας λογοτεχνικά έργα για το ραδιόφωνο. Συχνά συνεργαζόταν με τον Βαγγέλη Γκούφα.
Στον εφιαλτικό εκείνον πρωινό περίπατο, ο Μάριος δεν μίλησε για το «μεγάλο βήμα» του, όπως το είχε αποκαλέσει, το γράψιμο ενός έργου για το θέατρο. Θέμα που τον απασχολούσε πολύ και αρκετές φορές το είχε φέρει στις συζητήσεις. Φεύγοντας από την Πατησίων, έδειξε τα ακίνητα μέχρι το βάθος τανκς που ίσως έφταναν μέχρι το Πολυτεχνείο, με τους μαρμαρωμένους στρατιώτες πάνω. «Το έργο που παίζεται τώρα εδώ –σχολίασε– δεν χωράει σε καμιά θεατρική σκηνή…».
Το «μεγάλο βήμα», ωστόσο, το έκαμε. Πολύ δυνατό. Με το συγκλονιστικό μονόπρακτο «Πανοραμική θέα μιας νυχτερινής εργασίας», το οποίο ανέβηκε τον χειμώνα του 1972 στο θέατρο «Στοά».
Ο σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου, μιλώντας τις προάλλες στη Νόρα Ράλλη, είπε για εκείνη την παράσταση: «Ενας εργάτης είχε κατέβει και καθαρίσει τους βόθρους και ένας άλλος ήταν επάνω στον δρόμο. Μια τρύπα, ένας εντός, ένας εκτός, η επάνω και η κάτω κοινωνία. Καταλαβαίνετε τι έκρυβε, με μεταφορές, από τη λογοκρισία ο Μάριος. Πήγε πολύ καλά, παρά τις δυσκολίες που είχαμε καθώς η χούντα ήταν χούντα…».
Στην πρεμιέρα, στο θέατρο «Στοά» στου Ζωγράφου, οι φίλοι της κυψελιώτικης παρέας ήταν παρόντες. Ισως οι περισσότερο συγκινημένοι απ’ όλους μέσα στην κατάμεστη αίθουσα.
-320x213.jpg)
